
مسافرِ خط یک
#روایت_کوچک
پلهبرقیهای ایستگاه تجریش، آدمها را مثل تسمهنقاله به قعر زمین میبردند؛ به عمقِ خاک، جایی که سرمای پاییز جا میماند و جایش را هجومِ همهمهای یکنواخت و بوی غبار و آهنِ داغ میگرفت.
کیان کیف چرمی رنگورورفتهاش را محکم زیر بغل زده بود. روی صفحه گوشیاش، ستونهای اکسل باز بود؛ ترازنامهای که هرطور حساب میکرد، پایان ماه با کسری بسته میشد. خبر تمدید نشدنِ قرارداد پروژه، مثل ضربهای شقیقه را به تیر کشیدن انداخته بود. حس میکرد زیر سقفهای بتنی ایستگاه، اکسیژن کافی برای نفس کشیدن وجود ندارد.
سوتِ کشیده باد در دهانه تونل پیچید و دو چراغِ قطار از دل تاریکی بیرون زدند. قطار با غرشِ ترمزها ایستاد. جمعیت مثل موجی فشرده وارد واگنها شدند.
کیان در صندلیهای انتهایی واگن جا گرفت. کنار دستش، پیرمردی با پالتوی پشمی خاکستری و بسیار مرتب نشسته بود. کیفی برزنتی روی پاهایش داشت. از داخل کیسه پارچهایِ نیمهباز کنار دستش، عطرِ ملایم و گرمِ کلوچهی خرمایی سنتی و هل در فضای واگن پخش میشد.
کیان نگاهش را به پیرمرد دوخت. پیرمرد، بدونِ کوچکترین کلامی، کلوچهای کوچک برداشت و به سمتِ کیان دراز کرد.
کیان مکث کرد. دستِ پیرمرد، گرم و کمی لرزان، کلوچه را جلو آورده بود. انگار که منتظرِ رد شدنِ کیان نباشد. دستِ سردِ کیان، کلوچه را گرفت. اولین گاز، عطرِ هل و خرمای تازه، ناگهان خاطرهای دور را در ذهنش زنده کرد؛ صبحهای زودِ خانهٔ مادری، قبل از اینکه دنیا اینچنین غرقِ اضطراب، نمودارها و نوسانِ قیمتها شود.
«ایستگاه میرداماد.» صدای ضبطشده در بلندگوی قطار پیچید.
پیرمرد به چراغهای زردی که روی دیواره تونل با سرعت رد میشدند خیره شد. نگاهش نرم و کمی دوردست بود. «سالِ ۵۹، وقتی کارخانه نساجی پدربزرگم در بمباران سوخت، فکر میکردم خط پایان است. تا مدتها توی همین شهر راه میرفتم و به دستهای خالیام نگاه میکردم.»
کیان به نیمرخِ پالتوییاش خیره شد.
پیرمرد نفسِ عمیقی کشید و ادامه داد: «اما این خاک، سختتر از این حرفهاست. غصههاش طولانیست، اما ریشههاش عمیقتر. زندگی به حسابوکتابِ تو نیست پسرم، به همین نانِ گرم است و همین قطاری که دارد از دلِ تاریکی رد میشود تا به ایستگاه بعد برسد. سرت را بالا بگیر.»
کیان به دستانش نگاه کرد. قطار با شتاب از میان تاریکی تونل پیش میرفت. سنگینیِ منجمدکنندهای که از صبح روی قفسه سینهاش نشسته بود، آرامآرام فرو میریخت.
پیرمرد در ایستگاه هفتتیر از جا برخاست. دستش را لحظهای روی شانه کیان گذاشت؛ فشاری محکم و اطمینانبخش: « از تاریکی تونل نباید ترسید. خاصیتِ قطار این است که همیشه به نور میرسد. »
درها باز شدند و پیرمرد در هیاهوی مسافران روی سکو ناپدید شد.
کیان به پشتی صندلی تکیه داد. قطار دوباره شتاب گرفت. به مسافران روبرو نگاه کرد؛ انگار دیگر آن چهرهها خسته و درهمشکسته به نظر نمیرسیدند. همه مسافران در یک مسیر مشترک بودند که داشتند برای فردایی روشنتر صبوری میکردند.
وقتی در ایستگاه مقصد از پلهها بالا آمد و هوای آزاد و خنک شب تهران به صورتش خورد، متوجه شد بعد از ماهها، قدمهایش دیگر سست و لرزان نیستند. جهان تغییری نکرده بود، اما در درونِ او، چراغی از جنسِ تابآوری و امید، بیصدا روشن شده بود.
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*