
مسافرِ صندلیِ عقب (قسمت سوم)
#روایت_کوچک
بعد از خاموش شدنِ صفحهٔ گوشی، سکوتِ ماشین دیگر فقط نبودنِ صدا نبود؛ شبیه به خلأیی بود که اکسیژنِ اتاقک را ذرهذره میبلعید. صدای شستهشدنِ آسفالت زیر چرخها و بوقهای ممتدِ اتوبانِ ستاری، مثل صداهایی از یک سیارهٔ دیگر به گوش میرسیدند. در تمام این دقایق، چراغِ زردِ بنزین روی صفحهٔ کیلومتر شمار بیوقفه چشمک میزد؛ هشداری ریز و سمج که یادآوری میکرد این تعلیقِ چرخدار هم تا چند کیلومتر دیگر دوام نخواهد آورد.از آینهٔ وسط نگاهش نکردم. تماشا کردنِ مردی که تمام پلهای پشت سرش را با چند کلمه روی صندلی عقبِ یک غریبه آتش زده بود، نوعی دستدرازی به حریمِ خلوتش به حساب میآمد. فقط وقتی برای خروجیِ علامه جعفری راهنما زدم، صدای خِشخِشِ آسترِ پالتویش بلند شد. دست راستش را برد توی جیبش. صدای جرقهزدنِ چند سکه و ساییده شدنِ کاغذِ اسکناس به پارچه آمد.دستگیرهٔ در را محکم در مشت گرفت و بدون اینکه سرش را بالا بیاورد، گفت: «همینجا خوبه مهندس… قبل از پمپبنزین، زیر پل پیاده میشم.»کلمهٔ «مهندس» را چنان تلخ و دور ادا کرد که حس کردم سالهاست مرا میشناسد؛ یا شاید این عنوان را به هر غریبهای میگفت که حاضر شده بود بدون پرسیدنِ «چرا»، فقط فرمان را بچرخاند و جلو برود. کنار جدولِ سیمانیِ خیس توقف کردم. موتور در حالتِ درجا، لرزشِ ریز و آشنایی به صندلیها میداد. دستم رفت سمت ترمز دستی تا بکشمش بالا، اما او دستپاچهتر از این حرفها بود.دستگیره کشیده شد. بادِ خنک و بوی گازوئیلِ تندِ ورودیِ اتوبان، گرمای ماسیدهٔ داخل را در یک ثانیه تارومار کرد. چمدانِ برزنتی را با همان دستِ لاغر و چسبخورده کشید بیرون. پیاده شد، اما بلافاصله سرش را خم کرد سمتِ درِ نیمهباز. نورِ زرد و بیرمقِ چراغ سقفی روی پیشانیِ خطافتادهاش نشست.یک اسکناس دههزارتومانیِ کهنه، تاخورده و نمکشیده روی کنسولِ وسط گذاشت؛ بیش از اندازه برای مسیری که آمده بود، یا شاید کمترین بهایی برای شنیدنِ آخرین کلماتش. نگاهم برای آخرین بار با نگاهش تلاقی کرد. چشمهایش سرخ بود، اما اثری از تردید در سیاهیِ مردمکهایش دیده نمیشد؛ زلالیِ وحشتناکی داشت، مثل دریاچهای که بعد از طوفان تا تهِ گِلولایش پیدا باشد.گفت: «شرمنده بابت سردردتون… در رو محکم میبندم که قفل شه.»در با همان ضربهٔ سنگین و قاطع بسته شد. تق.از آینهٔ بغل دیدمش؛ چمدان را به دست گرفته بود و خلافِ جهتِ حرکتِ ماشینها، در حاشیهٔ تاریکِ پیادهرو زیر بارانِ ریز قدم برمیداشت. بدون چتر، با گامهایی یکنواخت و سنگین، طوری که انگار عجلهای برای رسیدن به هیچ اتوبوس یا قطاری نداشت.دنده عقب نگرفتم. حرکت کردم. اما وقتی دستم رفت روی کنسول تا اسکناس را بردارم، نگاهم به کفپوشِ لاستیکیِ زیر صندلیِ شاگرد افتاد؛ جایی که چمدانش را گذاشته بود.یک قبضِ زردِ کاغذیِ تاخورده، با سربرگِ خشکشوییِ محلی در خیابان سهروردی، از درزِ چمدان لغزیده و گوشهٔ کفپوش افتاده بود. رویش با خطی شتابزده و آبی نوشته شده بود: «یک دست پالتوی زنانه، طوسی، تحویل پنجشنبه».برش نداشتم. ماشین را در تاریکیِ اتوبان پیش راندم، در حالی که تیغهٔ کهنهٔ برفپاککن همچنان آب را با همان ریتمِ دردناک روی شیشه خط میانداخت.
جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»