#روایت_کوچک
جهان، دیواری بود از جنس آبِ گرم و یک ضربانِ بیپایان.
ضربانِ بزرگ، مثل تابی سنگین، آرام و یکنواخت میآمد و در تاریکی میپیچید. کنار آن، دو تپشِ دیگر بود؛ یکی تند و شتابزده، دیگری نرم و پیوسته.
اولی پنجهاش را به جداره کشید و لرزش را زیر پوست حس کرد:
«باز هم همان صداست. از بیرونِ پوست میآید.»
دومی آرام تکان خورد؛ طوری که موجِ ملایمی در آب درست شد:
«صدا نیست؛ وزن است. هر بار آن صدای بمتر نزدیک میشود، جهانِ ما کمی بالا میآید و گرمتر میشود.»
اولی گفت:
«دیوارها دارند تنگ میشوند. حس نمیکنی؟ روز به روز جایمان کمتر میشود. این خانه تا ابد ما را نگه نمیدارد.»
دومی سکوت کرد. چند ضربان گذشت. بعد گفت:
«جایی بیرون از این پوست وجود ندارد. هرچه هست همین مایع است، همین تاریکیِ نرم، همین تپشِ یکنواختِ بزرگ که ما را زنده نگه داشته. بیرون از اینجا فقط نیستی است.»
اولی نزدیکتر شد. سرش را چسباند به همانجا که پوست کشیدهتر بود:
«نیستی نیست. اگر نیستی بود، چرا هر بار دستی از آن طرف به جداره فشار میآورد، حسِ امن بودن دارد؟ چرا وقتی آن صدای لطیف، زیر لب آن نغمهٔ کشدار را زمزمه میکند، ضربانِ بزرگ هم آرامتر میشود؟ بیرون، چیزی هست… کسی هست که حواسش به این تاریکیِ ماست.»
دومی با تردید گفت:
«اگر بیرون برویم، این آب تمام میشود. بدون این آب چطور باید بود؟ ما خشک میشویم… تمام میشویم.»
چند چرخش گذشت؛ چند نوبت خوابِ معلق در مایعِ گرم.
ناگهان، صدای بم و صدای لطیف با هم در هم آمیختند. بعد، چیزی شبیه به لرزشِ قطرههای مداوم و تکانهای مقطع از جداره گذشت؛ چیزی لرزان، مثل موجهایی که میرسیدند و برنمیگشتند.
اولی پرسید:
«این چیست؟ دیوارهها دارند میلرزند… اما خشمگین نیستند. سرد هم نیستند.»
دومی خودش را جمع کرد:
«نمیدانم. انگار آن بیرون، چیزی برای ما تنگ شده… انگار نگرانند.»
اولی با لحنی که اضطراب و یقین در آن آمیخته بود زمزمه کرد:
«آنها هم از رسیدنِ ما میترسند… درست مثل ما که از رفتن میترسیم.»
همین جمله کافی بود تا برای نخستین بار، ریتم تپشِ هر دو کاملاً روی هم بیفتد؛ یک ضربانِ واحد در دلِ جهانِ کوچکِ تاریک.
سکوت طولانی نشد.
نخستین انقباض، بدون اخطار آمد. دیوارهٔ امن، با قدرتی خردکننده فشرده شد. آب به حرکت درآمد؛ مسیری باز شد به سمتِ جایی ناپیدا.
دومی با تمام وجود ترسید، اما دستش به دستِ اولی گره خورد:
«دارد تمام میشود… جهانمان دارد میشکند!»
اولی میان فشارِ سنگین و فروپاشیِ آرامشِ آب، لبخند زد؛ لبخندی که دیده نمیشد اما نبض داشت:
«جهان نمیشکند… فقط پوسته میاندازد.»
موجِ بعدی آنها را با خود کشید. آب فرو ریخت. هوای سرد و ناشناخته به پوستِ خیسشان هجوم آورد. نخستین فریاد، نه از سرِ درد، که از هراسِ لحظهٔ عبور سر داده شد.
و ناگهان نور، پردهٔ تاریکی را درید.
در میانِ هیاهویِ غریبی که گوشهایشان را پر کرد، صدایی از دوردست، آشنا اما بزرگشده، در فضا پیچید. صدایی که همیشه از پشتِ دیوارِ پوست شنیده بودند، حالا بیواسطه بود؛ مرطوب، لرزان و لبریز از یک آرامشِ بیانتها.
اولی اولین نفس را کشید؛ هوایی تازه که نه مایع بود و نه تاریک، و زمزمه کرد:
«این همان است… همان که برایمان زمزمه میکرد.»
و دومی، در میانِ گرمایِ آغوشی که آنها را در بر گرفت، فهمید که آن ضربانِ بزرگ، نابود نشده؛ حالا بیرون از آنها میتپد، در سینهای که به سینهشان چسبیده بود.
جهانی که فکر میکردند دارد میشکند، تازه آغاز شده بود.
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*