
مردی که بلد نبود بگوید
#روایت_کوچک
رحیم هیچوقت مردِ جملههای قشنگ نبود. نه بلد بود احساسش را با کلماتِ مرتب بیان کند، نه عادت داشت از دوستداشتن حرف بزند. اگر چیزی میخواست نشان بدهد، آن را تعمیر میکرد، میخرید، به مقصد میرساند یا ساکت کنارِ آدم مینشست.
همسرش سالها به این سکوت عادت کرده بود، اما پسرش نه. همیشه با گلایه میگفت: «بابا هیچوقت هیچی نمیگه. آدم نمیفهمه اصلاً چی تو دلشه.»
رحیم چیزی نمیگفت. فقط نگاه میکرد و میگذشت.
یک روز زمستانی، پسر برای مصاحبه کاریِ مهمی آماده میشد. کتوشلوارش را اتو کرده و رزومهاش را چاپ کرده بود، اما از اضطراب، رنگش پریده بود. صبح که خواست از خانه بیرون برود، دید کفشهایش برق افتادهاند؛ بندهایشان کنارِ در، مرتب داخل هم قرار گرفته بود.
پرسید: «مامان، شما واکس زدی؟»
مادر از آشپزخانه گفت: «نه.»
پسر نگاهی به پدر انداخت. رحیم داشت کانالِ خبر را عوض میکرد؛ انگار نه انگار. پسر چیزی نگفت و رفت.
مصاحبه خوب پیش نرفت. عصر که برگشت، خسته و مأیوس بود. کیفش را گوشهای انداخت و گفت: «فکر نکنم قبول بشم.»
رحیم تلویزیون را کم کرد. چند ثانیه سکوت کرد و بعد گفت: «منم همسنِ تو بودم، سه جا رد شدم.»
پسر سرش را بلند کرد. این اولینبار بود که پدر، خودش را وسطِ یک حرفِ شخصی میگذاشت.
رحیم ادامه داد: «فکر کردم تمومه. ولی نشد. آدم باید بلد باشه بعدِ «نه» شنیدن، دوباره بره.»
جمله کوتاه بود، اما از دهانِ او بزرگ به نظر میرسید. پسر آهسته نشست و پرسید: «شما کفشهامو واکس زدی؟»
رحیم اخمِ ساختگی کرد: «دیدم خاک گرفته. گفتم زشته.»
پسر خندید؛ نه به شوخی، به کشف. ناگهان فهمید سالهاست پدرش به زبانِ خودش حرف میزند و او فقط ترجمهاش را بلد نبوده.
آن شب، مکالمهی طولانیای بینشان شکل نگرفت، اما فاصلهای قدیمی کمی کوتاه شد. گاهی برای فهمیدنِ عشق، لازم نیست طرفِ مقابل شاعر باشد؛ کافی است بفهمی بعضی آدمها «دوستت دارم» را با واکسِ کفش میگویند.
✍️ *•جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*