مدرک
#روایت_کوچک
نسیم وسط شام، همان‌طور که برنج را توی بشقاب ترنم می‌کشید، گفت: «من می‌خوام برای خودم باشم.»
بهرام فکر کرد منظورش آخر هفته است، یک سفر کوتاه یا یک دورهٔ یوگا. گفت: «باشه، برو.» نسیم قاشق را گذاشت توی ظرف و گفت: «نه. منظورم همیشه است.»
پانزده سال بود که هر شب سر همین میز غذا می‌خوردند. بهرام تا آخر شام فقط به رگه‌های چوب میز نگاه کرد.
نسیم ده روز بعد رفت، با دو چمدان و یک جعبه کتاب. به ترنم گفت آخر هفته‌ها پیش او می‌ماند و ترنم، که نه سالش بود، پرسید: «اتاقم رو هم دارین؟» نسیم گفت: «اتاق تو همیشه مال توئه.» بهرام توی آشپزخانه ایستاده بود و داشت یک لیوان تمیز را برای بار سوم آب می‌کشید.
شب آخر، کنار در، بهرام پرسید: «حداقل بگو من چی کار کردم.»
نسیم گفت: «تو هیچ کار بدی نکردی. من پانزده ساله مهمونم.»
بعد چمدان را بلند کرد، قبل از اینکه بهرام بتواند بگوید «کمکت کنم».
ابلاغیه سه هفته بعد رسید. نفقه، مهریه، اجرت‌المثل ایام زناشویی. بهرام ماشین‌حساب گوشی را باز کرد و تعداد سکه‌ها را در قیمت امروز ضرب کرد. عدد آن‌قدر بزرگ بود که ماشین‌حساب نصفش را با «e» نوشت، مثل اینکه خودش هم نخواهد تا آخرش برود.
آن شب توی کمد، لباس‌های نسیم سر جایشان بود. فقط پالتوی مشکی‌اش کم بود، همان که هر زمستان، هر بار که بهرام می‌گفت «بپوش، سردته»، نسیم می‌گفت «گرمه».
فردا رفت دفتر وکیل. وکیل، مردی با کراوات شل و سه پروندهٔ باز روی میز، چای ریخت و گفت: «اول بگو از چی ناراحتی، بعد ببینیم از کجا می‌شه گرفتش.»
بهرام گفت: «من هیچ‌وقت بهش دست بلند نکردم. هیچ‌وقت نگفتم کار نکن. هیچ‌وقت…» و ساکت شد. فهرستش همین‌جا تمام می‌شد.
وکیل خودکارش را روی میز چرخاند. «این‌جور پرونده‌ها با خوبی‌های گذشته برنده نمی‌شن. با مدرک برنده می‌شن.»
شب بیژن پای تلفن گفت، با صدای کسی که خودش هم تازه از همسرش جدا شده بود: «پیدا کن کجا می‌ره، با کیه. همیشه یه نفر هست.»
بهرام گفت: «اگه نباشه؟»
بیژن مکثی کرد که از هر جمله‌اش بلندتر بود. «پس یه چیز دیگه پیدا می‌کنی.»
سه شب بعد بهرام ماشین را پایین ساختمان جدید نسیم پارک کرد و منتظر ماند. دفترچه‌ای هم همراهش بود که بالای صفحه‌اش نوشته بود «موارد». ساعت ده یک موتورسوار پیتزا آورد بالا و رفت. بهرام یادداشت کرد: «پیتزا؟» و فوراً خط زد، چون می‌دانست نسیم پیتزا دوست ندارد، و دید که این‌جور چیزها را هنوز می‌داند.
ده و ربع، چراغ بالکن طبقهٔ سوم روشن شد. نسیم با یک لیوان چای آمد بیرون، تکیه داد به نرده و گوشی را گذاشت زیر گوشش. چیزی شنید و خندید. سرش را عقب برد و از ته گلو خندید، مثل کسی که دیگر لازم نیست حواسش به همسایه‌ها باشد.
بهرام گوشی را درآورد و روی بالکن زوم کرد. فکر کرد این همان چیزی است که وکیل می‌خواست: زنی که «برای خودش» شده است.
چهار دقیقه فیلم گرفت. نسیم خندید، چای خورد، موهایش را پشت گوش زد و با دست حرف زد. چیزی دورش نبود جز شب و نرده. هیچ مردی هم کنارش نبود.
نیمه‌شب، توی خانه، اول رفت درِ اتاقِ نیمه‌باز ترنم را بست تا سوز نیاید. بعد نشست روی مبل و فیلم را سه بار از اول تا آخر دید. از پشت شیشه و آن فاصله، صدا به صدا نمی‌رسید؛ فیلم جز خش‌خش خفیف باد پاییزی هیچ صدایی نداشت. بار آخر بهرام ولوم گوشی را تا انتها پر کرد، انگار می‌خواست بشنود پشت آن خنده چه کلمه‌ای بوده است.
بعد روی فایل زد و برایش اسم گذاشت: «مدرک».
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*
