
مادرِ خسته
هیچکس دقیقاً نمیدانست ناهید از کی اینهمه آرام شده است؛ نه آن آرامشِ خوب، آن مدل ساکتی که از خستگیِ مفرط میآید. صبحها زودتر از همه بیدار میشد، شبها دیرتر از همه میخوابید، و در طول روز آنقدر کارهای ریز و درشت انجام میداد که اگر یکی را کم میکرد، نظم خانه از هم میپاشید. با اینحال، کسی نمیدید.
آن عصر، وسط جمع کردن لباسها، روی لبه تخت نشست؛ فقط برای یک دقیقه. دستش را روی کمرش گذاشت و چشمهایش را بست. دختر نوجوانش از در رد شد و بیآنکه فکر کند گفت:
«مامان، چرا هنوز لباس منو اتو نکردی؟»
ناهید چشم باز کرد، لبخند کمرنگی زد و گفت:
«یادم رفت.»
دختر با بیحوصلگی شانه بالا انداخت و رفت. چند دقیقه بعد، وقتی برای برداشتن شارژر برگشت، مادرش را همانطور دید؛ نشسته، ساکت، بیحرکت. نه خوابیده بود، نه گریه میکرد؛ فقط انگار برای چند دقیقه از خودش جا مانده بود.
دختر آرام پرسید:
«مامان، خوبی؟»
ناهید اول گفت: «آره.» بعد انگار دیگر نتوانست همان جمله همیشگی را نگه دارد. آهسته گفت:
«فقط یه کم خستهام.»
دختر برای اولینبار دور اتاق را دید؛ لباسهای تا نشده، ظرفهای گوشه میز، نسخه دارو، کیف مدرسه برادرش، لیست خریدِ چسبیده روی آینه. جهانِ مادرش از همین خردهکارها ساخته شده بود؛ کارهایی که تا وقتی زمین نمانند، هیچکس نمیفهمد چقدر مهماند.
آن شب، دختر بدون آنکه کسی بگوید، لباسهایش را خودش اتو کرد. برادرش سفره را انداخت. همسر ناهید چای آورد و کنار او نشست. خانه معجزهآسا تغییر نکرد، اما یک چیز عوض شد: خستگیِ مادر، بالاخره دیده شد.
ناهید فنجان را در دست گرفت. گرمای چای به انگشتهایش برگشت. شاید همین کافی نبود، اما از هیچ بهتر بود. گاهی زنها به کمکهای بزرگ نیاز ندارند؛ به این نیاز دارند که یکی ببیندشان، پیش از آنکه از خستگی در سکوت تمام شوند.
✍️ * •جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*