لیوانِ ترکخورده
مریم از کودکی، هر وقت دلش میگرفت، روبهروی آینه میایستاد.
نه برای مرتب کردن موهایش، نه برای انتخاب لباس؛ فقط برای اینکه مطمئن شود زنِ آن طرف شیشه را هنوز میشناسد.
آن عصر، بعد از روزی که انگار تمام نمیشد، مقابل آینه کوچک آشپزخانه ایستاد. موهایش بیحوصله پشت سرش جمع شده بود و تیرگی زیر چشمهایش، بیشتر از همیشه به چشم میآمد. روی میز، کنار ظرفهای نشسته، لیوان قدیمی چای بود؛ همان لیوان شیشهای با ترک باریکی روی لبهاش.
سالها بود که کسی جز او از آن استفاده نمیکرد.
صدای همسرش از اتاق آمد:
باز با خودت حرف میزنی؟
مریم چیزی نگفت. چشم از آینه برنداشت.
زن روبهرو آشنا بود؛ آنقدر آشنا که غربتزده به نظر میرسید. زنی که صبحها پیش از همه بیدار میشد، شبها بعد از همه میخوابید، جواب پیامها را میداد، خرید خانه را به خاطر میسپرد، تکلیف بچه را میپرسید و همیشه جایی میان کارهای دیگران، خودش را فراموش میکرد.
لیوان را برداشت. ترک زیر نور زرد آشپزخانه برق کمجانی زد.
وقتی دخترش تازه چندماهه بود، لیوان از دستش افتاده بود. لبهاش پریده بود و او همان لحظه خواسته بود دورش بیندازد. مادرش لیوان را از دستش گرفته و گفته بود:
همهچیز که ترک میخوره، دورریختنی نمیشه.
آن روز فقط یک جمله بود؛ از همان جملههایی که مادرها میان جمعکردن خردهشیشهها میگویند. اما حالا، بعد از سالها، مریم معنایش را در صورت خودش میدید؛ در خستگیای که با خواب شبانه پاک نمیشد، در لبخندهایی که بیشتر برای آرام کردن دیگران بود تا شاد بودن خودش.
آرام گفت:
تو آخرینبار کی از خودت پرسیدی خوبی؟
صدایش در آشپزخانه پیچید و خاموش شد.
مریم روی صندلی نشست. ظرفها همانجا ماندند. گوشیاش روی میز لرزید و او دستش را سمتش نبرد. فهرست خرید فردا، لباسهای اتوکشیدهنشده، قرارهای عقبافتاده و همه چیزهایی که باید به یاد میآورد، چند دقیقهای از ذهنش کنار رفتند.
فقط دستهایش ماندند و لیوانی که میان آنها گرم بود.
چند دقیقه بعد، دخترش وارد آشپزخانه شد. کنار مادر ایستاد، به لیوان نگاه کرد و پرسید:
مامان، چرا این لیوان شکسته رو نگه داشتی؟
مریم انگشتش را آرام روی ترک کشید و گفت:
چون هنوز میشه باهاش چای خورد.
دختر خندید؛ از آن خندههای کوتاه و بیدغدغهای که زود به اتاق دیگری میروند. بعد هم رفت.
مریم تنها ماند.
چای دیگر داغ نبود، اما گرمای کمرنگی هنوز در شیشه مانده بود. سرش را بالا آورد و به آینه نگاه کرد.
*زن روبهرو خسته بود.
ترک داشت.
اما هنوز خودش بود.*
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*