#روایت_کوچک
قلعههایِ شنی
چند روزی بود که از غبار تهران، تلفنهای پشتسرهم و ستونهایِ بیپایانِ بدهکار و بستانکار فاصله گرفته بودیم. ساحل خزر بود در روزهای پایانی شهریور؛ با هوایی که میان خنکای کوهپایه و شرجی ملایم دریا معلق مانده بود و باد خنکی که بوی نمک، جلبک و ماسه نمکشیده را به صورتمان میزد.
مارتیا، با تمام هیجان و بیتابیِ چهارسالگیاش، حتی صبر نکرد دمپاییهایش را دربیاورد. پابرهنه خودش را به نزدیکترین نقطهای رساند که آب به ساحل سرک میکشید و برمیگشت. سطل پلاستیکی کوچکش را پر از ماسههای خیس میکرد، با دستهای کوچکش آنها را روی هم انباشته میساخت و با دقتِ یک معمارِ کارکشته، دیوارههای برجش را با کف دست محکم میکرد. گاهی تکهای چوب شکستهشده یا صدفی پیدا میکرد و آن را مثل پرچمی روی بلندترین نقطه قلعه میکاشت. در چشمهای گردش، تعهدی باورنکردنی دیده میشد؛ انگار داشت پناهگاهی ابدی در برابر دریا میساخت.
اما منطق خزر با خیال کودکانه فرق دارد. موجی بلندتر از قبلیها، با شیطنتی آرام و کفآلود از راه میرسید، پایههای قلعه را محاصره میکرد و در یک پلکزدن، تمام دیوارهها، کنگرهها و برج شنی را با خود میشست و به ساحلی تخت و بیاثر تبدیل میکرد.
چند قدم آنطرفتر ایستاده بودم و تماشا میکردم. با خودم فکر کردم حالا بغض میکند، صدایش بلند میشود یا شاید با قهر، سطل و بیلچه را پرت کند سمتِ آب. اما او لحظهای ایستاد، ماسههای چسبیده به دستش را به شلوارک کوچکش مالید، موهای نمکشیده روی پیشانیاش را عقب زد و با صدای بلند خندید. بعد بیمعطلی دو قدم عقبتر رفت، زانو زد و از نو شروع کرد؛ با همان سطل، همان ماسه خیس و با اشتیاقی بیشتر از بار اول.
او از فروپاشی واهمهای نداشت. برای او، شسته شدنِ قلعه پایان بازی نبود، بلکه فرصتی بود برای دوباره دست بردن لای ماسهها و پیریزی یک طرح جدید.
همانطور که غروب روی دریا پهن میشد و بازتاب نارنجی خورشید روی موجها میلرزید، به دستهای پر از ماسه مارتیا خیره مانده بودم. با خودم فکر کردم ما آدمهای بزرگ، چقدر در ترازنامههای زندگیمان به دنبال سازههای بتنی و ماندگاریهای بیخدشهایم؛ چقدر از هر تغییر و موجِ ناگهانی که ساختههایمان را بههم بریزد وحشت داریم. چقدر سخت قبول میکنیم که هیچچیز در این دنیا برای ماندن ساخته نشده است.
شاید تمام ماجرا همین بود؛ رازی ساده که یک کودک چهارساله روی ماسههای خیس خزر بهراحتی میدانست و من پس از سالها حساب و کتاب تازه میدیدم: ارزش واقعی، در میزان ماندگاریِ قلعهها نبود، در همان خنکای ماسه زیر پوست، لذت خلق کردن و شجاعتِ از نو شروع کردن بود.
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*