پیرمردِ ساعتساز، هیچوقت ساعتِ مچی نمیبست.
مغازهاش کوچک بود؛ پُر از صدای تیکتاک هایی که هیچکدام با هم یکی نبودند.
میگفت: زمان وقتی واقعی است که هر کسی سازِ خودش را بزند. ساعتهای همزمان، دروغهای منظمی هستند.
یک روز، مردی با کتوشلوار اتو کشیده وارد شد.
ساعتی طلا روی میز گذاشت.
عقربهها خوابیده بودند.
مرد گفت: بهترین ساعتسازِ شهر هستی. این را بیدار کن. قیمتش برایم مهم نیست، دقیق بودنش مهم است.
پیرمرد عینک را روی چشمش جابهجا کرد.
پشتِ ساعت را باز نکرد.
فقط آن را توی دستش وزن کرد.
بعد، آن را برگرداند به صاحبش.
گفت: نمیشود.
مردِ شیکپوش برافروخت: قطعهاش را نداری؟ من پولش را میدهم.
پیرمرد آرام گفت:
بحثِ قطعه نیست. بحثِ سنگینی است. این ساعت وقتی کار میکرده، تو مدام به آن نگاه میکردی که ببینی چقدر تا پایانِ کارهایت مانده. تو به این ساعت «زمان» ندادهای، «اضطراب» دادهای. فنرش زیرِ بارِ عجلههای تو بریده. من چرخدنده عوض میکنم، اما نمیتوانم به ثانیههایت آرامش تزریق کنم.
مرد خندید. از آن خندههایی که یعنی ؛دیوانه است.
ساعت را برداشت و رفت.
شاگردِ مغازه که تا آن لحظه ساکت بود، پرسید:
استاد، واقعاً نمیشد درستش کرد؟
پیرمرد به ویترینِ خاکگرفته نگاه کرد و گفت:
درست میشد. اما آدمها فکر میکنند اگر چیزی راه بیفتد، یعنی سالم است. بعضی چیزها باید خواب بمانند تا صاحبشان بفهمد که تمامِ مدت داشته با یک جنازه متحرک معامله میکرده. حقیقت، تلختر از ساعتِ خراب است؛ حقیقت آن است که بفهمی زمانت را صرفِ شمردنِ چیزهایی کردهای که اصلاً وجود نداشتهاند.
پیرمرد دوباره پشتِ میزش نشست.
یکی از ساعتهای قدیمی دیوار، زنگِ ناموزونی زد.
او لبخند زد.
او میدانست که نقص، گاهی صادقانهترین شکلِ کمال است.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.
نویسنده: م.پاپا