عیارِ بیصدایِ سالها
آدمها فکر میکنند برای تغییر دادن دنیا باید کارهای بزرگی بکنند. اما حقیقت این است که ما در این دنیا بسیار کوچکیم و کارهایمان هم کوچکتر از آن است که به چشم بیاید. گاهی فقط یک تصمیمِ ساده میگیریم، بیآنکه بدانیم سالها بعد، همان تصمیمِ کوچک دستمان را در تاریکترین روزها خواهد گرفت. این، روایتِ امشبِ من است.
سال ۱۳۸۹ بود. هنوز نه ازدواج کرده بودم و نه فرزندی داشتم. در هیاهوی دغدغههای جوانی، تصمیم گرفتم سهمِ بسیار کوچکی در زندگی دو خواهرِ خردسال در یکی از دورافتادهترین روستاهای کشور داشته باشم؛ زهرا و زهره.
راستش را بخواهید، مبلغی که هر ماه بر اساس وسعِ ناچیزِ آن روزهایم واریز میکردم، در میان انبوهِ مشکلاتِ آنها گم بود. یک حسابوکتابِ سادهٔ ریاضی نشان میداد که این عددها گرهی از کارِ بزرگِ آنها باز نمیکند.
اما واکنشِ آنها به این سهمِ ناچیز، چیزی فراتر از رفتارهای معمولِ آدمها بود. تا سال ۱۳۹۹، هر ماه عکسِ دفترهای مشق نو، کفشهای ساده یا کارنامههای درخشان درسیشان را میفرستادند. با چنان معصومیت و قدرشناسیِ بزرگی تشکر میکردند که منِ خسته از هیاهوی دنیا را شرمنده میکرد.
در تمام آن سالها، تماسِ مستقیمی در کار نبود. من فقط پیغامی کوتاه برایشان میفرستادم:
«توی این دنیای نامرد، با معرفت بمونید و بهترینِ خودتون بشید.»
همین و بس.
سالها گذشت. درگیریهای زندگی، دغدغههای شغلی و فشارهای سنگینِ مالی و کاریِ این روزها، آن سالها را در ذهنم کمرنگ کرده بود. غرق در روزمرگی و حسابوکتابهای بیپایان بودم.
تا امروز.
تلفنم زنگ خورد. پیششماره غریب بود. دکمه وصل را زدم.
صدایی متین و محجوب از پشت خط گفت:
«سلام آقای کریمی… خوبین؟ منم… زهرا. همونی که از سال ۸۹ مسئولیتم رو قبول کردین…»
زمان ایستاد.
ادامه داد:
«خواستم بگم به قولی که بهتون دادم عمل کردم. من امروز فارغالتحصیل ارشد رشته حسابداری شدم. خواستم بگم ممنون که توی روزای سخت همراهم بودین. راستی… خواهرم زهره هم لیسانس کامپیوترش رو گرفت.»
گوشی را که قطع کردم، انگار تمام خستگیهای انباشتهشدهٔ این سالها آوار شد. در میان همهٔ دغدغهها و فشارهای بزرگی که این روزها روی دوشم سنگینی میکند، بیصدا اشکم سرازیر شد و خدا را شکر کردم.
آنجا بود که فهمیدم من هیچ کاری برای آنها نکرده بودم؛ آنها بودند که با معرفتِ خود، امروز به من یادآوری کردند زندگی هنوز ارزشِ دویدن دارد. من بذرِ بسیار کوچکی کاشته بودم، اما درختی که آنها با تلاش خودشان پرورش دادند، امروز در گرمای تابستانِ زندگی، به من سایه هدیه داد.
زهرا و زهره بهترین نسخهٔ خودشان شدند، و من، درسِ بزرگی از امید گرفتم.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
نویسنده: م. پاپا