ظرفِ دردار
زنگ در که طنین‌انداز شد، مریم هنوز پشت میز آشپزخانه بود؛ خیره به خطوطِ نامنظمِ قاشق در کاسه ماست. سکوتِ خانه چنان غلیظ بود که صدای ممتدِ یخچال، فضا را اشغال می‌کرد. از صبح، ده بار شماره پدر را گرفته بود و هر بار، صدای ضبط‌شده‌ی اپراتور، اضطرابی گنگ را در دلش می‌کاشت.
درِ ورودی را که گشود، زمان برای لحظه‌ای ایستاد. پدر، با همان پیراهن چهارخانه قدیمی و موهایی که برفِ پیری بر آن‌ها نشسته بود، پشت در ایستاده بود. در دستانش، ظرفی دردار بود که حرارتش را به انگشتانِ لرزانش می‌بخشید.
مریم زمزمه کرد: «بابا؟ گوشیت… چرا جواب نمی‌دادی؟»
پیرمرد، با لبخندی که عمقِ چروک‌های صورتش را بیشتر می‌کرد، گفت: «زنگ خورد؟ متوجه نشدم. انگار یادم رفته چطور باید با این دستگاه‌ها حرف بزنم.»
ظرف را که مریم گرفت، بوی «قیمه خانگی» در راهرو پیچید؛ بویی که حافظه بویایی‌اش را به دهه شصت پرتاب کرد. پدر، آرام وارد شد و روی لبه مبل نشست. طوری نشسته بود که انگار هر لحظه آماده رفتن است؛ همان‌طور که سال‌ها در حاشیه زندگیِ دخترش نشسته بود.
مریم موقع آوردنِ آب، متوجه ناخن‌های پدر شد؛ نامنظم و کوتاه‌شده با دستانی که دیگر فرمان نمی‌بردند.
پرسید: «خوبی بابا؟»
پدر فقط گفت: «دیشب دلم تنگ شد.»
اعترافی که برای مردی از نسلِ سکوت، سنگین‌تر از کوه بود. او هرگز بلد نبود «دوستت دارم» را به زبان بیاورد؛ او همیشه این جمله را در کارِ زیاد، در خریدهای خانه و در تعمیرِ شیرهای آبِ خراب پنهان کرده بود.
پدر ادامه داد: «گفتم شاید سرت شلوغ باشد و نرسی بیایی. مادرت… وقتی دلت می‌گرفت، همین غذا را بار می‌گذاشت.»
مریم درِ ظرف را برداشت. بخارِ ملایمی که بالا آمد، آشپزخانه را به خانه قدیمی‌شان بدل کرد؛ با همان پرده‌های توری و پیش‌بندِ آبیِ مادر. کنار پدر نشست و سرش را روی شانه او گذاشت. شانه پدر سفت شد، انگار غافلگیر شده باشد، اما لحظه‌ای بعد، دستِ زبر و پینه‌بسته‌اش را با تردید روی موهای مریم کشید.
مریم با صدایی لرزان گفت: «من باید زودتر می‌آمدم.»
پدر جوابی نداد. فقط گفت: «غذا سرد می‌شود.»
در خنده کوتاه‌شان، پذیرشِ تلخ و شیرینِ واقعیت موج می‌زد.
آن ظهر، سفره برای دو نفر پهن شد. پدر قاشق اول را که چشید، با لحنی که بویِ دلتنگی می‌داد گفت: «نمکش مثل دست مادرت نشده.»
مریم پاسخ داد: «هیچ‌چیز مثل دستِ مامان نمی‌شود.»
وقتی پدر رفت، ظرفِ دردار روی کابینت ماند. مریم آن را نشُست. درش را بست و همان‌جا گذاشت. آن ظرف، دیگر یک وسیله آشپزخانه نبود؛ سندِ مصورِ عشقی بود که کلمه نداشت، اما حرارت داشت. نشانی از این‌که برای باز کردنِ در، هنوز دیر نشده است.
✍️ * •جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*
