اتوبوس ساعت ششوچهل صبح، با تکان کوتاهی از ایستگاه جدا شد. سامان از میان مسافرها گذشت و نزدیک در ایستاد؛ یک دستش به میله بود و دست دیگرش روی گوشی، میان پیامهای کاریِ نخوانده میچرخید. چشمش افتاد به صندلی کنار پنجره در ردیف هفتم؛ صندلیای که همیشه خالی میماند. بخاری زیرش خراب بود و زمستان، سرمای فلزش از هر لباسی رد میشد. آن روز روی صندلی، کاغذ کوچکی افتاده بود؛ تاخورده، کمی مچاله و بینام. سامان آن را برداشت تا روی لبه پنجره بگذارد، اما پیش از آنکه رهایش کند، جمله روی کاغذ را خواند: «اگر امروز کسی را دوست داری، دیر نکن.» لبخند کمرنگی زد. از آن جملههای آماده بود؛ از همانها که آدمها میخوانند، سر تکان میدهند و چند دقیقه بعد فراموش میکنند. کاغذ را در جیب کاپشنش گذاشت.
اتوبوس در ایستگاه بعدی توقف کرد. پیرمردی با ساک پارچهای و عصایی که دستهاش با چسب برق بسته شده بود، سوار شد. هنوز دستش به میله نرسیده بود که اتوبوس حرکت کرد. سامان بازویش را گرفت و جایش را به او داد. پیرمرد نشست، نفسش را آرام بیرون داد و گفت: «خدا خیرت بدهد، پسرم.» سامان سرش را تکان داد و رو به پنجره ایستاد. بیرون، شهر از خواب بیرون میآمد؛ مغازهداری کرکره را بالا میکشید، پسری با کیف بزرگ مدرسه از کنار نانوایی میدوید و زنی، دست بچهاش را محکم گرفته بود تا از خیابان رد شوند.
گوشی سامان لرزید. پیام تازهای نبود. فقط بالای صفحه، میان پیامهای قدیمی، گفتوگوی مادرش دیده میشد؛ آخرین پیام مربوط به نه روز قبل بود: «اگر پنجشنبه وقت داشتی، بیا. دلم برایت تنگ شده.» سامان پیام را آن روز دیده بود. حتی قصد کرده بود بنویسد: «حتماً میام.» اما جلسهای شروع شده بود، تلفنی زنگ زده بود و بعد، مثل خیلی از چیزهای دیگر، پاسخدادن را گذاشته بود برای بعد. انگشتش روی صفحه ماند. بیاختیار یاد پدرش افتاد؛ عصر همان روزی که پدر پشت در اتاق ایستاده بود و گفته بود: «چای دم کردم. اگر کاری نداری، بیا دو دقیقه بنشینیم.» سامان سرش را از روی لپتاپ بلند نکرده بود. گفته بود: «بابا، الان نه. بگذار بعداً.» پدر هم چیزی نگفته بود؛ فقط در را آرام بسته بود. آن «بعداً» هیچوقت نرسید . همان شب، پدر را با عجله به بیمارستان بردند و سامان تا مدتها، نه از رفتنش، بلکه از آن دو دقیقهای که نداده بود، عذاب کشید.
اتوبوس به ایستگاه شرکت رسید. درها باز شد و جمعیت به سمت پیادهرو سرازیر شد. سامان هم یک قدم پایین رفت، اما همانجا ایستاد. ساختمان شرکت روبهرویش بود؛ شیشهای، بلند و پر از آدمهایی که هر روز با عجله واردش میشدند. دستش را در جیبش برد و کاغذ را بیرون آورد. دوباره خواند: «اگر امروز کسی را دوست داری، دیر نکن.» این بار جمله، شبیه یک نصیحت نبود. شبیه یادآوری چیزی بود که خودش سالها میدانست و هر بار، به بهانه کار و خستگی و فردا، از کنارش گذشته بود. از پلههای ایستگاه بالا رفت، اما به سمت شرکت نرفت. کنار خیابان ایستاد و شماره مادرش را گرفت. بوق اول هنوز تمام نشده بود که مادر جواب داد: «جانم پسرم؟» سامان چند لحظه چیزی نگفت. صدای رفتوآمد ماشینها دورتر شد. بعد آرام گفت: «مامان، ناهار خونهای؟» مادر مکث کرد؛ مکثی کوتاه، اما آنقدر پررنگ که سامان فهمید نه روز، برای کسی که منتظر است، عدد کوچکی نیست. مادر گفت: «آره پسرم… چرا؟» سامان گفت: «دارم میام. چیزی هم برای ناهار نمیخوام. فقط چای دم کن.» آن طرف خط، صدای نفس مادرش لرزید. گفت: «چشم عزیز دلم.» سامان تماس را قطع کرد و برای اولینبار بعد از مدتها، عجله نداشت. کاغذ را تا نکرد و در جیبش نگذاشت. آن را صاف، میان دو دستش نگه داشت و به سمت ایستگاهی رفت که مسیر خانه مادرش از آنجا میگذشت. صندلی کنار پنجره، پشت سرش خالی مانده بود؛ سرد، بیرنگ و ساکت.
نکته کلیدی امروز:
«اگر امروز کسی را دوست داری، دیر نکن.»
امضا:
✍️ •جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*