
#روایت_کوچک
رفتم توی کافه، دیدم مردی پشت میز دونفره نشسته و با صندلی خالی روبهرویش حرف میزند.
اول فکر کردم تلفنی چیزی میگوید، اما گوشیاش روی میز بود.
رفتم نزدیکش.
گفتم: ببخشید، کسی اینجا نشسته؟
گفت: نه.
گفتم: پس چرا صندلی رو اشغال کردی؟
گفت: منتظرم.
گفتم: خب، صندلی که منتظر نمیمونه، آدم منتظر میمونه.
گفت: تو همیشه اینقدر به زندگی گیر میدی؟
گفتم: نه، فقط وقتی زندگی جواب نمیده.
خندید؛ خندهای که بیشتر شبیه بازدمِ یک خستگیِ کهنه بود.
گفت: بشین.
نشستم.
گفتم: چند وقته منتظری؟
گفت: سه ساعت.
گفتم: قرار بوده کی بیاد؟
گفت: نمیدونم.
گفتم: یعنی چی نمیدونی؟
گفت: یعنی نمیدونم کی، ولی میدونم باید بیاد.
گفتم: عجب! پس منم میتونم بشینم منتظر یکی که نمیدونم کیه؟
گفت: تو الان منتظر چی هستی؟
گفتم: من؟ منتظر قهوهام.
گفت: خوش به حالت.
گفتم: چرا؟
گفت: چون قهوهات بالاخره میاد؛ تکلیفت با یه فنجان تلخ مشخصه.
همین موقع گارسون قهوهام رو آورد.
به فنجون نگاه کردم، بعد به مرد.
گفتم: خب، اینم از انتظار من.
گفت: آره، ولی قهوهات که تموم بشه، دوباره باید منتظر یه چیزی بشی.
گفتم: مثلاً چی؟
گفت: نمیدونم. آدم همیشه یه چیزی برای منتظر موندن پیدا میکنه تا یادش بره چقدر از خودش عقب افتاده.
گفتم: تو آخرین بار کی منتظر کسی بودی که میدونستی قراره بیاد؟
کمی فکر کرد؛ نگاهش رفت روی بخار محوِ فنجانِ خالیِ روبهرویش.
گفت: بچه که بودم، پدرم قول داده بود برام دوچرخه بخره.
گفتم: خرید؟
گفت: آره.
گفتم: پس اومد دیگه.
گفت: دوچرخه اومد، خودش نه؛ وسطِ تمام اون دویدنها، یه روز فهمیدیم دیگه دیر شده.
نمیدونستم چی بگم.
قهوهام رو هم زدم؛ سرد شده بود.
گفتم: ببخشید، نمیخواستم ناراحتت کنم.
گفت: ناراحت نیستم. فقط بعضی سؤالها آدم رو میبرن یه جایی که دیگه دلش نمیخواد از اون اتاقِ تاریکِ توی سرش برگرده.
چند دقیقه در سکوتِ سنگینِ کافه گذشت.
بعد پرسیدم: حالا واقعاً منتظر کی هستی؟
نگاهش رو از صندلی برداشت؛ چشمانش خسته بود، اما روشن.
گفت: خودم.
گفتم: خودت؟
گفت: آره. یه روزی، وسطِ همین شلوغیهای شهر، از خودم جا موندم. بقیه دویدن و رفتن، منم وانمود کردم دارم باهاشون میرم. حالا سالهاست منتظرم خودم برگردم سرِ این میز.
گفتم: خب، پاشو برو دنبالش.
گفت: کجا؟
گفتم: نمیدونم. یه جایی که هنوز به آلودگیِ این روزمرگی آلوده نشده.
لبخند تلخی زد.
گفت: تو هم خوب بلدی برای بقیه نسخه بپیچی.
گفتم: آره، حیف که نسخههای خودم رو گم کردم.
بلند شد. پالتوش رو پوشید و دست کشید روی پشتیِ چوبیِ صندلی خالی.
گفتم: نمیشینی؟
گفت: نه، فکر کنم دیگه وقتشه راه بیفتم.
گفتم: پس بالاخره پیداش کردی؟
گفت: نه، ولی شاید اگه راه بیفتم، یه جا توی مسیر بهش برسم.
رفت سمت در. زنگولهٔ بالای در به صدا درآمد.
صداش زدم: ببخشید! یه سؤال دیگه.
برگشت.
گفتم: اگه پیداش نکردی چی؟
گفت: اونوقت حداقل دیگه کسی نمیتونه بگه تمام عمرت رو نشستی تا دیگران زندگیت رو دوره کنند.
و رفت.
به صندلی خالی روبهرویم نگاه کردم. دیگر یک صندلیِ چوبیِ ساده نبود؛ شبیه صندلیِ متهمی بود که سالها خودم را روی آن محاکمه کرده بودم.
گارسون آمد، فنجانِ سردشده را برداشت و پرسید: «چیز دیگهای میل ندارید؟»
سر بلند کردم. نگاهی به بیرون انداختم؛ باران داشت تندتر میشد.
گفتم: «فقط صورتحساب، لطفاً.»
حساب کردم، پالتویم را محکمتر دور خودم پیچیدم، اما تکان نخوردم. به صندلی خالی خیره شدم و فکر کردم: گاهی آدمها برای این گم میشوند که یکی پیدا شود و یادشان بیاورد صندلیِ خالیِ زندگیشان چقدر به حضورِ خودشان نیاز دارد.
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*