ویرگول
ورودثبت نام
Masoud Karimi
Masoud Karimiگاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
Masoud Karimi
Masoud Karimi
خواندن ۳ دقیقه·۲۰ روز پیش

صندلی خالی

صندلی خالی
صندلی خالی

#روایت_کوچک

رفتم توی کافه، دیدم مردی پشت میز دونفره نشسته و با صندلی خالی روبه‌رویش حرف می‌زند.

اول فکر کردم تلفنی چیزی می‌گوید، اما گوشی‌اش روی میز بود.

رفتم نزدیکش.

گفتم: ببخشید، کسی اینجا نشسته؟

گفت: نه.

گفتم: پس چرا صندلی رو اشغال کردی؟

گفت: منتظرم.

گفتم: خب، صندلی که منتظر نمی‌مونه، آدم منتظر می‌مونه.

گفت: تو همیشه این‌قدر به زندگی گیر می‌دی؟

گفتم: نه، فقط وقتی زندگی جواب نمی‌ده.

خندید؛ خنده‌ای که بیشتر شبیه بازدمِ یک خستگیِ کهنه بود.

گفت: بشین.

نشستم.

گفتم: چند وقته منتظری؟

گفت: سه ساعت.

گفتم: قرار بوده کی بیاد؟

گفت: نمی‌دونم.

گفتم: یعنی چی نمی‌دونی؟

گفت: یعنی نمی‌دونم کی، ولی می‌دونم باید بیاد.

گفتم: عجب! پس منم می‌تونم بشینم منتظر یکی که نمی‌دونم کیه؟

گفت: تو الان منتظر چی هستی؟

گفتم: من؟ منتظر قهوه‌ام.

گفت: خوش به حالت.

گفتم: چرا؟

گفت: چون قهوه‌ات بالاخره میاد؛ تکلیفت با یه فنجان تلخ مشخصه.

همین موقع گارسون قهوه‌ام رو آورد.

به فنجون نگاه کردم، بعد به مرد.

گفتم: خب، اینم از انتظار من.

گفت: آره، ولی قهوه‌ات که تموم بشه، دوباره باید منتظر یه چیزی بشی.

گفتم: مثلاً چی؟

گفت: نمی‌دونم. آدم همیشه یه چیزی برای منتظر موندن پیدا می‌کنه تا یادش بره چقدر از خودش عقب افتاده.

گفتم: تو آخرین بار کی منتظر کسی بودی که می‌دونستی قراره بیاد؟

کمی فکر کرد؛ نگاهش رفت روی بخار محوِ فنجانِ خالیِ روبه‌رویش.

گفت: بچه که بودم، پدرم قول داده بود برام دوچرخه بخره.

گفتم: خرید؟

گفت: آره.

گفتم: پس اومد دیگه.

گفت: دوچرخه اومد، خودش نه؛ وسطِ تمام اون دویدن‌ها، یه روز فهمیدیم دیگه دیر شده.

نمی‌دونستم چی بگم.

قهوه‌ام رو هم زدم؛ سرد شده بود.

گفتم: ببخشید، نمی‌خواستم ناراحتت کنم.

گفت: ناراحت نیستم. فقط بعضی سؤال‌ها آدم رو می‌برن یه جایی که دیگه دلش نمی‌خواد از اون اتاقِ تاریکِ توی سرش برگرده.

چند دقیقه در سکوتِ سنگینِ کافه گذشت.

بعد پرسیدم: حالا واقعاً منتظر کی هستی؟

نگاهش رو از صندلی برداشت؛ چشمانش خسته بود، اما روشن.

گفت: خودم.

گفتم: خودت؟

گفت: آره. یه روزی، وسطِ همین شلوغی‌های شهر، از خودم جا موندم. بقیه دویدن و رفتن، منم وانمود کردم دارم باهاشون می‌رم. حالا سال‌هاست منتظرم خودم برگردم سرِ این میز.

گفتم: خب، پاشو برو دنبالش.

گفت: کجا؟

گفتم: نمی‌دونم. یه جایی که هنوز به آلودگیِ این روزمرگی آلوده نشده.

لبخند تلخی زد.

گفت: تو هم خوب بلدی برای بقیه نسخه بپیچی.

گفتم: آره، حیف که نسخه‌های خودم رو گم کردم.

بلند شد. پالتوش رو پوشید و دست کشید روی پشتیِ چوبیِ صندلی خالی.

گفتم: نمی‌شینی؟

گفت: نه، فکر کنم دیگه وقتشه راه بیفتم.

گفتم: پس بالاخره پیداش کردی؟

گفت: نه، ولی شاید اگه راه بیفتم، یه جا توی مسیر بهش برسم.

رفت سمت در. زنگولهٔ بالای در به صدا درآمد.

صداش زدم: ببخشید! یه سؤال دیگه.

برگشت.

گفتم: اگه پیداش نکردی چی؟

گفت: اون‌وقت حداقل دیگه کسی نمی‌تونه بگه تمام عمرت رو نشستی تا دیگران زندگیت رو دوره کنند.

و رفت.

به صندلی خالی روبه‌رویم نگاه کردم. دیگر یک صندلیِ چوبیِ ساده نبود؛ شبیه صندلیِ متهمی بود که سال‌ها خودم را روی آن محاکمه کرده بودم.

گارسون آمد، فنجانِ سردشده را برداشت و پرسید: «چیز دیگه‌ای میل ندارید؟»

سر بلند کردم. نگاهی به بیرون انداختم؛ باران داشت تندتر می‌شد.

گفتم: «فقط صورت‌حساب، لطفاً.»

حساب کردم، پالتویم را محکم‌تر دور خودم پیچیدم، اما تکان نخوردم. به صندلی خالی خیره شدم و فکر کردم: گاهی آدم‌ها برای این گم می‌شوند که یکی پیدا شود و یادشان بیاورد صندلیِ خالیِ زندگی‌شان چقدر به حضورِ خودشان نیاز دارد.

✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ نویسنده: م. پاپا

صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*

۱
۰
Masoud Karimi
Masoud Karimi
گاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید