سیب لیلا

سیبِ لیلا

#روایت_کوچک

ساعت، پنجِ عصر است. پشتِ میزِ کارم در کارگاهِ صحافی نشسته‌ام و مشغولِ مرمتِ یک کتابِ قدیمی هستم. امروز بیست‌وچهارمِ آبان است؛ روزی که تقویمِ رویِ دیوار، مثلِ قلبِ خانه می‌تپد. هیاهویِ خانه در این ساعت همیشه شنیدنی است؛ صدایِ خنده‌یِ پسرمان که از مدرسه برگشته است و شلوغی‌هایِ شیرینِ عصرانه.

اما من، در میانِ این همه هیاهویِ دوست‌داشتنی، به یک آیینِ کوچک فکر می‌کنم؛ آیینِ پنج ساله‌یِ ما.

سال‌ها پیش، در همان روزهایِ اولِ ازدواج‌مان، قراری گذاشتیم که حتی با بزرگ شدنِ زندگی و حضورِ پسرمان هم تغییر نکرد. هر سال، بیست‌وچهارمِ آبان، من قبل از رسیدن به خانه، از همان مغازه‌ نبشِ خیابان، سیبی سرخ می‌خرم. نه فقط برایِ خوردن؛ برایِ اینکه یادمان باشد، پیش از آنکه پدر و مادر باشیم، «ما» هستیم.

وقتی واردِ خانه می‌شوم، پسرمان به سمتم می‌دود. لیلا، در میانِ همان شلوغی‌ها، در آشپزخانه است. نگاهش که به من می‌افتد، در آن هیاهویِ شیرینِ خانوادگی، لبخندِ خاصی می‌زند که فقط برایِ من است .

او سیب را از دستم می‌گیرد. نیازی به کلام نیست. پسرمان مشغولِ بازیِ خودش است و ما، در گوشه‌ای از این خانه‌ گرم، لحظه‌ای برایِ خودمان خلوت می‌کنیم. او سیب را با همان دقتِ همیشگی، همان‌طور که سال‌ها پیش یاد گرفته بود، پوست می‌گیرد. آن حلقه‌ سرخِ پوستِ سیب، نمادِ سال‌هایی است که با هم پشتِ سر گذاشته‌ایم.

او گاز می‌زند، به پسرمان نگاه می‌کند و بعد به من؛ نگاهی که می‌گوید: «ما باز هم موفق شدیم.»

ما فرزندمان را به دنیا آورده‌ایم و خانه را با حضورش پر کرده‌ایم، اما این سیب… این سیب، پیوندِ همیشگیِ من و لیلاست. ما در اوجِ زندگی، هنوز همان عاشقانِ بیست‌وچهارمِ آبانِ سال‌هایِ دور هستیم.

✍️ * جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ م. پاپا

صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*