سیاهیلشکرِ لحظههایِ دیگران
#روایت_کوچک
وقتی در خیابانهای شلوغ قدم میزنی، گاهی به این فکر کن که تو برایِ هزاران نفری که از کنارت رد میشوند، کی هستی؟
برای زنی که با عجله از اتوبوس پیاده میشود، تو فقط یک «مانعِ متحرک» در مسیرِ پیادهرویی.
برای پیرمردی که روی نیمکتِ پارک نشسته، تو شاید فقط یک «سایه» باشی که نورِ خورشید را برای لحظهای از چشمانش گرفته است.
برای رانندهای که پشتِ چراغ قرمز با تو چشمدرچشم میشود، تو صرفاً یک «غریبه» با چهرهای معمولی هستی که چند ثانیه بعد، برای همیشه از حافظهاش پاک میشوی.
این فکر، ترسناک نیست؛ رهاییبخش است.
ما در زندگیهایمان، خودمان را «قهرمانِ فیلم» میبینیم؛ با تمامِ دغدغهها، اهمیتها و دردهایی که انگار تمامِ دنیا باید برایش متوقف شود.
اما حقیقتِ آرامشبخش این است: ما در «فیلمِ» هزاران نفرِ دیگر، فقط یک «سیاهیلشکر» هستیم .
یک عابرِ گذری در پسزمینه.
پذیرفتنِ اینکه مرکزِ ثقلِ دنیا نیستیم، باعث میشود بارهای اضافهای را که بیدلیل به دوش میکشیم، زمین بگذاریم.
وقتی قبول کنی که برای اکثرِ آدمها، هیچکس نیستی، تازه یاد میگیری چطور برای «خودت» کسی باشی .
دنیا بدونِ حضورِ باشکوهِ ما هم به مسیرش ادامه میدهد و این، زیباترین بخشِ ماجراست.
گاهی بد نیست فقط تماشاچی باشیم؛ بیآنکه بخواهیم نقشِ اولِ لحظههایِ دیگران را بازی کنیم .
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*