
ذخیرهٔ مطالباتِ مشکوکالوصول
#روایت_کوچک
گزارش شماره ۰۷ | سهشنبههای حسابِ دل
موضوع: امیدهایی که باید با احتیاط نگهشان داشت
واحد رسیدگیکننده: ادارهٔ وصولِ وعدهها
دوستی داشتم که همیشه میگفت: «بهزودی همدیگر را میبینیم.»
هر بار که تماس میگرفتم، گرفتار بود. هر بار که پیشنهاد دیدار میدادم، جلسهای پیش میآمد، سفری پیش میآمد، خستگی پیش میآمد، زندگی پیش میآمد.
من اما همچنان منتظر بودم؛ نه به خاطر آنکه دیدارمان اتفاق بزرگی بود، به این دلیل که زمانی، رفاقت ما بخش مهمی از زندگیام بود.
سالها بعد فهمیدم بعضی وعدهها با نیتِ بد داده نمیشوند، اما آنقدر تکرار میشوند که دیگر نمیتوان آنها را داراییِ قطعی به حساب آورد.
۱. مطالباتِ عاطفی
در زندگی، از آدمها مطالباتی داریم؛ نه پولی، نه قراردادی، نه قابل پیگیری در دادگاه.
انتظار داریم دوستی که میگوید «کنارت هستم»، در روز سخت، واقعاً کنارمان باشد. انتظار داریم کسی که قول میدهد تماس بگیرد، گاهی خودش آغازگر باشد. انتظار داریم محبت فقط در زمان نیاز به یاد ما نیفتد.
اما همهٔ این مطالبات، وصولشدنی نیستند.
۲. اصلِ احتیاط
اصل احتیاط میگوید نباید داراییها را بیشتر از واقع نشان داد. در رابطهها هم باید محتاط بود.
اگر کسی بارها وعده داده و عمل نکرده، نباید تمام آرامشمان را به وعدهٔ بعدی او گره بزنیم. اگر کسی فقط در حرف، همراه ماست، نباید او را در شمار تکیهگاههای قطعی زندگی ثبت کنیم.
این نگاه، بیمهری نیست؛ واقعبینی است.
۳. ذخیرهگیری
ذخیرهگیری نشانهٔ ناامیدی نیست؛ نشانهٔ آمادگی برای واقعیت است. یعنی به خودت بگویی:
«ممکن است این انتظار برآورده نشود؛ پس تمام دلم را گرو نمیگذارم.»
و در عوض، قدر آدمهایی را بدانی که شاید کمحرفاند، اما وقتِ نیاز میرسند؛ آدمهایی که وعده نمیدهند، اما حضور دارند.
نتیجهگیری
آن دوست هنوز هم گاهی میگوید: «بهزودی همدیگر را میبینیم.»
من هم با مهربانی پاسخ میدهم: «امیدوارم.»
اما دیگر برای آن دیدار، تمامِ روزهای تقویمم را خالی نمیگذارم.
بعضی محبتها را باید با دلِ باز پذیرفت؛ و بعضی وعدهها را با ذخیرهٔ احتیاط.
✍️ جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»
مدیر مالی که شبها حسابِ دلش را پس میدهد