
سه ثانیه تا تاریکی
#روایت_کوچک
انگشتِ شستِ مرد با ریتمی عصبی و مکانیکی روی شیشه صیقلیِ گوشی بالا میرفت.
نورِ آبیرنگِ صفحه، هر سه ثانیه یکبار چهره او را در نیمهتاریکیِ واگن مترو دگرگون میکرد: یک انفجارِ رنگ، لبخندی چندثانیهای به یک شوخیِ گذرا، تصویری لرزان از یک میزِ صبحانه در نقطهای نامعلوم از جهان، و سر و صدایی بریدهبریده از یک موسیقیِ تند که پیش از رسیدن به ضربِ اصلی، با اشاره شتابزده بعدی قطع میشد. چشمهایش پلک نمیزدند؛ مردمکها تنها به دنبالِ محرکی تازهتر میدویدند، بیآنکه مجالی برای ثبتِ چیزی باشد. همه چیز در کسری از ثانیه مصرف میشد و در جریانِ بیپایانِ تصاویر فرو میرفت.
قطار با تکانی نرم ترمز کرد. مرد سر بلند نکرد. انگشت همچنان روی سطح شیشه سُر میخورد. تصویری از یک شعرِ کوتاه با خطی خوش روی کاغذی دستساز برای نیمثانیه روی صفحه ظاهر شد؛ سطری که با واژهی «فرصتِ بودن…» آغاز میشد. مرد بیاختیار آیکونِ قلبِ پایین صفحه را لمس کرد،یک بازتابِ شرطی و مکانیکی و پیش از آنکه سطرِ دوم خوانده شود، تصویر را به سمتِ بالا پرتاب کرد تا به ویدئوی سرگرمکننده بعدی برسد. قلب، سرخ شد اما واژهها ناخوانده در تاریکیِ بایگانیِ انبوهِ ندیدهها دفن شدند.
مرد روبهروییاش، پیرمردی با پالتوی پشمی خاکستری، از ابتدای مسیر کتابی با جلدِ ضخیمِ کتان در دست داشت. ورق زدنِ پیرمرد صدا داشت؛ صدای کشیده شدنِ سرانگشتانِ زبر روی الیافِ کاغذ. او در تمامِ این چهارده ایستگاه، تنها یک صفحه را ورق زده بود. گاهی کتاب را چند سانتیمتر پایین میآورد، نگاهش را به پنجرهی تاریک تونل میدوخت، نقطهای نامعلوم را تماشا میکرد،انگار واژهای که خوانده بود هنوز داشت در جانش تهنشین میشد و دوباره به همان سطر برمیگشت.
مرد جوان برای لحظهای، خسته از رقصِ تندِ پیکسلها، سرش را بلند کرد. نگاهش به دستهای پیرمرد افتاد؛ به آرامشِ سنگینِ آن انگشتها که به چیزی چنگ نمیزدند، بلکه وزنِ کلمات را لمس میکردند.
ناگهان چراغهای واگن در پیچِ تونل برای چند ثانیه خاموش شدند.
در آن تاریکیِ ناگهانی، پنجرهها بدل به آینه شدند. مرد جوان چهره خود را دید؛ تنها روشناییِ واگن، نورِ سرد و شبحگونِ مستطیلِ کوچکی بود که از دستش ساطع میشد و زیر چشمانش گودالهایی تاریک انداخته بود. انگشتش روی صفحه روشن معلق ماند. صدایی جز همهمه یکنواختِ چرخها روی ریل نبود. در آن چند لحظه خاموشی، حس کرد دستهایش ساعتهاست با تمام توان میدوند، اما مشتش از هر معنایی خالی است؛ تهی، مثلِ بادی که از لای انگشتان بگذرد.
نور برگشت.
پیرمرد هنوز سرِ جای خود بود، نگاهش آرام روی همان سطرِ میانیِ صفحه حرکت میکرد. مرد جوان به مستطیلِ شیشهایِ توی دستش نگاه کرد. نوتیفیکیشنها مثلِ حبابهای توخالی روی سطحِ آب میترکیدند.
او اینبار صفحه را بالا نراند. دستش را به کناره بدنه رساند و کلیدِ کوچکِ جانبی را فشرد.
صفحه خاموش شد. صدای تقِ ملایمِ خاموش شدنِ نمایشگر در هیاهوی واگن گم شد، اما آرامشی غریب روی سرانگشتانش نشست؛ دستی که سرانجام متوقف شد تا سنگینیِ زمان و حضور را حس کند.
*دنیا از وقایعِ بزرگ ساخته نشده؛
دنیا از همان جزئیاتِ کوچکی ساخته شده که ما، در هیاهوی روزمره، از کنارشان گذشتیم.*
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*