پالتوی بارانیاش را روی صندلی انداخت و همانطور که با سرانگشتانِ سرخش بازی میکرد، گفت: «خیلی سرد است. فکر کنم زمستان امسال زودتر از همیشه آمده.»
مرد بدون اینکه حرفی بزند، فنجانِ دمنوشِ بهارنارنج و دارچین را که بخارِ گرمش فضا را پر کرده بود، جلویش گذاشت. عطرِ ملایم بهارنارنج فوراً در فضای کوچک کافه پیچید.
زن فنجان را میان دو دستش گرفت تا انگشتانش جان بگیرند. به چشمانِ مرد نگاه کرد و با خندهای کمرنگ گفت: «یادت هست ده سال پیش چقدر عجول بودیم؟ فکر میکردیم اگر همین امروز به همهچیز نرسیم، دنیا تمام میشود. چقدر به خاطرِ نداشتههایمان در این شهرِ شلوغ دویدیم و غصه خوردیم.»
مرد روبهروی او نشست. نگاهش را به صورتِ زن دوخت؛ صورتی که حالا خطوطِ ظریفی از بلوغ و صبوری گوشه چشمهایش نشسته بود. دستش را جلو برد و انگشتانِ هنوز سردِ زن را در دست گرفت. با آرامشی که در صدایش موج میزد، گفت: «یادم هست. اما حالا میبینم چقدر خوب شد که دنیا طبق عجله ما نچرخید. ما فقط یاد گرفته بودیم بدویم، بدون اینکه بفهمیم مقصد، همین لحظهای است که کنار هم نشستهایم.»
زن سرش را کج کرد و گفت: «یعنی پشیمان نیستی؟ از تمام آن روزهای سختی که برای ساختنِ این زندگیِ کوچک گذراندیم؟»
مرد لبخند زد. انگشت شستش را به آرامی روی دست زن کشید و گفت: «چطور میتوانم پشیمان باشم؟ عشق برای من مثل این فنجانِ گرم است وسط سرمای بیرون. ما نیامده بودیم که دنیا را فتح کنیم؛ آمده بودیم که در این جهانِ پر از هیاهو، پناهِ امنِ همدیگر باشیم. سختیها فقط مثل بادهای پاییزی بودند که برگهای اضافه را ریختند تا ریشههایمان عمیقتر و محکمتر در زمین فرو برود. به چشمهایت که نگاه میکنم… تو هنوز بعد از ده سال، زیباترین فرارِ من از شلوغیهای روزمرهای.»
زن فنجانش را بالا آورد، جرعهای نوشید و چشمهایش را بست. گرمای دمنوش و حرفهای مرد، بندبند وجودش را گرم کرد. وقتی چشم باز کرد، باران تندتر شده بود و شلاقوار به شیشهها میکوبید، اما درونِ آن فضای کوچک، زمان ایستاده بود.
زن گفت: «آدم چقدر زود به داشتههایش عادت میکند و یادش میرود چه معجزهای در کنارش دارد.»
مرد دست او را کمی بیشتر فشرد و با لحنی فرا احساسی گفت: «من هیچوقت عادت نمیکنم. هر بار که بعد از یک روزِ کاریِ شلوغ به خانه برمیگردم و کلید میاندازم، انگار اولین بار است که به بهشت قدم میگذارم. سهمِ من از تمامِ این دنیا، همین است که بدانم کسی مثل تو در پایانِ روز، منتظرِ من است.»
عشق، همیشه در پیروزیهای بزرگ یا روایتهای افسانهای خلاصه نمیشود. گاهی اوجِ عشق در این است که بعد از سالها دویدن در فراز و نشیب زندگی، هنوز بلد باشی دستِ یک نفر را طوری بگیری که سرمای کلِ دنیا را از یاد ببرد و به او یادآوری کنی که در چشمانت، او هنوز همان معجزه روزِ اول است.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.
نویسنده: م. پاپا