
#روایت_کوچک
پدر کلید را در قفل چرخاند و در با صدای خشک زبانه باز شد. وارد که شد، پوشهٔ مقوایی مدارک را روی جاکفشی گذاشت؛ بیرمق و سنگین. مادر پشت سرش آمد، بیآنکه کلمهای بگوید صندلهایش را گوشهٔ راهرو درآورد و کیفش را کنار پوشه گذاشت. پنج ساعت تمام در شعبهٔ دوازدهم دادگاه خانواده، روبهروی کارشناس رسمی، فقط ارقام شمرده بودند: تاریخ سند ماشین، کسرِ یکسوم از ودیعهٔ مسکن، و سهم هرکدام از اقساط بانکی تا پایان سال. گلویشان از هوای خفهٔ سالن بایگانی و چانهزدنهای مکرر تیر میکشید. فردا ساعت ده صبح دفترخانهٔ چهلوشش، موعد ثبت رسمی طلاق توافقی بود.
اما خانه در تاریکی فرورفته بود؛ تاریکیِ سنگینی که بوی تند روغن سوخته از سمت آشپزخانه آن را میشکست.
پدر دست برد سمت کلید برق ورودی. زد، اما چراغ روشن نشد. کلید سالن را زد؛ باز هم هیچ. مادر از پشت سر آرام گفت: «برق رفته؟» پدر سمت جعبهفیوز کنار در رفت، درپوش پلاستیکیاش را باز کرد و دید کلید مینیاتوری با دو دور چسب کاغذی نقاشی، با دستپاچگی به سمت پایین مهار شده است.
چسب را نکند. از شکاف نیمهباز درِ آشپزخانه، کورسوی نوری لرزان و زرد روی سرامیکها افتاده بود.
پدر آرام رفت. مادر هم پشت سرش آمد.
وسط آشپزخانه، روی زمین، علی چهارزانو نشسته بود با همان تیشرت طوسی خانگیاش. میان دو بشقابِ ملامین، یک تکه شمع سفیدِ آبشده روی نعلبکی میسوخت. وسط سفره، ماهیتابهٔ کوچکِ سیاهی روی زیردیگی قرار داشت؛ املتی تهگرفته با لبههای سوخته که روغنش به کف تفلون ماسیده بود. نان تافتونِ سرد با دست نامرتب تکهتکه شده بود. کنار نعلبکی، قلک پلاستیکیِ آبی علی دیده میشد؛ ظرفی که با چاقوی آشپزخانه شکافته شده بود و تمام اسکناسهای پنجهزار تومانی و سکههای خردش مثل سنگریزه کف زمین پهن بود.
علی سرش را بالا نیاورد. دست چپش را میان دو زانو قایم کرده بود، اما سرخیِ پوست دست و تاول پهنی که روی انگشتهایش نشسته بود، خبر از برخورد بیاحتیاط با لبهٔ داغ ماهیتابه میداد.
مادر جلو دوید. دست تاولزدهٔ علی را میان دستهای لرزانش گرفت، خم شد و با گوشهٔ روسریاش اشکهای صورت پسرش را پاک کرد، بیآنکه بتواند جلوی لرزش چانهاش را بگیرد.
علی با صدایی که از بغض به زور شنیده میشد، بدون آنکه نگاه از سکههای روی زمین بردارد، گفت: «دیشب بابا تو راهرو گفت دیگه پولی واسه این زندگی خرج نمیکنه… گفت سرِ خرجی دارین تمومش میکنین.» با همان دستِ سالمش پولهای چروک را آرام به سمت پدر هُل داد: «همهش اینجاست… پولِ تولدمم توش بود. خودم شام پختم که خرج نشه. فردا دادگاه نرید.»
سکوتِ وحشتناکی میان چارچوب در و سرامیکها آوار شد.
پدر به اسکناسهای خرد خیره ماند. ستونِ غروری که تمام این ماهها پشت کلمات قانون و حسابوکتاب پنهان کرده بود، فروریخت. جلو آمد و زانو زد؛ درست روبهروی خردهپولهایی که تمام دارایی پسرش بود. دست لرزانش را روی شانهٔ علی گذاشت، سرش را پایین انداخت و زیر لب نجوا کرد:
«ما انقدر سرِ سهمخواهی دعوا کردیم، که یادمون رفت این زندگی رو داریم پای دستِ سوختهٔ تو تاوان میدیم.»
مادر علی را به سینهاش فشرد. هیچکس چراغ را روشن نکرد و هیچ حرف اضافهای زده نشد؛ فقط شمع آرامآرام تا ته نعلبکی سوخت و خاموش شد، و سکوت تاریک خانه جای هیاهوی فردا را گرفت.
✍️ * جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*