روایتی برایِ بیدار ماندن
قسمت سوم: جنگیدن برایِ یک لبخندِ واقعی
صبح، وقتی خورشید از لایِ پردهها به داخل سرک کشید، دیگر خبری از آن تصمیمِ سرد نبود. من هنوز هم از دروغِ آدمها متنفرم، هنوز هم این روزگارِ غریب برایم سنگین است. اما امروز، وقتی او را تا دمِ درِ مدرسه رساندم، دستم را گرفت و گفت: «بابا، فردا میشه دوباره بریم پارک؟»
تأثیرگذاریِ من، نه در طراحیِ سازههایِ بزرگ بود، نه در اثباتِ حقانیتم به این دنیایِ ریاکار. در همین بود که فردا را برای او «امن» کنم. فهمیدم که «جنگیدن»، همیشه شمشیر کشیدن نیست؛ گاهی فقط «ماندن» و «بودن» است. ماندن، برای اینکه اجازه ندهیم تاریکی، خانهمان را تصرف کند. من هنوز هم اینجام، چون میمانم؛ حتی اگر کلِ دنیا دروغ بگوید، در «جهان کوچکِ من»، یک حقیقتِ محض وجود دارد که باید از آن مراقبت کنم.
شاید این چند خط، حرفِ نگفتهٔ کسی باشد که میشناسید. این داستان، نه درباره پیروزیِ بزرگ، بلکه درباره «پیروزیِ کوچکِ» هر روزه بود؛ پیروزیِ حضور، در برابرِ غیبتِ عاطفه. ممنون که تا اینجا با «جهان کوچک من» همراه بودید. مراقبِ لحظههایی که در هیچ گزارشی ثبت نمیشوند، باشید.
برای همراهی با تمام مسیرهای «جهان کوچک من»، میتوانید به بخشِ سنجاقشده (Pin) یا توضیحاتِ (Bio) کانال مراجعه کنید.
✍️ *•جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*