روایتی برایِ بیدار ماندن
قسمت دوم: پارادوکسِ معصومیت
شام که میخوردیم، با دهانی پر گفت: «بابا؟ چرا آدم بزرگها وقتی میخندند، چشمهایشان نمیخندد؟»
قاشق در دستم خشک شد. همان چیزی که من را به ستوه آورده بود، او در هفتسالگی کشف کرده بود. به چشمهایش نگاه کردم؛ زلال، بیدروغ، و سراسر امید به جهانی که من داشتم ترکاش میکردم. گفتم: «شاید چون خستهاند، پسرم.»
گفت: «خب استراحت کنند، بعد بخندند.»
همین. به همین سادگی. راهکارِ او برایِ پیچیدهترین گرهِ ذهنیِ من، یک جمله بود. تمامِ آن شب، من در اتاقی بودم که به دیوارِ سردِ تاریکی خیره شده بودم، و او در اتاقِ بغلی، داشت برایِ خرگوشِ پارچهایاش قصه میگفت. فهمیدم که من حق ندارم. من حق ندارم این جهان را برای او «بیرحمتر» از چیزی که هست، ترک کنم. اگر من بروم، او میماند با دنیایی که چشمهایش نمیخندد. من باید میماندم تا به او یاد بدهم چطور با وجودِ همهٔ این دروغها، خودش باشد.
✍️ *•جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*