روایتی برایِ بیدار ماندن
قسمت اول: تماشایِ نمایش از پشتِ صحنه
همهچیزِ این روزگار، انگار یک نمایشِ بزرگ است. لبخندهایی که به صورت چسبانده شدهاند، دستهایی که برای فشردنِ همدیگر ساخته نشدهاند و کلماتی که فقط برای پنهان کردنِ حقیقتِ پشتِ چشمها اختراع شدهاند. خسته بودم. نه از کارِ روی نقشهها، نه از بیخوابی؛ از اینهمه «نبودن» در عینِ «بودن».
تویِ دفترم پشتِ میزِ نقشهکشی نشسته بودم و به ساعت نگاه میکردم. عقربهها با بیرحمیِ تمام داشتند لحظهها را قورت میدادند. تصمیمم را گرفته بودم؛ یک پایانِ آرام، بیسروصدا، دور از این هیاهویِ آلوده. داشتم یادداشتِ ناتمامم را در ذهنم مرتب میکردم که صدایِ تقتقِ کلید پشتِ در آمد. پسرم بود. از مدرسه برگشته بود. با همان هیجانِ عجیبی که فقط بچهها دارند؛ هیجانی که برای من، بعد از سالها غریبه شده بود. وقتی وارد شد، اولین چیزی که دیدم، لکه ماژیکِ سبز روی پیشانیاش بود. ایستادم. تماشایش کردم. جهانِ من داشت فرو میریخت، اما او داشت با یک تکه پلاستیک، ماشینش را در هوا پرواز میداد.
✍️ *•جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*