ردِ پا بر تقویمِ بیصدا
#روایت_کوچک
زمان، خطی مستقیم نیست که ما را به سویِ پایان ببرد؛ زمان، لایهگذاریِ عجیبی بر روح است. وقتی تقویم ورق میخورد و عددی تغییر میکند، سوالِ مهم این نیست که «چقدر دیگر باقی مانده است»؛ سوالِ اصلی این است که «از ما، در جانِ جهان چه چیزی باقی میماند؟»
آدمها نه در یادبودها، که در «جزئیات» زنده میمانند. ما در حافظه یکدیگر، نه به عنوانِ یک «نام»، که به عنوانِ یک «اتمسفر» رسوب میکنیم. مثلِ همان لحظهای که زنی در تنهاییِ عصرگاه، کتابی را باز میکند و بویِ کاغذِ قدیمی، او را به خاطرهای دور و بینامونشان میبرد؛ یا همان مکثی که مردی در میانهٔ یک بحثِ کاری، ناگهان دست نگه میدارد تا به سکوتِ اتاق گوش دهد.
ما در تماشایِ نورِ نارنجیِ غروب که رویِ دیوارِ یک اتاقِ خالی میافتد، زنده میمانیم. ما در عطری که از یک فنجانِ نیمخورده برمیخیزد، حضور داریم. اگر کسی روزی، بیدلیل در میانهٔ یک روزِ خاکستری، ناگهان آرام شد، یا در یک لحظه پرتردید، راهی برایِ انتخاب پیدا کرد، شاید آن لحظه… دقیقاً همان «اثرِ» ما باشد. ما در آن لحظات، به «آرامش» تبدیل شدهایم؛ به همان جزئیاتِ کوچکی که دنیا را، علیرغمِ تمامِ بیرحمیهایش، قابلِ تحمل میکنند.
بقا، در نامگذاریِ معابر یا ثبتِ در تاریخ نیست. بقا، در همین حضورِ نامحسوس است ؛ همین که در ذهنِ کسی، جایی برایِ یک مکثِ آرام یا یک لبخندِ ناگهانی باقی بگذاریم. این یعنی چرخشِ تقویم، بیهوده نبوده است.
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*