راوی سفید

#روایت_کوچک

فرض کن صبح که چشم باز می‌کنی، همه‌چیز سفید شده باشد. نه نامت را بدانی، نه بدانی این خطوط گوشه چشمت حاصل چند بار خندیدن یا چند سال غصه خوردن است. تمام سابقه‌ات، اشتباهاتت، شرم‌های پنهانی‌ات، پیروزی‌های کوچک و طلبکاری‌هایت از دنیا پاک شده باشند. یک لوح خام، بدون حتی یک خراش.

قانون بازی این است: فقط یک نفر اجازه دارد آن سوی اتاق بایستد، به چشم‌هایت نگاه کند و وقتی با لکنت می‌پرسی «من کی‌ام؟»، تو را از نو برای خودت روایت کند.

بزرگ‌ترین خطای ما در تصور این صبحِ بی‌حافظه این است که گمان می‌کنیم دنبال کسی خواهیم گشت تا از نجابت یا موفقیت‌هایمان بگوید؛ دنبال کسی که به یادمان بیاورد در کارمان چقدر دقیق بودیم، چقدر دویدیم، یا چقدر آدم‌های درستی به نظر می‌رسیدیم. اما حقیقت ترسناک‌تر از این حرف‌هاست: تعریف‌ها و تحسین‌ها اولین چیزهایی هستند که در یک ذهنِ خالی از پیش‌فرض، مثل حباب می‌ترکند.

هویت یک انسان، در دستاوردهایش نیست؛ در شیوهٔ زیستنِ جزئیاتش پنهان شده است.

آن یک نفر، نباید کسی باشد که تو را با مدارک تحصیلی یا فداکاری‌هایت معرفی کند. آن یک نفر باید رازدارِ ناخودآگاهِ تو باشد؛ کسی که دست روی نقطه‌های خالی نگذارد و تو را با حقیقتِ خودت روبه‌رو کند:

. اینکه وقتی مضطرب می‌شدی، کلیدهایت را توی جیب راستت چند بار می‌چرخاندی؛

. اینکه چای را تا سرد نمی‌شد، نمی‌نوشیدی؛

. اینکه پشت صدای محکم و شمرده‌ات، همیشه ترسی پنهان از رها شدن جا مانده بود؛

. و اینکه چقدر سخت گریه می‌کردی، اما وقتی باران به شیشه می‌خورد، چند دقیقه بی‌هیچ دلیلی ساکت می‌شدی.

ما در تمام سال‌های زندگی، هزاران نقاب برای تاب آوردنِ جامعه و قضاوت‌ها به صورتمان می‌چسبانیم. مدیر، همسر، پدر، فرزندِ وظیفه‌شناس، دوستِ وفادار. اما اگر حافظه برود، نقاب‌ها هم همراهش خاکستر می‌شوند.

آن‌وقت فقط کسی به کارت می‌آید که حتی بدون این نقاب‌ها، تو را پس نزند. کسی که روبه‌رویت بنشیند، بدون تعارف، بدون مرثیه‌سرایی و بدون بافتنِ یک قدیس دروغین، حقیقت را مثل یک لیوان آب خنک دستت بدهد و بگوید:

«آدم کاملی نبودی. جاهایی ترسیدی، گاهی اشتباه کردی و خیلی وقت‌ها بارِ تنهایی‌ات را روی دوش بقیه نینداختی… اما در این دنیا، کسانی بودند که با همین نقص‌هایت دوستت داشتند. بلند شو، همه‌چیز از امروز شروع می‌شود.»

خوشبختی یعنی در این دنیا، لااقل یک نفر را داشته باشی که وقتی خودت را از یاد بردی، «حقیقتِ معصومِ تو» را به یادت بیاورد؛ نه نسخه‌ای که جامعه از تو می‌خواست.

✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ نویسنده: م. پاپا

صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*