دکمه آخر
الهام جلوی آینه ایستاده بود؛ با یک دست مقنعه‌اش را صاف می‌کرد و با دستِ دیگر دکمه آخر مانتویش را می‌بست. همان دکمه‌ای که هر صبح بدجور در می‌رفت و چند ثانیه از او وقت می‌گرفت؛ چند ثانیه‌ای که در هیاهوی صبحش، بیشتر از یک درگیریِ کوچک بود.
گوشی روی میز می‌لرزید. پیام‌های کاری، اعلان مدرسه پسرش، و بالاتر از همه، یک پیامِ بازنشده از مادرش. شبِ قبل آمده بود: «وقت کردی بهم زنگ بزن دخترم.» الهام پیام را دیده بود، اما جواب نداده بود. آن‌قدر در خستگیِ روز غرق بود که فقط گوشی را برگردانده و خوابیده بود. صبح هم خودش را قانع کرده بود که بعد از جلسه تماس می‌گیرد. همیشه «بعداً».
پسرش با عجله پرسید: «مامان جورابام کو؟»
الهام بی‌آن‌که نگاه کند جواب داد: «کشوی دوم!»
گاز را خاموش کرد، لقمه را در ظرف گذاشت، کلید را برداشت و دوباره گوشی را نگاه کرد. هنوز همان یک پیامِ بی‌جواب بالا مانده بود. برای یک لحظه خواست تماس بگیرد، اما تاکسیِ اینترنتی رسیده بود و بوقِ ممتدش فضای خانه را پر کرد. گوشی را در کیف انداخت و رفت.
تمام راه تا شرکت، جمله کوتاه مادر توی ذهنش می‌چرخید. «وقت کردی…» مادرها انگار همیشه طوری حرف می‌زنند که مزاحم نباشند؛ حتی وقتی دلتنگی‌شان سنگین است.
جلسه طول کشید. بعد جلسه دوم. بعد گزارش. بعد امضای نامه‌ها. ظهر که شد، الهام بالاخره تماس گرفت. کسی جواب نداد. دوباره گرفت. خاموش بود. دلش ریخت. به خواهرش زنگ زد. صدای خواهرش آرام اما عجیب بود: «مامان بیمارستانه. دیشب حالش بد شد. صبح آوردیمش.»
الهام چند ثانیه چیزی نشنید. فقط به مانتویش خیره ماند، به همان دکمه آخر که صبح با عجله بسته بود.
گفت: «چرا بهم نگفتی؟»
خواهرش مکث کرد: «پیام داد. گفت حتماً سرت شلوغه، ناراحتش نکنیم.»
الهام خودش را به بیمارستان رساند. مادر روی تخت خوابیده بود؛ رنگ‌پریده اما بیدار. تا چشمش به دختر افتاد، لبخندی زد: «بالاخره وقت کردی؟»
الهام نشست، دست او را گرفت و سرش را پایین انداخت: «ببخش مامان.»
مادر انگشت‌هایش را روی دست دختر فشرد: «برای مادرها، دیر و زودِ بچه فرق داره. ولی خوبه که رسیدی.»
آن روز، وقتی الهام از بیمارستان بیرون آمد، دکمه آخر مانتویش باز شده بود؛ و خودش تازه فهمید بعضی بندها اگرچه کوچک‌اند، اما تمام روز آدم را به چیزی مهم وصل نگه می‌دارند. به یک صدا. یک دلواپسی. یک «وقت کردی» ساده که پشتش هزار حرفِ ناگفته است.
✍️ *•جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*
