دلیل خوب

مرد هر روز، سرِ همان ساعت، روی نیمکت کنار نانوایی می‌نشست.

نه برای نان.

برای دیدن مردم.

یک دستش روی عصا بود، دست دیگرش روی زانویش.

به کسی کاری نداشت.

فقط نگاه می‌کرد.

یک روز پسربچه‌ای از نانوایی بیرون دوید.

نان داغ را به سینه‌اش چسبانده بود، انگار چیزی گران‌قیمت خریده باشد.

در دویدن عجله داشت.

سرِ کوچه پایش به سنگی گرفت و نان افتاد توی خاک.

ایستاد.

به نان نگاه کرد.

به اطراف هم نگاه کرد.

کسی چیزی نگفت.

مرد از روی نیمکت بلند نشد.

فقط گفت:

یا برش می‌داری، یا از همین امروز به خودت یاد می‌دهی که چیزهای مهم را راحت زمین بگذاری.

پسر خم شد.

نان را برداشت.

با آستینش خاک روی آن را تکاند.

چیزی نگفت و رفت.

فردای آن روز، مرد باز روی همان نیمکت بود.

این بار یک اسکناس تاخورده کنار پایش افتاده بود.

باد هم نبود.

کوچه هم خلوت بود.

چند نفر رد شدند.

نگاه کردند و رفتند.

یکی حتی مکث کرد، اما برنداشت.

شاید ترسید.

شاید طمعش اندازه‌ ترسش نبود.

پسربچه از سرِ کوچه پیدا شد.

چشمش به اسکناس افتاد.

ایستاد.

مرد نگاهش کرد و گفت:

این هم چیز مهمی‌ست.

پسر چند ثانیه ساکت ماند.

بعد اسکناس را برداشت، آمد جلو و گذاشت روی نیمکت کنار مرد.

گفت:

این، مالِ من نیست.

نانِ دیروز، مالِ من بود.

مرد لبخند زد.

از آن لبخندهای کم‌خرجی که بیشتر شبیه فهمیدن‌اند تا خوشحال شدن.

بعد گفت:

آدم‌ها از جایی خراب نمی‌شوند که چیزی را برمی‌دارند.

از جایی خراب می‌شوند که برای برداشتنش، برای خودشان دلیل خوب می‌تراشند.

پسر چیزی نگفت.

فقط آرام‌تر از همیشه رفت.

مرد دوباره نشست.

عصایش را جابه‌جا کرد.

به مردم نگاه کرد.

و شاید با خودش فکر کرد دنیا را نه با خطبه، که با همین دو سه جمله‌ ساده می‌شود کمی نگه داشت.

• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.

نویسنده: م.پاپا