ویرگول
ورودثبت نام
Masoud Karimi
Masoud Karimiگاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
Masoud Karimi
Masoud Karimi
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

دست هایی که رها نمی کنند

دست‌هایی که رها نمی‌کنند

دیوارها گاهی از آدم‌ها راست‌گوترند.

در شلوغیِ خیابان دماوند، جایی میانِ هیاهوی ماشین‌ها و قدم‌های شتاب‌زده‌ عابران، جمله‌ای روی دیوار نشسته بود:

«ثروت واقعی… دستی است که در پیری رهایت نکند.»

درست همان لحظه، سایه‌ دو نفر روی کلمات افتاد.

پیرمرد و پیرزنی که قدم‌هایشان کُند و بی‌رمق بود، اما دست‌هایشان؛

دست‌هایشان با اطمینانی عجیب در هم گره خورده بود.

چند ثانیه ایستادم و به آن دست‌ها نگاه کردم.

گرفتنِ دست‌ها در جوانی، آسان است.

از سرِ شوق است، از سرِ هیجان، و شاید تبِ روزهای اول.

اما در پیری، داستان چیز دیگری است.

دستی که در هفتاد سالگی هنوز دستِ تو را محکم می‌گیرد، دیگر از روی عادت نیست؛

از روی «انتخاب» است.

انتخابی که از میانِ هزاران روزِ سخت، ده‌ها بحران، و شاید صدها دلیلی که می‌توانست آن‌ها را از هم جدا کند، جان سالم به در برده است.

به این فکر کردم که این دو نفر، چند بار در طول زندگی از هم رنجیده‌اند؟

چند بار در دلشان گفته‌اند «دیگر تمام شد»؟

چند شب را با بغض خوابیده‌اند؟

اما فردا صبح، دوباره انتخاب کرده‌اند که بمانند.

که رها نکنند.

ما در زندگی، مهارتِ رها کردن را خوب یاد گرفته‌ایم.

با کوچک‌ترین ترکش‌ها، سنگرِ رابطه‌ها را خالی می‌کنیم.

فکر می‌کنیم همیشه در ایستگاه بعدی، آدمِ بی‌نقص‌تری منتظرِ ماست.

غافل از اینکه هیچ رابطه‌ای از ابتدا کامل نیست؛

رابطه‌ کامل را همان دست‌هایی می‌سازند که در روزهای طوفانی، به جای فرار، محکم‌تر به هم گره می‌خورند.

پیری، فصلِ بی‌رحمی است.

فصلِ فرو ریختنِ نقاب‌ها و رنگ باختنِ جذابیت‌ها.

وقتی توانِ پاها کم می‌شود و حافظه یاری نمی‌کند،

تنها چیزی که انسان را در برابرِ هجومِ تنهاییِ مرگبار حفظ می‌کند، همین یقینِ ساده است:

اینکه بدانی در این مسیرِ رو به پایان، رها نخواهی شد.

گاهی تمامِ معنای زندگی در یک تصویرِ ساده خلاصه می‌شود.

نه در دویدن‌های بی‌وقفه،

نه در جنگیدن برای اثباتِ خود به دیگران،

بلکه در پیدا کردنِ کسی که وقتی تمامِ جهان تاریک شد،

دستانش، تنها نقطه‌ روشن و امنِ زندگی‌ات باشد.

بعضی دست‌ها را نباید رها کرد.

و بعضی آدم‌ها را باید تا انتهای جهان، با خود بُرد.

✍️ * •جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ نویسنده: م. پاپا*

*اگر این روایت برای شما آشنا بود، شاید برای دلِ دیگری هم بیگانه نباشد. سپردنِ یک نوشته به دستِ دیگری، ادامهٔ همان روایت است.

(برای

همراهی با تمام مسیرهای «جهان کوچک من»، می‌توانید به بخشِ سنجاق‌شده (Pin) یا توضیحاتِ (Bio) کانال مراجعه کنید.)*

معنای زندگی
۰
۰
Masoud Karimi
Masoud Karimi
گاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید