در حوالیِ انسان
#روایت_کوچک
در مجالی که نفس میکشد این ثانیهها،
باید از نو، کلماتی به جهان هدیه کنیم؛
باید از نو به تماشای درختی برویم
که در اندیشهٔ هر برگ، بهاری دارد.
ما کلاسی به فراخایِ زمین میخواهیم؛
که در آن پنجرهها رو به تماشا بازند،
نه به دیواری سرد.
که در آن نمرهٔ هر دست، به اندازهٔ بخشیدنِ یک تکهٔ نان،
و خطکشها را
تنها
برای اندازهگیریِ پروازِ کبوترها بسازند.
هیچ مغزی قفسِ واژه بیهوده نگردد هرگز؛
هیچ چشمی به خطِ ممتدِ تردید نمانَد خاموش.
کاش بر تختهٔ تاریک، بهجای فرمول،
ردِ پایی ز محبت بنویسند به گچ،
و بگویند که معنایِ دقیقِ «دانش»،
فهمِ تنهاییِ یک عابرِ بیچتر در آشوبِ خیابان است.
کاش در درس جغرافیا
مرزها پاک شوند؛
خاک را سفرهٔ یکدست بدانند برای همه کس.
در کتابِ تاریخ،
نامِ هر فاتحِ شمشیربهدست
خط بخورد از دلِ یاد،
و به جایش بنویسند از آن دستِ کهنسالِ نجیب
که در آغازِ سحر، دانهای از مهر در این خاک نشاند.
مشقِ هر شب این است:
روشن نگهداشتنِ فانوسِ امیدی در باد،
کاشتنِ یک لبخند
کنجِ تنهاییِ یک پنجرهٔ خاموش…
زنگ آخر که خورد،
هیچ کیفی نشود بارِ گرانی بر دوش،
دلِ هر کودک پر باشد از آغوشِ نگاه؛
و معلم آرام،
روی دستانِ پر از همّتِ فرداها،
نقشی از نور نشاند و بگوید با مهر:
*«روزگارت به ترازویِ مروّت، آرام…
برو ای جانِ جهان،
شاد بمان…»*
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*