زن کنار پنجره ایستاده بود.
چای دم کرده بود، اما فنجانی روی میز نبود.
مرد که آمد، خسته بود. از آن خستگی‌هایی که با خوابیدن در نمی‌رود؛ از آن‌هایی که ریشه در کلماتی دارد که نباید می‌شنید و کارهایی که نباید می‌کرد.
کیفش را گوشه هال انداخت.
روی مبل نشست و سرش را بین دو دست گرفت.
زن نه پرسید «چه شده؟» و نه گفت «درست می‌شود».
فقط آمد و روی کاناپه روبه‌رو نشست.
کتابش را باز کرد و مشغول خواندن شد.
نیم ساعت گذشت.
هیچ‌کدام حرفی نزدند.
سکوتِ خانه، بوی ناامیدی نمی‌داد؛ بویِ امنیت می‌داد.
مرد کم‌کم دست‌هایش را پایین آورد. شانه‌هایش که تا نزدیکی گوش‌هایش بالا رفته بود، رها شد.
نگاهش به زن افتاد که آرام ورق می‌زد.
فکر کرد بعضی آدم‌ها مثل «دیوار» هستند؛ نه به خاطر اینکه سخت و سردند، به خاطر اینکه می‌توانی بدون ترس به آن‌ها تکیه بدهی و مطمئن باشی که فرو نمی‌ریزند.
نیاز نبود خودش را توضیح بدهد.
نیاز نبود ماسکِ «من قوی هستم» را به صورت بزند.
زن سرش را بالا آورد. نگاهشان به هم گره خورد.
زن لبخندی نزد. فقط سرش را به نشانه تأیید تکان داد و دوباره به کتاب برگشت.
همین.
مرد بلند شد، به سمت آشپزخانه رفت و برای خودش چای ریخت.
حالا دیگر خسته نبود.
آدم‌های امن، همان‌هایی هستند که وقتی کنارشان هستی، خودت را گم نمی‌کنی.
آن‌ها که بودنشان، بلندتر از هر حرفی، می‌گوید: «من هستم، حتی اگر ساکت باشم.»
باید حواسمان به این سایه‌های آرام باشد؛ پیش از آنکه سکوتشان، به غیبت تبدیل شود.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.
نویسنده: م. پاپا
