حراج خلوت

حراجِ خلوت

#روایت_کوچک

ارزشِ قفل به این نیست که از فولاد باشد؛ به این است که کلیدش فقط در جیبِ یک نفر بچرخد.

روی کاناپه‌ چرمیِ کافه، میانِ همهمه‌ی برخوردِ قاشق‌های کوچک به لبه‌ فنجان‌ها و خنده‌های کش‌دارِ میز بغلی نشسته بودیم. پنج نفر بودیم، اما در واقع من تنها بودم و تو با تمامِ دنیا تقسیم شده بودی.

داشتی ماجرای آن شبِ بارانیِ شمال را تعریف می‌کردی؛ همان شبی که برف‌پاک‌کنِ ماشین در گردنه شکست و من از ترس دستت را چنان فشار داده بودم که جای ناخن‌هایم روی پوستت ماند. یادت هست همان شب گفتی: «این ترس فقط مالِ خودمان دو تاست»؟

حالا داشتی همان لحظه را با لحنی نمایشی، مثل یک پاورقیِ خنده‌دار در یک مجله‌ عامه‌پسند، پرت می‌کردی وسطِ میز. همه می‌خندیدند. من هم لبخند زدم؛ از همان لبخندهای بزرگسالانه‌ای که یاد گرفته‌ایم روی صورتمان سنجاق کنیم تا کسی نفهمد درست در همان لحظه، چیزی در سینه‌مان فرو ریخته است.

نگاهت کردم. دهانت باز و بسته می‌شد و کلماتی که گمان می‌کردم «امانت»اند، مثل سکه‌های کم‌ارزش روی میز پخش می‌شدند.

آدم‌ها از روزی غریبه نمی‌شوند که با هم دعوا می‌کنند؛ از روزی غریبه می‌شوند که دیگر هیچ صندوقچه‌ بسته‌ای میانشان باقی نمی‌ماند. از روزی که جمله‌ «بین خودمان بماند» بمیرد. وقتی هر عابری حق داشته باشد سرک بکشد به پستوی خانه‌ای که فکر می‌کردی دیوارهایش فقط برای پناهِ دو نفر بالا رفته است، آن خانه دیگر خانه نیست؛ یک ایستگاهِ شلوغِ متروست که همه در آن رفت‌وآمد دارند، بی‌آنکه کسی دلش برای نیمکت‌هایش بسوزد.

چای‌ام سرد شد. دستم را از روی میز برداشتم و گذاشتم روی زانویم.

فهمیدم دیگر نیازی نیست وقتی از درِ خروجی بیرون رفتیم، از خستگیِ روزم برایت بگویم؛ چون می‌دانستم فردا همان خستگی، بخشی از گفت‌وگوی سرپایی‌ات با یک غریبه پشتِ چراغ قرمز خواهد بود.

سکوت، همیشه نشانه‌ قهر نیست؛ گاهی آخرین سنگرِ آدمی است که می‌بیند دارایی‌های پنهانش سرِ چهارراه به حراج گذاشته شده، و او تنها کاری که می‌تواند بکند این است که دستش را بگذارد روی آخرین جیبِ کتش، لب‌هایش را به هم بدوزد و آرام عقب بنشیند.

✍️ *•جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ نویسنده: م. پاپا

صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*