
حراجِ جان پشتِ چراغِ سرخ
#روایت_کوچک
عصر که از درِ شرکت زدم بیرون، تنم سنگین بود؛ سنگین از خستگیهای تلنبارشدهٔ این چند روز، از سردرگمیها، دوندگیها و دردهایی که انگار هیچ مرهمی برایشان پیدا نمیشد. خستگی کار تا مغز استخوانم نفوذ کرده بود. سوار ماشین شدم، در را بستم و بخاری را روشن کردم تا شاید سرمای رخنه کرده در استخوانهایم را کمی پس بزند. خیابانها مثل همیشه کشآمده، شلوغ و بیحوصله بودند. آرامآرام به سمت خانه میراندم، غرق در همهمهی افکار خودم، تا حوالی بیمارستان آتیه.
چراغ راهنمایی قرمز شد. ترمز گرفتم. ماشینها سپر به سپر ایستادند و سکوت سنگینی درون اتاق ماشین پیچید. سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و نگاهم بیهدف روی جدولهای سیمانی کنار خیابان و رفتوآمد عابران چرخید.
همانجا بود که نگاهم به او گره خورد.
زنی ایستاده بود؛ نه مثل متکدیان که دست دراز کند و نه مثل دستفروشان که فریاد بزند. صاف و بیصدا، تکیهداده به تیر چراغبرق، در حاشیهٔ پیادهرو. مانتوی سورمهای تیرهای به تن داشت که از رنگورورفتگیاش پیدا بود سالها شسته و پوشیده شده، اما بسیار مرتب و تمیز. روسریاش را زیر چانه محکم گره زده بود و نگاهش را دوخته بود به آسفالت خیس خیابان؛ نگاهی که سنگینی شرمش حتی از پشت شیشهٔ دودی ماشین هم حس میشد.
اما تمام تلخی ماجرا روی سینهاش نقش بسته بود: یک کاغذ آچهار سفید که با سنجاققفلی به چادر و مانتویش وصل شده بود. نه با خط خوش، بلکه با ماژیک مشکی پهن، شتابزده و لرزان روی آن نوشته بودند:
«کلیه A+ فروشی، سالم، به علت بدهی فوری…» و در زیر آن، شماره تلفنی که چند رقم آخرش از تاخوردگی کاغذ محو به نظر میرسید.
درست در چند قدمی بیمارستانی که پشت دیوارهایش آدمها برای نفس کشیدن و زنده ماندن التماس میکنند، زنی تکهای از تنش را به حراج گذاشته بود تا آبرویش زنده بماند.
در آن لحظه، خستگی روز، دردهای جسمی و هیاهوی تمام آن روز کاری، پیش چشمم دود شد و به هوا رفت. نگاهم ماند روی دستهایش؛ چادرش را زیر بغل چنان محکم گرفته بود که بند انگشتهایش از فرط فشار و سرما سفید شده بودند. آن تکه کاغذ کوچک، مثل کوهی از آهن روی سینهاش سنگینی میکرد.
به کجا رسیدهایم؟ این سؤالی بود که مغزم را منجمد کرد. چطور به نقطهای میرسیم که انسانی، برای ادامه دادن زندگی در این شهر شلوغ و بیرحم، باید تکهای از گوشت و جان خودش را مثل کالا در ویترین پیادهرو بگذارد؟ ما کجای این همهمه و سرعت گم شدهایم که چشمهایمان به دیدن آگهیهای حراج اعضای بدن روی دیوارها عادت کرده و حالا این آگهیها از دیوارها کنده شده و روی قلب آدمها سنجاق میشوند؟
چراغ سبز شد. صدای بوق ممتد و خشمگین ماشین پشتسر، سکوت سنگین درونم را خراشید. باید حرکت میکردم؛ جریان بیرحم ترافیک اجازه توقف نمیداد. پدال گاز را آرام فشردم. از کنارش گذشتم، اما تصویر آن زن، آن کاغذ سفید لرزان در باد عصرگاهی و آن نگاه فروافتاده، از آینه وسط ماشین جا نماند؛ آمد، نشست روی شانهٔ روحم و تمام طول مسیر تا خانه همراه من ماند. دردی که دیگر از جنس خستگی کار و جسم نبود؛ دردی عمیق از تماشای انسانیتی که آرامآرام، تکهتکه فروخته میشود تا شاید بقایش تضمین شود.
✍️ .جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»