همراهان گرامی کانال «جهان کوچک من»، سلام.
گاهی یک تصویر یا یک خط شعر، آغازگر هزاران حرف نگفته است. امروز شعری را تقدیم نگاهتان میکنم که بند آغازین آن را از حمید مصدق وام گرفتهام و در ادامه، کلمات و احساسات اختصاصی خودم را در امتداد آن سطرها نوشتهام. شما را به خواندن این شعر دعوت میکنم:
تو به من خندیدی
و نمیدانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم...
سیب در دست تو چرخید و جهانم ایستاد،
دلهره در پس آن خنده بیغش گم شد،
و تو هرگز نخواندی از چشمانم،
که بهای آن سیب،
تمامِ سهمِ من از آرامش بود.
بعد از آن خنده، نه همسایه، نه باغ،
هیچکس جز من و تنهاییِ یک شاخه لرزان،
طعمِ گسِ این سرقتِ شیرین را نچشید.
من به دنبال نگاهت تا مرزِ خیال رفتم و تو،
بیخبر از همهجا سیب را گاز زدی،
و ندانستی که با هر تکهاش،
حصارِ منطقِ یک مردِ پر از واهمهها میشکند...
اکنون در این جهانِ کوچک،
فقط یک جای خالیست،
ردپایی از خنده تو،
و خاطره سیبی که جوانه زد و در سینه من ریشه دواند.
با احترام
م. پاپا