بهایِ دوستداشتن
زن با دقت به فنجان چای نگاه میکرد. بخار کمرنگی از آن بلند میشد. مرد روبهرویش نشست؛ آرام و بیصدا. زن سرش را بالا آورد، نگاهش روی صورت مرد چرخید؛ نگاهی خالی، بیهیچ ردپایی از شناخت. پرسید: «شما منتظر کسی هستید؟» دستهای مرد زیر میز مشت شد. ناخنهایش در کف دستش فرو رفت، اما صورتش آرام ماند. لبخند زد؛ لبخندی که تمرینِ هزار روزه پشتش بود. گفت: «نه خانم، فقط میخواستم اگر اجازه بدهید، چایم را اینجا بخورم.» زن با احتیاط گفت: «بفرمایید.» مرد به فنجانش خیره شد. چهل سال پیش به او گفته بود: «تا آخر عمر کنارتم.» حالا به قولش عمل میکرد، اما با بهایی که استخوانهایش را خرد میکرد. بیماری، حافظه زن را مثل یک تختهسیاه پاک کرده بود. روزهای اول مرد جنگیده بود، عکسها را نشان داده بود، گریه کرده بود و گفته بود: «منم، شوهرت!» اما زن فقط ترسیده بود و جیغ کشیده بود. پزشک گفته بود: «اصرار نکنید. با دنیای جدیدش کنار بیایید.» و مرد پذیرفته بود که برای آرام ماندنِ زنی که تمام جهانش بود، باید هر روز در نگاه او به یک «غریبه» تبدیل شود. باید چهل سال خاطره را یکتنه به دوش میکشید و دم نمیزد. زن فنجانش را برداشت و گفت: «همسرم همیشه میگفت چای را باید داغ خورد. الان پیدایش میشود.» مرد بغضش را با یک جرعه چای تلخ قورت داد. نگاهش کرد. آرام گفت: «حتماً مرد خوشبختی است که شما منتظرش هستید.» زن لبخند زد: «خیلی.»
بهای عشق همیشه جان دادن نیست. گاهی بهای عشق این است که برای آرامشِ کسی که دوستش داری، خودت را از قصه او پاک کنی و بپذیری که تمام سهمت از بودن در کنارش، فقط نوشیدن یک چای تلخ در قامت یک غریبه باشد.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.
نویسنده: م. پاپا