بنفشههای بانو طاهره
آقای یزدانی بیشترِ شهر را از پشت شیشهٔ ماشین میشناخت؛ از چراغ قرمزها، تابلوهای مغازهها و صفهای کوتاهی که کنار نانواییها شکل میگرفتند.
صبحها سرِ ساعت از خانه بیرون میزد، عصرها سرِ ساعت برمیگشت. مسیرش آنقدر تکراری بود که گاهی نمیفهمید از کدام خیابان آمده است.
سهشنبهٔ آخرِ بهمن، برای پیگیری کاری از شرکت بیرون زد. هوا نه بارانی بود، نه برفی؛ فقط سرد و خاکستری بود، از آن روزهایی که آدم دلش نمیخواهد زیاد در خیابان بماند.
کنار پیادهرو، روبهروی داروخانه، بساط کوچکی بود: میز چوبی کوتاهی با چند گلدان بنفشه، شببو و پامچال. پشت میز، زنی سالخورده با شال گلدار نشسته بود. روی مقوایی کوچک، با خطی مرتب نوشته بود:
بانو طاهره ـ گلهای فصل
یزدانی از کنار میز رد شد، اما چند قدم بعد ایستاد. یادش آمد دو شب پیش، همسرش گفته بود گلدانِ روی طاقچه خشک شده. برگشت و به بنفشهها نگاه کرد.
گفت:
اینها سرما رو دوام میارن؟
بانو طاهره یکی از گلدانها را جلوتر گذاشت.
اگر پشت پنجره باشند و گاهی یادشان بیفتید، بله.
یزدانی لبخند کمرنگی زد. گلدان را برداشت و همانوقت چشمش به چتر قهوهایرنگی افتاد که به پایهٔ میز تکیه داده بود. چتر قدیمی بود، اما تمیز و سالم؛ دستهٔ چوبیاش برقِ آرامی داشت.
پرسید:
چتر مال شماست؟
بانو طاهره گفت:
نه. آقایی صبح گل خرید، حواسش نبود و جا گذاشت.
یزدانی پول گلدان را حساب کرد و گفت:
لابد برمیگرده.
بانو طاهره کاغذ دور بنفشه را مرتب کرد.
خدا کنه. آدم بعضی چیزها رو وقتی گم میکنه، تازه میفهمه چقدر بهشون عادت داشته.
یزدانی چیزی نگفت و رفت.
کارش بیشتر از آنچه فکر میکرد طول کشید. نزدیک غروب، وقتی از همان خیابان برمیگشت، باد سردتری میوزید. بساط بانو طاهره هنوز برپا بود؛ چند گلدان باقی مانده بود و او آرامآرام آنها را در جعبه میچید.
چتر هنوز کنار میز بود.
یزدانی بیاختیار ایستاد. خواست چیزی بگوید که مردی جوان، با کاپشن خاکستری و صورتی نگران، از سمت داروخانه دوید. چند بار اطرافش را نگاه کرد و وقتی چتر را دید، نفسش با صدا بیرون آمد.
خدا خیرتان بدهد… فکر کردم دیگر پیدایش نمیکنم.
بانو طاهره چتر را به دستش داد و گفت:
از صبح همینجا منتظر شما بود.
مرد دستهٔ چتر را گرفت؛ چند لحظه فقط نگاهش کرد. بعد خندید؛ آنطور که انگار خبر خوبی شنیده باشد.
گفت:
مال پدرمه. هر وقت بارون میاومد، با همین میرفت دنبالم مدرسه.
بانو طاهره سر تکان داد.
پس حق داشت برگرده پیش شما.
همان لحظه، قطرههای ریز باران روی آسفالت نشست. مرد چتر را باز کرد، یک بار بالای سرش تکان داد و با لبخند دور شد.
یزدانی به بنفشهای که در دست داشت نگاه کرد. گلبرگهای بنفش، میان آن همه دیوار و آسفالت خاکستری، رنگشان را جدی گرفته بودند.
وقتی سوار ماشین شد، به جای روشن کردن رادیو، به همسرش زنگ زد.
گفت:
دارم میام خانه.
مکث کرد و اضافه کرد:
برای طاقچه، یک چیزی خریدم که فکر کنم خوشت بیاد.
بیرون، باران آرامتر شده بود.
و در گوشهای از شهر، بانو طاهره آخرین گلدانها را جمع میکرد؛ کنار میزی که دیگر چتر قهوهایرنگی به آن تکیه نداده بود.
✍️ * •جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*