بندِ ساعت
پروانه هر صبح پیش از آن‌که سماور کامل به جوش بیاید، کنار پنجره می‌ایستاد و بندِ ساعتِ مچی‌اش را سفت می‌کرد؛ عادتی قدیمی که انگار به او می‌گفت هنوز وقت دارد، هنوز دیر نشده است. آن ساعت را سال‌ها پیش، روزی که تازه ازدواج کرده بودند، حمید برایش خریده بود؛ ساعت ساده‌ای با صفحه سفید و عقربه‌های باریک، اما برای پروانه ارزشش از هر جواهر گران‌تری بیشتر بود. هر بار که به آن نگاه می‌کرد، چهره حمید در ذهنش زنده می‌شد؛ مردی که همیشه می‌گفت: «اگر چیزی را دوست داری، برایش وقت بگذار.»
آن روز هم مثل روزهای دیگر شروع شد. سماور قل‌قل می‌کرد، نور کمرنگ صبح روی پرده گل‌دار افتاده بود و صدای دورِ فروشنده دوره‌گرد از کوچه می‌آمد. پروانه روسری‌اش را مرتب کرد، فنجان چای را برداشت و درست همان لحظه، چشمش به ساعت افتاد. عقربه دقیقه‌شمار ایستاده بود. اول فکر کرد باتری‌اش تمام شده، اما وقتی آن را به گوش نزدیک کرد، سکوتِ کاملِ ساعت، دلش را لرزاند. ساعت، برای اولین‌بار در تمام این سال‌ها، از کار افتاده بود.
حمید از سه ماه پیش در بیمارستان بود. بیماری‌اش آرام و بی‌صدا آمده بود؛ اول با خستگی، بعد با سکوت، بعد با همان نگاهی که دیگر مثل قبل روشن نمی‌شد. پروانه هر روز به او سر می‌زد، برایش سوپ می‌برد، موهایش را شانه می‌کرد و وانمود می‌کرد که هنوز همه‌چیز سر جای خودش است. اما هر بار که برمی‌گشت خانه، همین ساعت را نگاه می‌کرد؛ انگار حرکت عقربه‌ها ثابت می‌کرد زندگی هنوز جریان دارد.
آن صبح، تلفن زنگ زد. شماره بیمارستان روی صفحه روشن شد. پروانه همان‌جا، کنار پنجره، خشکش زد. گوشی را برداشت، صدای پرستار را شنید، اما کلمات را درست نفهمید. فقط یک جمله در ذهنش ماند: «اگر امکانش هست، زودتر بیایید.» چای از دستش روی زمین ریخت. فنجان شکست. خودش اما تکان نخورد.
تا ظهر، همه‌چیز در خانه بی‌معنا شده بود. پروانه روسری‌اش را بارها عوض کرد، کیفش را بست و باز کرد، دوباره ساعت را برداشت و تکان داد. عقربه‌ها نجنبیدند. انگار زمان هم تصمیم گرفته بود همان‌جا بایستد. وقتی به بیمارستان رسید، حمید با چشمان نیمه‌باز منتظرش بود. لبخند کمرنگی زد و با صدایی ضعیف گفت: «فکر کردم دیر می‌کنی.»
پروانه کنار تخت نشست، دستش را گرفت و گفت: «من هیچ‌وقت برای تو دیر نمی‌کنم.»
حمید نفس عمیقی کشید. نگاهش به ساعتِ مچیِ پروانه افتاد و آرام گفت: «این ساعت هنوز کار می‌کند؟»
پروانه لبخند تلخی زد: «نه. امروز از کار افتاد.»
حمید پلک زد و زمزمه کرد: «شاید چون دیگر لازم نیست فقط به ساعت اعتماد کنی…»
پروانه چیزی نگفت. فقط دست او را محکم‌تر گرفت. چند دقیقه بعد، حمید چشم‌هایش را بست و دیگر باز نکرد. اتاق در سکوت فرو رفت؛ سکوتی که نه شبیه پایان بود، نه شبیه آغاز، فقط شبیه لحظه‌ای بود که آدم می‌فهمد بعضی عشق‌ها از زمان هم جلوترند.
وقتی پروانه از بیمارستان بیرون آمد، آفتاب عصر روی پیاده‌روها افتاده بود. ساعتِ مچی‌اش را نگاه کرد. عقربه‌ها ناگهان، خیلی آرام، دوباره شروع به حرکت کرده بودند. او ایستاد، نفس کشید و برای اولین‌بار بعد از ماه‌ها، گریه نکرد. فقط فهمید چیزی درونش هنوز زنده است؛ چیزی که با رفتنِ حمید تمام نشده بود، فقط شکلش عوض شده بود.
او راه افتاد، آرام و بی‌شتاب، با ساعتی که دوباره کار می‌کرد و دلی که تازه یاد گرفته بود بعضی وقت‌ها باید دیر نرسیدن را از عشق آموخت.
نکته کلیدی امروز: اگر امروز کسی را دوست داری، دیر نکن.
✍️ * •جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*
