ویرگول
ورودثبت نام
Masoud Karimi
Masoud Karimiگاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
Masoud Karimi
Masoud Karimi
خواندن ۴ دقیقه·۳ روز پیش

برای زنی که خانه را به خانه برگرداند

برای زنی که خانه را به خانه برگرداند
برای زنی که خانه را به خانه برگرداند

#روایت_کوچک

دلم نیامد پیش از بازگشت دوباره، در مهم‌ترین تاریخ زندگی‌ام، پس از شکست‌های فراوان، این را نگویم.

شاید چند روز دیگر، شاید چند هفته، دوباره بنویسم. شاید کلمه‌ها از جایی که پنهان شده‌اند بیرون بیایند و کنار هم بنشینند؛ اما پیش از آنکه از نو به جهان کوچک خودم برگردم، باید از کسی بگویم که اگر نبود، شاید دیگر هیچ بازگشتی اتفاق نمی‌افتاد.

از تو.

نه برای آنکه از زندگی‌ام قهرمان بسازم، نه برای آنکه گذشته را به دادگاه ببرم و آدم‌ها را در جایگاه متهم بنشانم. این نامه را می‌نویسم چون بعضی آدم‌ها آن‌قدر بی‌سروصدا وارد زندگی‌مان می‌شوند که اگر یک روز بخواهیم از نجاتمان بگوییم، هیچ جمله‌ای به اندازهٔ حضورشان حق مطلب را ادا نمی‌کند.

من از جایی شروع کردم که هیچ‌کس انتظار نداشت.

مدرک تحصیلی‌ام مدیریت صنعتی بود. وقتی برای نخستین گام‌های ورود به دنیای حسابداری قدم پیش گذاشتم، در یکی از آزمون‌های گزینش تیمی برای تغییر سیستم حسابداری نقدی به تعهدی در سازمان‌های دولتی، از میان هشتاد نفر، فقط به یک دلیل ساده حذف شدم: «رشته‌ات مدیریت صنعتی است، نه حسابداری!»

گاهی یک برگه کاغذ، تمام توان آدم را پیش از آنکه فرصت اثبات داشته باشد، خط می‌زند. آن روز بیرون آمدم، اما تسلیم نشدم. شب‌های زیادی را با استانداردهای خشک حسابداری، قوانین و بخشنامه‌ها سر کردم؛ آن‌قدر خواندم که چشم‌هایم سوخت. یک ماه بعد، همان کسی که به خاطر مدرکش پس زده شده بود، سرپرستی اجرای حسابداری تعهدی را در دانشگاه شهید بهشتی و وزارت بهداشت عهده‌دار شد.

آن روز یاد گرفتم بعضی درها اگر بسته می‌شوند، یعنی باید از دیوارهای بلندتری بالا رفت.

آرزوی دیرینه‌ام مدیریت مالی بود. در شهریور ۱۳۸۸، در سخت‌ترین شرایط ممکن، مدیر مالی بیمارستان امام حسین تهران شدم؛ قله‌ای که فتحش بادهای سنگینی داشت.

سال‌ها گذشت. دایرهٔ مسئولیت‌ها بزرگ‌تر شد. امضاهایی که پشت هر برگه‌اش اضطراب یا آرامش آدم‌ها پنهان بود، و تصمیم‌هایی که دشواری‌شان را هیچ‌کس نمی‌دید. در همین سال‌ها، زن‌ها و مردهایی را دست گرفتم، آموزش دادم و جانشین خودم کردم. خیلی‌هایشان بعدتر راه خودشان را رفتند؛ خیلی‌ها هم یادشان رفت روز اول روی چه پله‌ای ایستاده بودند و دستشان در دست چه کسی بود. ناسپاسی‌هایشان ماند برای خودشان؛ آدم اگر بخواهد عمرش را صرف شمردن فراموش‌کاریِ دیگران کند، فرصتی برای ساختن باقی نمی‌ماند.

گاهی در خلوت خودم فکر می‌کردم: اگر همان کارمند ساده مانده بودم، آرام‌تر نبودم؟ نه مسئولیتی، نه بازخواستی، نه پاسخ‌گویی به ارگان‌ها. اما آدمی که سال‌ها دویده تا به آرزویش برسد، دیگر نمی‌تواند به عقب برگردد و بپرسد «آیا می‌ارزید؟» چون بخشی از جانش را لابه‌لای همان عددها و رقم‌ها جا گذاشته است.

سال ۱۳۹۲ ازدواج کردم. چند ماه بعد، با یک پیشنهاد کاری راهی کیش شدم؛ طلایی‌ترین، روشن‌ترین و زنده‌ترین فصل کاری‌ام. روزهایی که هنوز به آینده لبخند می‌زدم.

و بعد… اعتماد.

هفت سال زندگی کردم؛ بدون ذره‌ای تردید، بدون ذره‌ای سوءظن. با وکالتِ تام، تمام دارایی، خانه و ماشینم را به کسی سپردم که شریک روزهایم می‌دانستمش.

وقتی در سال ۱۳۹۹ از آن زندگیِ بر بادرفته به تهران برگشتم، از تمام آن سال‌ها فقط یک میلیون تومان وجه رایج در جیبم مانده بود و همان مدرک لیسانس. سهمِ من از هفت سال اعتماد، دو پادری بود، یک میز تلویزیون و یک دیش ماهواره.

کت‌وشلوارهای برندم، ساعت‌هایم، عطرها، خاطرات و همه‌چیز در غبار گم شده بود. تنهایی آمد، بیماری دست‌به‌گریبانم شد و من ماندم در اتاقی که دیوارهایش هر روز تنگ‌تر می‌شدند. هزار سؤال بی‌جواب در سرم می‌دوید: چرا؟ چطور می‌شود به همین سادگی همه‌چیز را با یک امضا ربود؟

ذهنِ زخم‌خورده‌ام همه را به یک چوب می‌راند. به همه‌چیز و همه‌کس بدبین بودم. آدمِ زخمی، عدالت را می‌بلعد.

و تو آمدی.

تو نیامدی تا شعار دهی همه خوبند. نیامدی گذشته‌ام را با دستپاچگی پاک کنی. فرزانه، تو فقط بودی؛ آرام، امن و بی‌ادعا. به من یاد ندادی که زودتر اعتماد کنم؛ یاد دادی که لازم نیست همیشه پشت سنگر دفاع بنشینم. تو آب روی آتش انتقام من نبودی؛ آمدی و کاری کردی آتش خودش خاموش شود، چون دیگر دلیلی برای سوختن نداشت.

من خدا را در معجزه‌های بزرگ ندیدم؛ در لحظه‌ای دیدم که دست لرزانم را گرفتی و از زخم‌هایم نپرسیدی . تو مرا از گذشته‌ام نجات ندادی؛ به من آموختی که گذشته، قرار نیست فرمانروای آینده‌ام باشد.

اگر امروز باز هم قلم در دست می‌گیرم، اگر «جهان کوچک من» هنوز نفس می‌کشد، به این خاطر است که تو به من ثابت کردی خانه، سندِ چهاردیواری نیست؛ خانه، امنیتی‌ست که بعد از ویرانیِ جهان، در نگاهِ کسی پیدا می‌کنی که باورت کرده است.

پیش از آنکه برای مدتی در این سکوت گم شوم، این را نوشتم تا بدانی: در مهم‌ترین تاریخ این زندگیِ زخم‌خورده، بزرگ‌ترین داراییِ ازدست‌رفته‌ام هرگز مال و اموالم نبود؛ بزرگ‌ترین دارایی‌ام، کسی بود که ماند.

و تو ماندی.

✍️ * جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ نویسنده: م. پاپا

صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*

خانهامام حسینمدیریت مالیوزارت بهداشت
۱
۰
Masoud Karimi
Masoud Karimi
گاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید