05.05.05 | تقویم، مکث میکند
بعضی روزها، پیش از آنکه چیزی در آنها رخ دهد، در ظاهرِ خود نشانی دارند که آدم را به مکث وا میدارند.
1405.05.05 از همان روزهاست؛
تاریخی ساده و متقارن که در میان شتابِ بیوقفه زمان، ناگهان چشم را میگیرد و ذهن را به تأمل میکشاند.
ما اغلب روزها را فقط پشت سر میگذاریم؛
بیآنکه در خودِ «گذشتن» درنگ کنیم.
تقویم برای بیشتر ما چیزی جز ردیفِ تکراریِ موعدها و فراموشیها نیست،
اما گاهی یک تاریخ، تنها با نظمِ کمادعای اعدادش،
ما را از عادتِ عجولِ زندگی بیرون میکشد و وادارمان میکند لحظهای بایستیم و نگاه کنیم.
شاید زیباییِ امروز، نه در اتفاقی بزرگ،
که در همین هماهنگیِ خاموش نهفته باشد؛
در این یادآوریِ ساده که زندگی، همیشه در هیاهوی رویدادهای عظیم معنا نمیشود.
گاهی چند عددِ مرتب،
بیش از دهها مناسبتِ پرطمطراق،
دلِ آدم را به فکر فرو میبرند.
1405.05.05
شاید قرار نیست جهان را تغییر دهد،
اما میتواند نگاه ما را، هرچند کوتاه، دگرگون کند؛
میتواند بهانهای باشد برای آهستهتر نفس کشیدن،
دقیقتر دیدن،
و بیشتر قدر دانستنِ لحظهای که اکنون در آن ایستادهایم.
خوش آمدی، 05.05.05؛
ای مکثِ کوتاه و زیبای تقویم،
در میانه این عبورِ بیامان.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.
نویسنده: م. پاپا