اگر امروز، انبارِ دلمان را برداریم، موجودیمان برایِ کسی که دوستش داریم چقدر است؟
#روایت_کوچک
بیستوهشتِ اسفند بود. ساعت از دهِ شب گذشته بود و سکوتِ سنگینِ طبقه سومِ یک ساختمانِ اداری در خیابان بهار، فقط با صدای تیکتیکِ ریتمیکِ ماشینحسابِ قدیمی بر روی میز شکسته میشد. نورِ زرد و کمجانِ چراغِ مطالعه، سایههای بلندی از زونکنها و پوشههای مالیاتی روی دیوار میانداخت؛ سایههایی که گویی خودشان هم از سنگینیِ کار، خسته بودند.
زن، در حالی که سعی میکرد لبه پاکِ پوشهای را صاف کند، نگاهی به میزِ پُر از کاغذ انداخت. هشت سال بود که اسفندها، آخرین ساعتهای کاری را با هم سپری میکردند؛ در میانه کوهی از اعداد و ارقام که قرار بود آینده آنها را بسازند.
مرد، بدون آنکه چشم از ستونِ مغایرتهای حسابداری بردارد، با صدایی که از شدتِ خستگی خشدار شده بود، گفت:
«کمی دیگر تمام است… فقط باید این ترازنامه را با موجودیِ انبار تطبیق بدهم. اگر یک قلم هم کم باشد، کلِ حسابِ سالِ جاری بههم میریزد.»
زن سکوت کرد. نگاهش روی یک شیء کوچک روی میز ثابت ماند: یک خودکارِ قدیمی که لکه جوهرِ خشکشدهای روی درِ آن نشسته بود؛ همان خودکاری که مرد سالهای اولِ کار، با افتخار در جیبش میگذاشت.
زن آرام گفت:
«میدانی… تمام این سالها، تو همیشه به دنبالِ “تطبیق دادن” بودهای. همیشه دقت میکنی که چیزی کم نباشد، چیزی اضافه نشود، و حسابها با هم همخوانی داشته باشند.»
مرد سرش را کمی بلند کرد، اما هنوز چشمهایش به اعدادِ ستونِ بدهکار بود:
«باید باشد. دقت، تنها چیزی است که از ما باقی میماند.»
زن ایستاد. صدای جابهجا شدنِ صندلی در سکوتِ اتاق، مثل یک انفجار کوچک بود. او به سمتِ در رفت، اما قبل از آنکه دستش را روی دستگیره بگذارد، بازگشت و با صدایی که به سختی شنیده میشد، گفت:
«اما امروز، وقتی داشتم به لیستِ موجودیها نگاه میکردم، فهمیدم که تو در محاسباتت یک اصلِ مهم را فراموش کردهای.»
مرد سرش را بالا آورد. نگاهِ خسته او با نگاهِ جستجوگرِ زن برخورد کرد.
«چه چیزی را؟»
زن مکث کرد. در چشمهایش، چیزی فراتر از خستگی بود؛ *نوعی از جنسِ “تمام شدن”.
*
«تو همیشه موجودیِ کالاها را میشماری، اما هیچوقت موجودیِ خودمان را حساب نکردی. ما سالهاست که در حالِ انبارگردانیِ خاطراتمان هستیم، اما وقتی به ترازنامه نگاه میکنم، میبینم حسابِ ما برایِ ادامه دادن، خالی است.»
سکوتِ سنگینی اتاق را فرو برد. مرد، کلام را در ذهنش تکرار کرد. اعدادِ روی کاغذ، ناگهان بیمعنی و بیروح شدند.
زن از اتاق خارج شد. صدایِ بسته شدنِ در، برخلافِ همیشه، هیچ صوتی نداشت؛ فقط یک خلأ بزرگ در اتاق باقی گذاشت.
مرد تنها ماند. در میانه ستونها و اعداد. او دستش را به سمتِ دفترِ کار برد، اما دیگر نمیخواست حساب کند. او فقط میخواست بداند…
اگر امروز، انبارِ دلمان را برداریم، موجودیمان برایِ کسی که دوستش داریم چقدر است؟
او خودکار را برداشت و در گوشهای از یک برگه سفید، بدونِ هیچِ عددی، فقط یک خطِ ممتد کشید. خطی که نشان میداد همهچیز، از صفر شروع شده و حالا به صفر رسیده است.
✍️ *جهانِ کوچکِ من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*