ماشین را کنار جاده نگه داشتم.
مهِ غلیظی از روی درهها بالا آمده بود؛ از آن مههایی که انگار آسمان روی زمین افتاده است. فلاشرها با صدای تیکتاکِ کشداری روشن و خاموش میشدند و نورِ زردشان در دیوارِ سفیدِ روبرو گم میشد. بیشتر از چند متر جلوتر معلوم نبود. همهچیز در یک ابهامِ مطلق فرو رفته بود.
سرم را روی فرمان گذاشتم.
فقط جاده نبود که در مه گم شده بود؛ زندگیام هم دقیقاً در همین نقطه ایستاده بود. باید مسیری را انتخاب میکردم که هیچ چشمانداز روشنی برایش نداشتم. منطق، مثل تابلوی ایستِ کنار جاده، مدام اخطار میداد: همینجا بمان. جلوتر خطرناک است. همهچیز تاریک است.
اما ماندن، حسِ خفگی داشت.
به شیشه بخارگرفته نگاه کردم. به گذشته برگشتم. یادِ تمام دفعاتی افتادم که لبه پرتگاههای زندگی ایستاده بودم و هیچچیز تحت کنترلم نبود. وقتهایی که با پاهای لرزان قدم برداشتم و درست در لحظهای که فکر میکردم سقوط میکنم، دستی نادیدنی مرا در هوا گرفت. دستی که تا امروز هزار بار نجاتم داده بود، بیآنکه حتی حضورش را بفهمم.
شیشه را کمی پایین دادم. هوای سرد و مرطوب به صورتم خورد.
بیرون، سکوتِ جاده سنگین بود، اما از درون، صدایی آرامتر از وزش باد، مدام زمزمه میکرد: «برو...»
فهمیدم که اعتماد، دیدنِ انتهای جاده نیست. ما همیشه نمیدانیم پیچِ بعدی کجاست. اعتماد یعنی درست وقتی که هیچچیز مشخص نیست و پاهایت از ترس میلرزد، قدم برداری. نه به این خاطر که جاده امن است، بلکه به این خاطر که نوری در دلِ این تاریکیها هست که تو را بهسوی خود میکشد.
دوباره استارت زدم.
دنده را جا زدم و پایم را روی پدال گاز فشار دادم. هنوز نمیدانستم ده متر جلوتر چه خبر است، اما دیگر نمیترسیدم.
حرکت کردم. مه کنار نرفت، جاده روشن نشد، اما اتفاقِ زیباتری افتاد: ترسهایم جا ماندند.
فهمیدم هر بار که به آن نورِ پنهان اعتماد میکنم، من بیشتر «خودم» میشوم.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.
نویسنده: م. پاپا