در محلهٔ ما همه پرویزخان را «آقای بهبه» صدا میزدند؛ چون برای هر اتفاق سادهای، یک «بهبه» غلیظ و کشدار داشت.
از خریدن سنگکِ خشخاشیِ خوب گرفته تا دیدن گنجشکی که روی لبهٔ پنجره نشسته بود. بچهها گاهی مسخرهاش میکردند و ادایش را درمیآوردند، اما او فقط لبخند میزد.
غروب یکی از روزهای پاییزی، جوّ محله سنگین بود. بقال از حسابهای دفتریاش شاکی بود، دو نفر سرِ جای پارک جروبحث میکردند و غرولندِ گرانی در هوا میچرخید. پرویزخان با کتِ قدیمی اما اتوکشیدهاش وسط میدانچه ایستاده بود. نگاهی به چهرههای گرفته انداخت و بلند گفت:
امروز کسی کاری نکرده که بشود برایش یک «بهبه» مشتی گفت؟
کسی جوابش را نداد. بقال شیشهٔ مغازهاش را پاک کرد و مرد همسایه با اخم راهش را کشید و رفت.
همان لحظه، پسرکِ میوهفروش با دوچرخهٔ زنگزدهاش وارد کوچه شد؛ جعبههای گوجهفرنگی را پشت دوچرخه بسته بود. چرخ جلو به لبهٔ جدول گرفت، دوچرخه چند بار لق زد و جعبهها تا آستانهٔ سقوط پایین آمدند.
پسرک با تمام توان دستگیره را چسبید، پایش را روی زمین کشید و دوچرخه را مهار کرد. حتی یک گوجه هم زمین نیفتاد.
پرویزخان ناگهان دستهایش را بالا برد و چنان «بهبه» عمیق و پرانرژی سر داد که صدای چرخ دوچرخه هم گم شد.
چند نفر بیاختیار سر برگرداندند. پسرک میوهفروش که نفسنفس میزد، سرخ شد و لبخند بزرگی روی صورتش نشست.
پیرمردی که روی سکوی مسجد نشسته بود و تا آن لحظه اخم کرده بود، تکانی خورد و گفت:
حق با پرویزخان است؛ خوب نگهش داشت.
بقال هم از پشت شیشه سر تکان داد. یخِ میدانچه شکست.
عصر، هنگام برگشتن، پسرک میوهفروش جلوی پرویزخان ترمز کرد. اینبار دوچرخهاش آرام و محکم ایستاد.
پرویزخان دستی روی شانهاش گذاشت و گفت:
بهبه پسر! بار رو سالم رسوندی.
بعضی آدمها نانوا یا بقال نیستند؛ کارشان این است که نگذارند روزمرگی، زیادی جدی و تاریک شود.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.
نویسنده: م. پاپا