
آخرین بوسه
#روایت_کوچک
عقربههای ساعتِ داشبورد از نیمهشب گذشته بود. بارانِ تند و ریزِ اواخر پاییز، مثل سوزنهای نامرئی روی آسفالت سیاهِ بلوار کِش میآمد و نور قرمزِ چراغهای عقبِ چند تاکسیِ تکوتنها را روی سطح خیابان پخش میکرد. وقتی سوئیچ را چرخاندم و موتور ماشین خاموش شد، یکباره حجم عجیبی از سکوت، شبیه آبِ سردی توی گوشهایم سرازیر شد؛ سکوتی که ساعتها پشت هیاهوی بوقها، تماسهای قطعنشدهی پیمانکاران، جروبحث با بانک و استرسِ رسیدنِ چکهای صیادی روز بعد پنهان مانده بود. کلید توی قفل در چرخید؛ صدای سنگینِ زبانه تنها صدایی بود که در راهروی نیمهتاریک پیچید. کیف چرمی را کنار جاپایی گذاشتم، بارانیِ نمدار را به چوبلباسی آویزان کردم و بیآنکه بندهای کفش را تا انتها باز کنم، پاها را بیرون کشیدم و خودم را کشاندم روی اولین مبلِ راحتیِ کنج هال. تنم به یک تکه سنگواره شبیه بود؛ استخوانهای کتفم تیر میکشید و شقیقههایم مثل پتکِ آهنگری میکوبید، انگار تمام آشوبِ بازار و طلبکاریهای این شهر را یکجا روی سرم آوار کرده باشند. چشمهایم را روی هم فشار دادم تا تصویر اعدادِ ناتراز و جدولهای اکسل از پشت پلکهایم پاک شود.
صدای پای سبک و آرامی را شنیدم که لای پرزهای ضخیم قالی گم میشد. بوی بهارنارنج و دارچینِ ملایمی که همیشه لای موهایش خانه داشت، بوی تندِ نم و خستگی را از فضای خانه پس زد. لبهی مبل کمی فرو رفت. پیش از آنکه بتوانم کلمهای از تلخیِ روز یا شکست در مذاکره را به زبان بیاورم، سرانگشتانِ باریک و معجزهگرش روی خط رویشِ موهایم نشست. دستهایش برخلاف هوای منجمدِ اتاق، گرمایی شبیه تنورِ تازه روشنشده داشت. با نرمیِ غریبی شستهایش را از وسط پیشانی به طرف شقیقهها کشید؛ گره کوری که تمام روز میان دو ابرویم مثل یک علامت سوال سنگین حس میشد، زیر نوازش سرانگشتانش ذرهذره نرم شد و وا رفت.
خم شد. سنگینی بازدمِ گرم و آرامَش پیش از هر تماسی روی پوستِ منجمدِ بناگوشم نشست. دستش را از پشت سرم سُر داد زیر خط آروارهام و سرم را کمی به عقب برگرداند. لبهایش به نرمی و با طمأنینهای که دنیا را از مدارِ جنونآمیزش بازمیداشت، لالهٔ گوشم را لمس کرد. با همان لحنِ آهسته و عمیقی که انگار مختص همین ساعتهای بعد از نیمهشب بود، زیر گوشم نجوا کرد: «تو بلد نیستی جا بزنی، اما یادت رفته این بارِ سنگین رو نباید تنهایی به مقصد برسونی. تا وقتی این سقف سر جاشه، هیچ بحرانی پشتِ این در برنده نمیشه. خستگیهات رو بده به من…» و درست در انتهای جمله، لبهایش نرم، داغ و بیعجله، روی گودی زیر فک و امتدادِ شاهرگِ گردنم نشست. اتصالی ناگهانی که تمام رگهای مسدودشده از اضطراب را باز کرد؛ لمسی عمیق و ماندگار، درست شبیه آخرین بوسهای که انسان روی خاکِ سختیها مینشاند تا بگوید پایانِ تاریکی همینجاست.
چند دقیقه بعد، وقتی با سبکیِ عجیبی در شانهها به سمت روشویی رفتم تا خستگیِ خاکسترشده را از پوستم بشویم، نگاهم به گوشهی آینه افتاد. او قبل از رفتن به آشپزخانه، با رژ لب زرشکیاش، با خطی محکم و زنده چند واژه روی شیشه بر جا گذاشته بود:
«امروز هرچه گذشت، خاکستری از دیروز بود؛ فردا را دوباره با هم شخم میزنیم.»
شیر آب سرد را چرخاندم. نگاهم در آینه با چشمانِ خودم تلاقی کرد. جهان بیرون با تمام چکها و ضربالاجلهایش سر جایش بود، اما درون من جنگ متوقف شده بود. آرامش، درست روی شاهرگ گلویم خانه کرده بود.
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*