ویرگول
ورودثبت نام
Masoud Karimi
Masoud Karimiگاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
Masoud Karimi
Masoud Karimi
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

آخرین ایستگاه یک چتر

آخرین ایستگاهِ یک چتر

#روایت_کوچک

سردیِ سیمانیِ کفِ ایستگاه، اولین چیزی بود که حس کردم. سال‌ها بود با گرمایِ دست‌هایِ لرزان یا تکیه‌گاهِ بازوهایِ محکم خو گرفته بودم؛ حالا اما، بی‌حرکت میانِ دو ردیف صندلیِ فلزی رها شده‌ام.

من یک چترم؛ با دسته‌ای از چوبِ گردو و پارچه‌ای که روزگاری سورمه‌ایِ پررنگ بود و حالا زیرِ نورِ مهتابیِ نیمه‌سوخته‌یِ ایستگاه، به رنگِ غبار درآمده.

او آخرین بار که مرا زمین گذاشت، عجله داشت. صدایِ ترمزِ قطار در فضایِ دالان پیچید؛ او کیفش را محکم‌تر گرفت، سرش را پایین انداخت و به سمتِ واگن دوید. حتی برنگشت. درهایی که با صدایِ کش‌دار بسته شدند، مرزِ میانِ «بودن» و «نبودن» بودند. او رفت و من همان‌جا، در حاشیهٔ امنِ ایستگاه، «جامانده» شدم.

حافظه‌ام پر از رطوبتِ باران‌هایِ دهه‌هایِ پیش است. یادم هست روزی را که دختری جوان با شالِ قرمز، زیرِ من پناه گرفت؛ آن‌قدر نزدیک به هم ایستاده بودیم که گرمایِ بازویش را از پارچه‌یِ دسته‌ام حس می‌کردم. او می‌خندید و برای کسی که از آن سویِ خیابان می‌آمد، دست تکان می‌داد. آن روز من احساسِ «مهم بودن» داشتم. من چتر نبودم؛ من چتری بودم که سقفِ یک آرزو بود.

یا آن زمستانِ یخبندان که پیرمرد، تکیه‌ام داد به عصایش و آرام‌آرام مسیرِ طولانیِ پارک را با من پیمود. او دستکش‌هایش را در جیبِ پالتویش پنهان کرده بود و من، تکیه‌گاهِ دستِ استخوانی‌اش بودم تا رویِ برف‌ها لیز نخورد. آن روز، من «همراه» بودم.

حالا اما، سکوت است. گاهی صدایِ جارویِ رفتگر رویِ سنگ‌فرش می‌آید و سایه‌ای طولانی از کنارم رد می‌شود. سایه‌ها همیشه عجله دارند. هر کسی که می‌گذرد، نگاهی به من می‌اندازد؛ نگاهی گذرا، که در آن نه میلی به برداشتن هست و نه اندوهی از دیدن.

چند دقیقه‌ پیش، کودکی با انگشتش بندِ فلزیِ مرا لمس کرد. برایِ یک لحظه، قلبِ آهنی‌ام لرزید. فکر کردم شاید قرار است دوباره کسی باشم. فکر کردم شاید باز هم قرار است سقفِ آرزویِ کسی شوم. اما دستِ مادرش او را کشید و صدایِ پاهایشان در هیاهویِ مترو محو شد.

من اینجا در ایستگاهِ آخر مانده‌ام؛ جایی که دیگر نه بارانی هست و نه آفتابی. من یادگاریِ هیچ‌کس نیستم؛ من تنها سندی هستم بر لحظاتی که گذشتند و در شتابِ شهر، جایی برای ماندن در کیف‌ها یا دست‌ها نداشتند.

چراغِ سقفِ ایستگاه پلک می‌زند و نورش می‌رود. من سردم است. اما هنوز هم، در میانِ غبار، منتظرم. شاید یک نفر، وقتی که بارانِ تندی پشتِ درهایِ ایستگاه شروع به باریدن کرد، یادش بیاید که جایی، در گوشه‌ای از این جهانِ کوچک، چیزی منتظر است تا دوباره «همراه» شود.

✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ نویسنده: م. پاپا

صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*

۰
۰
Masoud Karimi
Masoud Karimi
گاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید