خودمو فرو کردم تو یه منجلاب روحی و روانی،نمیدونم چطوری و کِی فقط میدونم زمانی متوجه شدم،که عزیزای زندگیم رفته رفته ازم دور شده بودن
اشفته بازار که میگن هیچ جا جز ذهن بهار این روزا نیست
حتی تکلیف خودمم دیگه با خودم روشن نیست،حرف چن دقیقه پیشم با حرف الانم فرق داره یجورایی حس میکنم دیوونه شدم
گیر کردم وسط کلی حس و فکر ناامیدکننده
این روزا اونقدری ذهنم شلوغه که دیگه وقت فکر کردن به کسی که دوسش دارمم ندارم
تقصیر من که نیست مگه نه؟!
مغز ناخداگاه مریض میشه خسته میشه درد میکشه...
ولی موقتیه،اما...
(اصلا دیدن "اما" که بیاد تو جمله تن و بدنت میلرزه)
-اما چی؟!
-اما همین موقتی بودنشم برات عذابه
نمیتونم مثل بهار قبلی بشم بهار قبلی شدن سخته خیلی سخت من برای اون بهار 17سال تلاش کردم ولی حالا یه شبه غیر ممکنه...
باید منو فهمید نه بهم فشار اورد
باید هضم کنم اتفاقاتی ک یهویی واسم افتادن
میدونم اگه همینجوری ادامه بدم مجبورم قید خیلی چیزا رو بزنم من نیاز دارم استراحت کنم دور از همه،خودم باید خودمو از سیاه‌چاله‌ای که توی ذهنم ساختم نجات بدم
سخته خیلی سخت ولی شدنیه
همینم غنیمته
مگه نه؟!
زمستونی ک بهارع...!
