با توجه به اینکه خانم مالرد به بیماری قلبی مبتلاست، دقت زیادی به خرج آمد که خبر مرگ همسرش را با ملایمت هرچه تمام تر به او برسانند.
این خواهرش جوزفین بود که در جملاتی بریده بریده و اشاراتی پوشیده، که نیمی را پنهان و نیمی را آشکار میکرد، این خبر ناگوار را به گوش او رسانید.
دوست همسرش ریچاردز هم همانجا در کنار او بود. او کسی بود که هنگام دریافت اطلاعات مربوط به فاجعه راه آهن در دفتر روزنامه حضور داشت، جایی که نام برنتلی مالرد در صدر فهرست کشته شدگان این حادثه به چشم میخورد.
ریچاردز تنها کمی زمان صرف کرد تا با تلگرام دوم از صحت این خبر مطمئن شود، سپس شتابان راهی شد تا پیش از آنکه این خبر اندوه بار توسط دوستی بی ملاحظه و بی احتیاط به خانم مالرد گفته شود خودش مسئولیت این کار را به عهده بگیرد.
خانم مالرد خبر را درست مانند بسیاری از زنان دیگر نشنید؛ نه با آن ناتوانی فلج کننده در درک حقیقت و معنایش. هنگامی که طوفان غم و اندوم از حرکت باز ایستاد او تنها به سمت اتاقش رفت و نمیخواست کسی به دنبالش برود.
چیزی داشت به سویش می آمد و او با ترس به انتظارش نشسته بود.
چه بود؟
نمیدانست.
آنقدر ظریف و گریزان بود که نتوان نامی برایش برگزید. اما آن را حس میکرد، که از دل آسمان بیرون میخزید و از میان عطر ها، صدا ها و رنگ هایی که فضا را پر کرده بودند به سویش دست دراز میکرد.
تکه های آسمان آبی اینجا و آنجا از میان ابرهایی که در غرب، رو به روی پنجره اش، به هم رسیده و روی هم انباشته شده بودند، نمایان بود.
او نشسته بود، با سری که به پشتی صندلی تکیه داشت، کاملا بی حرکت و آرام به جز زمانی که بغض از گلویش بالا می آمد و می خزید و تنش را به لرزه می انداخت. درست همانند کودکی که پس از گریه تا هنگام خواب، همچنان در رویایش هق هق میکند.
نویسنده: kate chopin
مترجم: ayda.a
به امید خدا اولین ترجمه بنده حقیر :)