Te story of an hour part 2
حالا سینه اش با آشفتگی بالا و پایین میرفت. داشت شروع به شناختن این چیز که میخواست وجودش را در بربگیرد میکرد. داشتت تلاشش را میکرد که با اراده اش آن را عقب بزند. تلاشی به ناتوانی دو دست سفید و باریکش.
هنگامی که خودش را رها کرد کلمه ای زمزمه مانند از میان لب های نیمه بازش ییرون آمد. بار ها و بار ها زیر لب تکرارش کرد: آزاد، آزاد، آزاد.
نگاه تو خالی و وحشتی که به دنبالش آمده بود از چشم های گذشت. آنها درخشان و تیزبین ماندند. نبضش تند میزد و خون جاری ذره ذره بدنش را گرم و آرام کرد
او حتی لحظه ای درنگ نکرد تا بپرسد آیا واقعا این شادیست که او را در برگرفته یا نه. روشن بینی و ادراک والایش به او این قدرت را داد که تا میشنهاد را بی هیچ تردیدی، مثل امری پیش پا افتاده رد کند.
او میدانست که با دیدن دستان لطیف و مهربان که حالا در مرک فرو رفته اند، چهره ای که هیچ وقت به جز با عشق به او نگاه نکرده بود و حالا بی حرکت، خاکستری و مرده است دوباره خواهد گریست.
اما او در ورای این لحظه تلخ روندی طولانی از سال های آینده را دید که کاملا به او تعلق داشت. آغوشش را گوشید که به آنها خوش آمد بگوید.
در آن سال های پیش رو هیچ کس نبود که برایش زندگی کند. او برای خودش زندگی خواهد کرد. دیگر هیچ اراده قدرتمندی وجود نداشت که آن سماجت کورکورانه ای را که مردان و زنان گمان میکنند حق دارند اراده اشان را بر دیگران تحمیل کنند، بر او اعمال کند.
چه با نیت خیرخواهانه و چه با نیت ظالمانه، چنین کاری در هر دو حالت به یک اندازه جنایت محسوب میشود.
نویسنده: کیت شوپن