من یاد گرفتم خودمو دوست داشته باشم.

من یاد گرفتم که نیازی نیست دروغ بگم یا بترسم از اینکه واکنش دیگران نسبت به حقیقت چیه، کافیه فقط شجاع باشم . من یادگرفتم گریه کنم ، عصبانی باشم ، عاجز باشم ، کلافه بشم ، بزارم تا حوصله ام سر بره. یادگرفتم همهی احساساتم رو محترم بدونم و نزنم توی سر کلشون، گذاشتم تا حسادت، نفرت و بدجنس بودنم حتی خودشو نشون بده، تا بتونم چراییها شو پیدا کنم و خودمو بشناسم.

من یادگرفتم آدم ها رو فارق از شخصیت های منحصر به فرد و عجیب غریب شون دوست داشته باشم و بپذیرم.

من یادگرفتم کمک بخوام ، وقتایی که آشفته و درمونده ام ، راجع بهش حرف بزنم و خودم رو سرکوب نکنم .

من یادگرفتم که برای سلامت روانم برم پیش روانشناس، حتی وقتی همه چی خوبه .

من یاد گرفتم در عینی که خودم رو راحت بروز میدم و می پذیرم ، حد و مرز برای ارتباطاتم تعیین کنم.
من یادگرفتم که تلاش کنم تا خودم رو ، جهان اطرافم رو کشف کنم تا هویتم رو بسازم .

من یادگرفتم جزئیات رو ببینم ، به خاطر بسپارم و به قالب کلمه و تصویر دربیارم. من یادگرفتم خودم رو ابراز کنم، با کلمات، نگاه، یک بیت شعر،نقاشی، آشپزی یا ساز زدن، من بالاخره کمال گرایی رو کنار گذاشتم و فقط روی ابزار کردن خودم تمرکز کردم.

من یادگرفتم مهم نیست که چقدر یک کاری رو کند پیش ببرم یا از وسط ولش کنم، بازم میتونم بهش برگردم فقط کافیه زنجیره رو نشکنم و بی خیالش نشم.
من یادگرفتم تویِ گروه های اجتماعی مختلف شرکت کنم تا ارتباطات و تجربیات شون رو بشنوم و ازشون یادبگیرم.

من یادگرفتم به لحظات زندگیم احترام بزارم ، به جای اینکه زیاد از حد بخوابم ، اینستا گردی کنم یا کار های حیف نونی دیگه. یادگرفتم از زمانم برای بودن با خانواده ام ، نوشتن و خوندن یا حتی یه پیاده روی کوچیک استفاده کنم. من یادگرفتم قدردانی کنم و شکرگزار باشم ، از آدما ، از خودم ، از خدای خودم و حتی راننده ی تاکسی ای که یک بار می بینمش .

( Seize The Days )
من یادگرفتم که اگر عزیزانم تفاوت هایی دارن که منحصر به فرده ، ازش خجالت نکشم و دوستشون داشته باشم.

من یادگرفتم ، هویت من از بخش های میکروسکوپی کوچولویی درست شده ، هر پارت از اون یک عادتیه که انجامش میدم ، یادگرفتم عادت های کوچیک خوب به زندگیم اضافه کنم ، مثلا پنج دقیقه یوگا برم در طول روز یا شب قبل خواب مسواک بزنم یا اینکه روزی ده صفحه کتاب بخونم. من یادگرفتم ، که دوست داشتنی ام و قابل احترام و ارزشمندم . من یادگرفتم که ادامه بدم ، بهونه کمتر بیارم و کمتر غر بزنم .
من یادگرفتم وقتی احساس میکنم به اندازهی کافی تلاش نمیکنم ، به خودم یادآور بشم که چقدر راه اومدم و قوی موندم و قراره باز هم ادامه بدم.

من یادگرفتم زندگی شگفت انگیزه و به خاطر همین ویژگی هم تو رو دچار شگفتی میکنه ، فقط باید کم نیاری و براش صبر کنی. من یادگرفتم امید داشته باشم به این زندگیه پر از سورپرایز و موقعیت های جدید.
من یادگرفتم سفر کنم ، تا بیشتر ببینم ، یادبگیرم و دیدم رو به جایی که هستم محدود نکنم.

من یادگرفتم تصمیمات سخت بگیرم، یادگرفتم سخت بهم بگذره تا بعدا به نتایج دلخواهم برسم. من یادگرفتم، یاد بگیرم، بیشتر ببینم، بیشتر گوش بدم، بیشتر دقت کنم. کنجکاو و تشنه باشم برای دونستن و کشف کردن.
در آخر من یادگرفتم که هیچی آسون نیست، قرار هم نبوده باشه!
این منم، یه آدم، یه زن، یه نویسنده، ورزشکار، یه دوست، یه روانشناس و یه جستجوگر کوچیک توی این دنیای بزرگ :)
.
.
.
.
۱۴۰۳/۰۴/۲۳
امیدوارم این پست لبخند رو بهتون هدیه داده باشه امروز، بهم بگین چی یادگرفتین، مشتاقم:)