ویرگول
ورودثبت نام
علی ریحانی
علی ریحانیقران پژوه علم گرا ،گرایشات روانشناسی تحلیلی تحلیل‌های تطبیقی در حوزه‌ی روان‌شناسی تحلیلی (یونگ)،قران،اسطوره
علی ریحانی
علی ریحانی
خواندن ۱۸ دقیقه·۱۶ روز پیش

هفت زن، هفت گنبد و یک پادشاه گمشده

خوانشی یونگی از قدرت، زنانگی و تحول روان در هفت‌پیکر نظامی

مقدمه: پادشاهی که همه‌چیز را می‌خواست، جز شنیدن

گاهی قدرت، پیش از آنکه دیگری را سرکوب کند، او را از مقام یک انسان مستقل پایین می‌آورد و به تصویری در جهان ذهنی خود تبدیل می‌کند؛ تصویری برای تماشا، تصاحب، مصرف یا فرمان‌برداری.

در چنین جهانی، دیگری نه صدایی مستقل دارد و نه خواستی که بتواند در برابر اراده صاحب قدرت بایستد. او تنها تا جایی اهمیت دارد که در خدمت جهان مطلوب فرد قدرتمند قرار بگیرد.

بهرام گور در هفت‌پیکر نظامی، پادشاهی است که جهان را با شکار، بزم، زیبایی و لذت تجربه می‌کند. او با هفت شاهدخت روبه‌رو می‌شود، برای آنان هفت گنبد می‌سازد و در هر گنبد به شنیدن داستانی می‌نشیند. اما آیا این مواجهه صرفاً گسترش قلمرو لذت اوست یا می‌توان آن را نشانه‌ای از حرکتی درونی دانست؟

در خوانشی یونگی، این پرسش اهمیت پیدا می‌کند؛ زیرا یکی از مسائل اساسی روان انسان، نسبت میان ایگو و ناخودآگاه و نیز فاصله میان تصویر ذهنی ما از دیگری و واقعیت مستقل اوست. یونگ نشان می‌داد که انسان گاهی به‌جای مواجهه با دیگری، با تصاویری روبه‌رو می‌شود که روان خودش ساخته و بر جهان بیرون فرافکنده است.

مفهوم آنیما نیز در همین زمینه اهمیت دارد: تصویری از امر زنانه در ناخودآگاه مرد که می‌تواند بر روابط عاطفی و برداشت او از زنان تأثیر بگذارد.

البته آنیما را نباید با زن به عنوان یک جنسیت انسانی در جهان واقعی یکی دانست؛ آنیما ساختاری روانی و کهن الگویی  است .

از سوی دیگر، شاید بتوان بخشی از مسیر بهرام را با مفهوم «پسر ابدی» یا Puer Aeternus مقایسه کرد؛ الگویی روانی که در آن فرد به جهان امکان‌ها، رؤیاها، هیجان‌ها و تجربه‌های جذاب وابسته می‌ماند، اما در برابر محدودیت، تعهد و مسئولیت واقعی مقاومت نشان می‌دهد.

بر این اساس، هفت‌پیکر را می‌توان از دو منظر مکمل خواند:

از یک سو، نسبت به تصویر ذهنی مرد از امر زنانه و امکان مواجهه با استقلال دیگری؛ و از سوی دیگر، حرکت از خودمحوری و لذت شاهانه به پذیرش مسئولیت در برابر رنج دیگران.

اما آیا بهرام واقعاً به چنین بلوغی دست می‌یابد؟ یا فقط برای مدتی در برابر جهان‌هایی قرار می‌گیرد که هنوز توان شنیدن کامل آن‌ها را ندارد؟

۱. توهم سلطه؛ وقتی قدرت می‌خواهد خرد را تصاحب کند

در اسطوره‌های یونانی، داستان متیس و زئوس تصویری قابل تأمل از نسبت قدرت و خرد به دست می‌دهد. متیس، الهه خرد و تدبیر، همسر زئوس بود.

هنگامی که پیشگویی شد فرزندی از او ممکن است قدرت زئوس را به خطر بیندازد، زئوس متیس را می‌بلعد. در ادامه، آتنا از سر زئوس زاده می‌شود؛ گویی خردی که قدرت کوشیده بود در خود محصور کند، به شکلی دیگر ظهور می‌کند.

این اسطوره را می‌توان تصویری نمادین از قدرتی دانست که به‌جای برقراری رابطه با خردی مستقل، می‌کوشد آن را در قلمرو خود تصاحب کند.

در روان‌شناسی تحلیلی، می‌توان این تصویر را با ایگویی مقایسه کرد که می‌خواهد همه‌چیز را تحت کنترل خود نگه دارد؛ ایگو به‌جای پذیرش محدودیت‌هایش، ممکن است محتواهای ناخودآگاه را انکار کند یا آن‌ها را به شکلی در خدمت خواسته‌های خود درآورد.

همین منطق در روابط انسانی نیز تکرار می‌شود: فرد قدرتمند ممکن است دیگری را نه به‌عنوان سوژه‌ای مستقل، بلکه به‌عنوان بخشی از جهان مطلوب خود تجربه کند. بهرام نیز در آغاز برخورد با تصاویر شاه دختان، در حیطه طلب می افتد و آنان را نه به‌عنوان سوژه‌هایی مستقل، بلکه به‌عنوان بخشی از قلمرو خواست خود تجربه می‌کند.

هفت گنبد، در یک خوانش نمادین، می‌توانند ادامه همان منطق تصاحب باشند: خرد و صدای زنانه، به‌جای اینکه در رابطه‌ای آزاد شنیده شود، در فضایی ساخته‌شده به دست پادشاه جای می‌گیرد.

البته این مقایسه را نباید به همسان‌سازی دو موقعیت فروکاست. زئوس متیس را می‌بلعد تا پیشگویی مربوط به قدرت فرزندش را خنثی کند؛

بهرام شاهدخت‌ها را به گنبدهایی می‌برد که برای آنان ساخته و داستان‌هایشان را می‌شنود. مهم‌تر اینکه در خود اسطوره یونانی نیز خرد زنانه کاملاً مستقل و دست‌نخورده بازنمی‌گردد؛ آتنا از سر زئوس زاده می‌شود، یعنی ظهور او همچنان درون ساختار قدرت زئوس اتفاق می‌افتد.

این نکته می‌تواند پرسشی عمیق‌تر پیش بگذارد: آیا قدرت وقتی امر مستقل را در خود جذب می‌کند، واقعاً آن را از میان می‌برد، یا آن را به شکلی تازه و در چارچوب اقتدار خودش بازتولید می‌کند؟ این پرسش، به جای مقایسه ساده زئوس و بهرام، می‌تواند نخ تحلیلی مقاله باشد.

۲. سایه و انکار دیگری؛ آنچه قدرت نمی‌خواهد ببیند

در نظریه یونگ، سایه به بخش‌هایی از روان اشاره دارد که ایگو آن‌ها را نمی‌پذیرد، سرکوب می‌کند یا از هویت آگاهانه خود کنار می‌گذارد. سایه الزاماً به معنای شرارت نیست؛ خشم، میل به استقلال، جسارت و آسیب‌پذیری نیز می‌توانند در قلمرو آن قرار بگیرند.

البته در اینجا نباید دیگریِ سرکوب‌شده را مستقیماً با سایه در معنای فنی یونگی یکی دانست. آنچه می‌توان مقایسه کرد، سازوکار مشترک انکار است: همان‌گونه که ایگو بخش‌هایی از روان را از تصویر آگاهانه خود کنار می‌گذارد، قدرت نیز ممکن است بخش‌هایی از واقعیت انسانی را که با تصویر مطلوبش سازگار نیستند، نادیده بگیرد.

قدرتی که تفاوت و استقلال دیگری را تحمل نمی‌کند، ممکن است بخش‌هایی از واقعیت را از میدان آگاهی خود حذف کند؛ اما حذف‌کردن یک واقعیت به معنای نابودی آن نیست. آنچه سرکوب شده، لزوماً از میان نمی‌رود؛ ممکن است در زمانی دیگر و به شکلی متفاوت بازگردد.

در جهان بهرام، این انکار را می‌توان در ساختار گنبدها دید: فضایی که پادشاه ساخته و در آن، صداهایی که پیش‌تر در حاشیه بودند، اکنون اجازه بیان می‌یابند — اما همچنان درون چارچوبی که قدرت تعیین کرده است. سایه در این خوانش، نه صرفاً یک محتوای روانی درونی، بلکه الگویی از مواجهه با دیگری است: قدرت می‌کوشد آنچه را که استقلالش را به چالش می‌کشد، از میدان آگاهی خود دور کند؛ اما این دورکردن، خود نشانه‌ای از حضور آن چیز است.

در خوانش یونگی، مواجهه با سایه به معنای تقدیس هر امر سرکوب‌شده نیست؛ بلکه به معنای شناختن آن و پذیرفتن مسئولیت نسبت به آن است.

قربانی‌شدن به‌خودی‌خود انسان را از میل به سلطه مصون نمی‌کند؛ کسی که زمانی تحت سلطه بوده، ممکن است پس از دستیابی به قدرت همان ساختار را بازتولید کند. بنابراین نه هر نیرویی که علیه سلطه قیام می‌کند، الزاماً از منطق سلطه عبور کرده است، و نه هر آنچه سرکوب شده، به‌صرف سرکوب‌شدن، رهایی‌بخش است.

این نکته در خواندن هفت‌پیکر اهمیت دارد؛ زیرا مسئله فقط این نیست که چه صداهایی در جهان بهرام شنیده می‌شود، بلکه این است که آیا ساختار قدرت او ظرفیت مواجهه با صداهایی را پیدا می‌کند که پیش‌تر در حاشیه جهان او قرار داشته‌اند — یا آن‌ها را نیز به شکلی تازه در چارچوب خود بازتولید می‌کند.

۳. بهرام گور؛ ایگویی در قلمرو شکار و تصرف

بهرام گور در آغاز، پادشاهی است که با شکار، قدرت، زیبایی و لذت پیوند خورده است. جهان او جهانی است که در آن می‌توان به شکار رفت، کامیاب شد، بزم آراست و از امکانات سلطنت بهره برد.

یکی از نقاط مهم داستان، مواجهه او با تصاویر هفت شاهدخت در اتاقی پنهان در خورنق است. بهرام پیش از آنکه با خود زنان و جهان درونی‌شان آشنا شود، با تصویر آنان مواجه می‌شود؛ تصاویری که میل و خیال او را برمی‌انگیزند. این تفاوت ظریفی است: دیدن تصویر یک انسان، با شناختن خود آن انسان یکسان نیست.

در خوانش یونگی، می‌توان این مرحله را با فرافکنی آنیما مقایسه کرد. مرد ممکن است تصویری آرمانی از امر زنانه در ذهن خود داشته باشد و آن را بر زنی واقعی فرافکنی کند. در این وضعیت، او گاهی بیش از آنکه با خود زن روبه‌رو باشد، با تصویری مواجه است که روان خودش ساخته است. این تصویر می‌تواند زیبا، اغواگر، نجات‌بخش یا حتی هراس‌آور باشد؛ اما در هر صورت، لزوماً با واقعیت کامل زن مقابل او تطابق ندارد.

بهرام پس از دیدن تصاویر، در پی دستیابی به شاهدخت‌ها می‌رود و برای آنان هفت گنبد می‌سازد. این حرکت را می‌توان از منظر نمادین ادامه همان میل به تصاحب دانست: تصاویر ذهنی اکنون در جهان بیرونی به موضوعی برای دستیابی تبدیل شده‌اند.

در کنار این مسئله، مفهوم «پسر ابدی» نیز می‌تواند به فهم بخشی از وضعیت بهرام کمک کند. در روان‌شناسی تحلیلی، Puer Aeternus یا پسر ابدی به الگویی اشاره دارد که در آن فرد به جهان امکان‌های بی‌پایان، هیجان‌ها، رؤیاها و تجربه‌های جذاب وابسته می‌ماند، اما از پذیرش محدودیت‌های زندگی واقعی فاصله می‌گیرد. او ممکن است شیفته آزادی باشد، اما از تعهدی که آزادی را به انتخابی مشخص و مسئولانه تبدیل می‌کند، گریزان بماند.

مسئله پسر ابدی این نیست که لذت می‌برد یا به زیبایی علاقه دارد؛ مسئله این است که آیا می‌تواند از جهان امکان‌ها به جهان واقعیت قدم بگذارد؟ آیا می‌تواند بپذیرد که زندگی فقط مجموعه‌ای از تجربه‌های دلخواه نیست و هر انتخابی پیامدها و مسئولیت‌هایی به همراه دارد؟

بهرام را نمی‌توان با قطعیت مصداق کامل این الگو دانست؛ او پیش از ورود به گنبدها نیز وجوهی از تدبیر و مسئولیت‌شناسی دارد و شخصیتش را نمی‌توان به یک الگوی روانی فروکاست. اما می‌توان برخی از وجوه رفتار او را با آن مقایسه کرد. سه مرحله در روایت، این مقایسه را مستندتر می‌کند:

نخست، درگیر بودن بهرام در جهان شکار، بزم و لذت؛ دوم، غیبت او از مسئولیت پادشاهی که زمینه سوءاستفاده وزیر و فساد را فراهم می‌کند؛ و سوم، مواجهه او با چوپان و دادخواهان که پیامدهای واقعی قدرت و غیبتش را پیش روی او می‌گذارد.

از این منظر، هفت گنبد فقط مکان‌هایی برای بزم و شنیدن داستان نیستند؛ می‌توانند ایستگاه‌هایی در مسیر مواجهه بهرام با جهان‌هایی باشند که پیش‌تر در قلمرو خواست و خیال او قرار داشته‌اند.

با این همه، ازدواج با هفت شاهدخت یا ساختن هفت گنبد، به‌خودی‌خود نشانه ادغام آنیما یا بلوغ روانی نیست. تصاحب یک تصویر، حتی اگر با پیوندی رسمی همراه شود، الزاماً به معنای شناختن دیگری نیست.

پرسش اصلی این است: آیا بهرام می‌تواند از جهان خیال و تصاحب فاصله بگیرد و با واقعیتی روبه‌رو شود که تماماً در اختیار او نیست؟

۴. هفت شاهدخت؛ هفت روایت در فضایی ساخته‌شده

هفت گنبد با رنگ‌ها، سیارات و روزهای هفته پیوند دارند. هر گنبد فضایی متمایز دارد و هر شاهدخت در آن، داستانی روایت می‌کند. این داستان‌ها مضامین متنوعی را در بر می‌گیرند — از عشق و وفاداری تا خیانت، تقدیر و خطر — و هرکدام جهانی روایی با تجربه‌ها، انتخاب‌ها و پیچیدگی‌های خاص خود می‌سازند.

این ساختار هفت‌گانه از نظر نمادشناختی ظرفیت تفسیری قابل توجهی دارد. عدد هفت در سنت‌های اسطوره‌ای و دینی بارها با نظم، تمامیت و چرخه‌های کیهانی پیوند خورده است. با این حال، نباید بدون شواهد کافی هر شاهدخت را به یک بخش مشخص از روان، یک مرحله قطعی از فردیت‌یابی یا یکی از وجوه آنیما نسبت داد. چنین تطبیق‌هایی ممکن است جذاب باشند، اما اگر پشتوانه متنی و نظری نداشته باشند، به رمزگشایی دل‌بخواهی تبدیل می‌شوند.

اهمیت هفت شاهدخت را می‌توان در سطحی بنیادی‌تر دید: آن‌ها صاحب روایت‌اند.

بهرام در خورنق با تصویر زنان مواجه شده بود؛ اما در گنبدها با داستان‌های آنان روبه‌رو می‌شود. وقتی نخستین شاهدخت داستان خود را آغاز می‌کند، بهرام دیگر تنها ناظر تصویر نیست؛ شنونده صدایی است که جهان را از منظری غیر از منظر او روایت می‌کند.

این تغییر برای خوانش یونگی اهمیت دارد؛ زیرا یکی از پیامدهای بازپس‌گیری فرافکنی، فاصله‌گرفتن از تصویر ذهنی و امکان مواجهه با واقعیت مستقل دیگری است.

بنابراین، اهمیت هفت گنبد فقط در محتوای داستان‌ها یا نمادپردازی رنگ‌ها و سیارات نیست؛ در این نیز هست که بهرام برای نخستین بار در موقعیتی قرار می‌گیرد که جهان، از زبان کسانی غیر از خودش روایت می‌شود.

اما اینکه این روایت‌ها در خود بهرام تغییری ایجاد می‌کنند یا نه، پرسشی است که متن نظامی پاسخ قطعی به آن نمی‌دهد. ممکن است داستان‌ها برای خواننده حامل حکمت باشند، اما شخصیت اصلی داستان هنوز از آن‌ها عبور نکرده باشد. این ابهام را باید حفظ کرد — و در ادامه داستان، جایی که بهرام با رنج واقعی دادخواهان روبه‌رو می‌شود، شاید پاسخ روشن‌تری پیدا کند.

۵. از هفت شاهدخت تا هفت دادخواه؛ وقتی قصه‌ها جای خود را به رنج واقعی می‌دهند

در ادامه داستان، مسئله بهرام دیگر فقط رابطه او با زیبایی، زنان و لذت نیست. غیبت او از مسئولیت پادشاهی، زمینه را برای فساد و ستم فراهم می‌کند...

وزیری که در غیاب بهرام قدرت را در دست گرفته، از موقعیت خود سوءاستفاده می‌کند؛ خزانه تهی می‌شود و مردم زیر فشار ظلم قرار می‌گیرند.

در این بخش، جهان داستان از فضای گنبدها و روایت‌های عاشقانه فاصله می‌گیرد و با واقعیتی سخت و اجتماعی روبه‌رو می‌شود: قدرتی که در غیاب نظارت و مسئولیت، به ابزار ستم تبدیل شده است.

ماجرای چوپان و سگ نگهبان خیانت‌کار نیز در همین مسیر اهمیت دارد. بهرام با مشاهده سرنوشت گله و رفتار سگ، به مسئله اعتماد و خیانت پی می‌برد و زمینه‌ای برای توجه او به فساد وزیر و وضعیت واقعی قلمرو خود فراهم می‌شود.

اما این ماجرا را می‌توان به شکلی انتقادی‌تر نیز خواند. در حکایت، سگ نگهبان وظیفه خود را به‌سبب غرق‌شدن در لذت و بی‌توجهی فراموش کرده است. آیا می‌توان شباهتی میان سگ نگهبان و خود بهرام دید؟ بهرام نیز نگهبان قلمرو خود بوده و در غیاب او، فساد و ستم گسترش یافته است.

این تفسیر را نباید به‌عنوان معنای قطعی حکایت مطرح کرد؛ اما به‌عنوان یک امکان تفسیری، می‌تواند تحلیل را عمیق‌تر کند: بهرام فقط با فساد وزیر روبه‌رو نمی‌شود؛ با سهم خودش در شکل‌گیری آن وضعیت نیز مواجه می‌شود. اگر همه تقصیرها را به گردن وزیر بیندازیم، بهرام از مسئولیت خودش تبرئه می‌شود؛ اما اگر بپذیریم که غیبت او نیز در شکل‌گیری آن وضعیت سهم داشته، مواجهه او با دادخواهان معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند: او نه فقط با ظلم دیگری، بلکه با مسئولیت خودش روبه‌رو می‌شود.

سپس با هفت دادخواه روبه‌رو می‌شود؛ کسانی که از ستم و بی‌عدالتی شکایت دارند. در اینجا تقارن ساختاری مهمی شکل می‌گیرد: در یک سو هفت شاهدخت قرار دارند که داستان‌های خود را روایت می‌کنند و در سوی دیگر هفت دادخواه که از رنج و بی‌عدالتی سخن می‌گویند.

البته این دو گروه را نباید یکسان دانست.

روایت‌های شاهدخت‌ها و شکایت‌های دادخواهان از نظر ماهیت و کارکرد روایی متفاوت‌اند. قرارگرفتن این دو مجموعه هفت‌گانه در کنار یکدیگر را نیز باید به‌عنوان یک امکان تفسیری مطرح کرد، نه اینکه فرض کنیم نظامی الزاماً قصد داشته این دو گروه را به‌عنوان دو مرحله روان‌شناختی متقارن طراحی کند.

در گنبدها، بهرام با جهان‌های انسانی از طریق داستان مواجه می‌شود؛ در برخورد با دادخواهان، با رنجی روبه‌رو می‌شود که دیگر نمی‌توان آن را در محدوده خیال، زیبایی یا لذت شخصی نگه داشت. اینجا دیگر مسئله فقط شنیدن داستان نیست؛ مسئله پاسخ‌گویی به واقعیتی است که از او مسئولیت می‌طلبد.

می‌توان این نقطه را با مفهوم پسر ابدی مقایسه کرد: فرود از آسمان امکان‌ها و لذت‌ها به زمین محدودیت‌ها و مسئولیت‌ها. پسر ابدی ممکن است در جهانی از تجربه‌های جذاب زندگی کند، اما بلوغ زمانی آغاز می‌شود که فرد بپذیرد جهان فقط برای تجربه و کامیابی او وجود ندارد؛ دیگران نیز زندگی، نیاز، رنج و حق دارند.

بهرام اکنون در موقعیتی قرار می‌گیرد که ناگزیر است با این واقعیت روبه‌رو شود: هیچ انسانی — نه زنان و نه مردمان تحت فرمان او — صرفاً امتداد اراده و خواست پادشاه نیست. مسئله صرفاً ظلم یک وزیر فاسد نیست؛ مسئله پادشاهی است که قدرت را در اختیار دارد، اما در انجام وظیفه خود غایب بوده است. اینجاست که Puer Aeternus از یک مفهوم روان‌شناختی انتزاعی به مسئله‌ای سیاسی و اخلاقی تبدیل می‌شود.

در اینجا دو خط روایی به یکدیگر نزدیک می‌شوند: از یک سو، بهرام با روایت‌هایی روبه‌رو می‌شود که جهان را از منظری غیر از منظر او می‌بینند؛ از سوی دیگر، با رنجی روبه‌رو می‌شود که محصول غیبت او از مسئولیت است. در هر دو مسیر، مسئله اصلی عبور از خودمرکزبینی است.

اگر در گنبدها زنان صاحب روایت‌اند، در مواجهه با دادخواهان نیز مردم از جمعیتی خاموش در حاشیه جهان پادشاه به انسان‌هایی با رنج و حق مستقل تبدیل می‌شوند.

این فرود، از نظر نمادین، می‌تواند یکی از مهم‌ترین لحظه‌های بلوغ بهرام باشد. اما یک پرسش همچنان باقی است: آیا اصلاح یک وضعیت ناعادلانه به معنای دگرگونی پایدار شخصیت است؟ ممکن است فردی در موقعیتی مشخص دست به عدالت بزند، اما ساختار روانی و شیوه مواجهه‌اش با جهان همچنان خودمحورانه باقی بماند. بنابراین، نباید واکنش عادلانه بهرام را به‌تنهایی معادل تحول کامل روانی او دانست.

در ادامه داستان، تبدیل گنبدها به آتشکده نیز از نظر نمادین قابل تأمل است. فضایی که پیش‌تر با بزم، لذت و اقامت شاهانه پیوند داشت، اکنون معنایی متفاوت پیدا می‌کند. می‌توان این تغییر را نشانه‌ای از جابه‌جایی در نسبت میان قدرت، لذت و مسئولیت دانست؛ هرچند نباید آن را به‌تنهایی سند قطعی تحول درونی بهرام تلقی کرد.

۶. پارادوکس غار؛ از خلوت درونی تا مواجهه با ناشناخته

در پایان داستان، بهرام در پی گوری به غار می‌رود و ناپدید می‌شود.

غار در بسیاری از سنت‌های اسطوره‌ای و عرفانی، مکانی دوگانه است: هم می‌تواند نماد پناه‌گرفتن و خلوت باشد و هم محل مواجهه با تاریکی، ناشناخته و نیروهایی که از کنترل آگاهی بیرون‌اند.

در روان‌شناسی تحلیلی، می‌توان غار را به‌صورت نمادی از ورود به قلمرو ناخودآگاه خواند؛ جایی که ایگو دیگر نمی‌تواند با همان ابزارهای همیشگی بر جهان مسلط بماند.

اما این تفسیر نباید به معنای آن باشد که بهرام حتماً به مرحله‌ای کامل از فردیت‌یابی رسیده یا در غار به اتحاد نهایی با خویشتن دست یافته است.

ناپدیدشدن او می‌تواند بیش از آنکه تصویر یک پیروزی روشن باشد، نشانه‌ای از مواجهه انسان با ناشناخته و محدودیت‌های وجودی‌اش باشد.

غار در پایان هفت‌پیکر می‌تواند مرز نهایی جهان بهرام باشد؛ جایی که پادشاه، شکارچی و صاحب قدرت، دیگر نمی‌تواند با ابزارهای سلطنتی خود جهان را کنترل کند. او وارد قلمرویی می‌شود که در آن، اراده انسانی به محدودیت خود می‌رسد.

۷. گور و گور؛ آخرین شکار پادشاه

یکی از ظریف‌ترین ظرفیت‌های معنایی پایان هفت‌پیکر، ایهام واژه «گور» است.

گور در فارسی می‌تواند به معنای گورخر و حیوانی باشد که بهرام به شکار آن علاقه دارد؛ و از سوی دیگر، به معنای قبر و آرامگاه نیز به کار می‌رود.

این هم‌نشینی معنایی در پایان داستان به یک بازی زبانی ساده محدود نمی‌ماند؛ بلکه می‌تواند به تصویری از سرنوشت بهرام تبدیل شود.

پادشاهی که بخش بزرگی از زندگی خود را در تعقیب شکار گذرانده، در پایان در پی گوری می‌رود و در غار ناپدید می‌شود؛ گویی شکارچی سرانجام با چیزی روبه‌رو می‌شود که خود او را از میدان قدرت بیرون می‌برد.

در اینجا رابطه شکارچی و شکار دگرگون می‌شود. بهرام که همواره در جایگاه تعقیب‌کننده بوده، در برابر سرنوشتی قرار می‌گیرد که دیگر نمی‌تواند آن را به اراده خود درآورد.

گور، در یک معنا حیوانی است که باید شکار شود؛ در معنای دیگر، یادآور پایان و مرگ است.

این ایهام را می‌توان با ایده محدودیت ایگو نیز پیوند داد. ایگو ممکن است خود را مرکز جهان بداند و تصور کند می‌تواند هر چیزی را به دست آورد، کنترل کند یا از سر راه بردارد؛ اما مرگ و ناشناخته، مرزهایی هستند که قدرت و خواست فردی در برابر آن‌ها متوقف می‌شوند.

در این معنا، آخرین شکار بهرام شاید دیگر شکار یک حیوان نباشد؛ مواجهه با محدودیتی است که هیچ پادشاهی نمی‌تواند از آن فرار کند.

شکارچی‌ای که سال‌ها جهان را تعقیب کرده، سرانجام در آستانه گور و مرگ ناپدید می‌شود.

۸. فرجام؛ آیا بهرام واقعاً دگرگون شد؟

هفت‌پیکر را می‌توان داستان حرکت پادشاهی دانست که میان تصویر و واقعیت، لذت و مسئولیت، و تصرف و شناخت دیگری سرگردان است.

در آغاز، بهرام با تصاویر هفت شاهدخت مواجه می‌شود؛ اما در ادامه، روایت‌های آنان پیش روی او قرار می‌گیرد. این مسیر امکان خوانشی درباره فرافکنی آنیما و فاصله‌گرفتن از تصویر ذهنی را فراهم می‌کند؛ حرکتی از تصور دیگری به سوی مواجهه با واقعیت زمینی او. اما چنان‌که دیدیم، این حرکت لزوماً به آموختن از روایت‌ها نمی‌انجامد؛ ممکن است داستان‌ها برای خواننده حامل حکمت باشند، اما برای خود بهرام صرفاً بخشی از جهان لذت و سرگرمی.

تحول بهرام فقط به رابطه او با زنان محدود نیست. فساد وزیر و مواجهه با هفت دادخواه، وجه دیگری از همین مسئله را آشکار می‌کند: خروج از جهان خودمحورانه لذت و ورود به جهان مسئولیت. و در این میان، ماجرای چوپان و سگ نگهبان، این پرسش را پیش می‌گذارد که آیا بهرام خود نیز سهمی در شکل‌گیری آن فساد داشته است.

از این منظر، دو حرکت در داستان به یکدیگر پیوند می‌خورند: نخست، حرکت از فرافکنی به شناخت؛ و دوم، حرکت از خودمحوری به مسئولیت. این دو را می‌توان دو نمود از یک فرایند گسترده‌تر دانست: عبور از این تصور که جهان باید در خدمت ایگو باشد و پذیرفتن استقلال واقعیت بیرونی.

در اینجا مفهوم فردیت‌یابی نیز اهمیت پیدا می‌کند. فردیت‌یابی در نظریه یونگ به معنای تبدیل‌شدن به انسانی بی‌نقص یا رسیدن به کمال اخلاقی نیست؛ بلکه فرایندی است برای شناخت بخش‌های نادیده روان، مواجهه با تعارض‌ها و برقراری رابطه‌ای آگاهانه‌تر میان ایگو و ناخودآگاه.

از این منظر، ادغام آنیما را نیز نباید به معنای جذب زنانگی در روان مرد یا تبدیل زن واقعی به ابزاری برای رشد او دانست. مسئله، شناخت و بازپس‌گیری فرافکنی‌ها و ایجاد رابطه‌ای آگاهانه‌تر با آن چیزی است که پیش‌تر در قالب تصویری ناخودآگاه تجربه می‌شد.

با این همه، نباید فراموش کرد که شنیدن روایت زنان یا رسیدگی به شکایت دادخواهان، به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که بهرام به بلوغی پایدار رسیده است. داستان ظرفیت چنین خوانشی را فراهم می‌کند، اما پرسش از میزان و دوام تحول او همچنان باز می‌ماند.

شاید مهم‌ترین نکته این باشد که بلوغ فقط به معنای شناخت درون خود نیست؛ گاهی به معنای پذیرفتن این واقعیت است که جهان بیرون از ما نیز وجود دارد، دیگری نیز خواست و رنج و صدایی مستقل دارد و قدرت، بدون مسئولیت، چیزی جز شکل دیگری از نابینایی نیست.

اما در این میان، پرسشی باقی می‌ماند که شاید از تمام تفسیرهای نمادین مهم‌تر باشد:

آیا بهرام با شنیدن قصه‌های هفت شاهدخت به سوی بلوغ حرکت کرد، یا زمانی که شکایت هفت دادخواه را شنید و با پیامدهای غیبت خود از مسئولیت روبه‌رو شد، نخستین گام واقعی را برداشت؟

شاید این دو را نتوان کاملاً از هم جدا کرد؛ مواجهه با جهان درونی و مواجهه با واقعیت بیرونی می‌توانند یکدیگر را تقویت کنند. اما نظامی در پایان، به ما اجازه نمی‌دهد با اطمینان بگوییم بهرام به بلوغی پایدار رسیده است.

بهرام در غار ناپدید می‌شود؛ نه بازگشتی روشن در کار است و نه گزارشی قطعی از آنچه در درون او رخ داده است. و شاید همین ابهام، اجازه نمی‌دهد پایان هفت‌پیکر را به داستانی ساده درباره رستگاری یا شکست تبدیل کنیم.

پادشاهی که سال‌ها در پی شکار جهان بود، سرانجام ناپدید شد. شاید مسئله فقط این نبود که چه چیزی را شکار می‌کرد؛ مسئله این بود که آیا هرگز توانسته بود جهان را مستقل از خواست خودش ببیند؟

تصویر ذهنیبهرامروانشناسیخودشناسی
۰
۰
علی ریحانی
علی ریحانی
قران پژوه علم گرا ،گرایشات روانشناسی تحلیلی تحلیل‌های تطبیقی در حوزه‌ی روان‌شناسی تحلیلی (یونگ)،قران،اسطوره
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید