ویرگول
ورودثبت نام
علی ریحانی
علی ریحانیقران پژوه علم گرا ،گرایشات روانشناسی تحلیلی تحلیل‌های تطبیقی در حوزه‌ی روان‌شناسی تحلیلی (یونگ)،قران،اسطوره
علی ریحانی
علی ریحانی
خواندن ۱۲ دقیقه·۲ ماه پیش

تلاقیِ اسلام و مسیحیت؛ سنتزِ دوپارگیِ روان

گذار از تضاد به تمامیتِ انسانی

مقدمه: جرقه‌ی آگاهی در تلاقیِ اضداد

هر انسانی در اعماقِ جانِ خود میدانِ کشمکشِ نیروهای متضاد است؛ کشمکشی میانِ عقل و شهود، اراده و تسلیم، و زمین و آسمان. کارل گوستاو یونگ، روان‌پزشکِ سوئیسی، معتقد بود که این تضادها برای آزارِ انسان نیستند، بلکه برای بیداریِ او کار می‌کنند. از منظرِ او، روانِ بشر نه با آرامشِ ایستا، بلکه با تنشِ میانِ اضداد رشد می‌کند. نمادها نیز زبانِ مادریِ ناخودآگاه‌اند؛ صورت‌هایی که این انرژی‌های متعارض را حمل می‌کنند و به آگاهی منتقل می‌سازند.

در همین افق، می‌توان به پدیده‌ای شگفت‌انگیز در زیست‌شناسی اشاره کرد: `Zinc Sparks`؛ جرقه‌های نوریِ بسیار ریزی که در لحظه‌ی لقاح و آغازِ حیات مشاهده می‌شوند. این نورِ کوتاه و ناگهانی، صرفاً یک رویدادِ شیمیایی نیست، بلکه در یک خوانشِ نمادین، یادآورِ این حقیقت است که زایش غالباً با انفجارِ انرژی و ظهورِ نور همراه است. به بیانِ دیگر، آنچه در سطحِ بدن رخ می‌دهد، می‌تواند هم‌نوا با الگویی باشد که در سطحِ معنا و روان نیز دیده می‌شود: پیدایشِ نور از دلِ تماسِ دو قطبِ متفاوت.

برای فهمِ این الگوی زایشی در سطحِ نمادین، باید دید که چگونه دو صورتِ بزرگِ دینیِ تاریخ ــ صلیب و هلال ــ در ناخودآگاهِ جمعی حاملِ دو جهت‌گیریِ متفاوتِ روانی شده‌اند.

تحولِ هندسیِ نمادها و سرکوبِ زمین

برای فهمِ آنچه در روانِ جمعی رخ داده، باید به شکلِ ظاهریِ این نمادها نگاه کرد؛ زیرا هندسه‌ی نمادها، داستانِ روانِ ماست.

در سنتِ یونگی، نمادها صرفاً نشانه‌هایی قراردادی نیستند، بلکه تراکم‌یافتگیِ الگوهای روانی‌اند؛ از همین رو، دگرگونیِ صورتِ یک نماد می‌تواند نشانه‌ای از جابه‌جاییِ نسبتِ نیروها در روانِ جمعی باشد.

صلیب در شکلِ اولیه و کهن‌الگوییِ خود، به‌صورتِ یک «به‌علاوه» با بازوهای برابر تصور می‌شد (`+`). در این فرمِ اولیه، نوعی توازن میانِ دو نیرو وجود داشت: محورِ عمودی که نمادِ لوگوس، عقل، اراده و آسمان بود، دقیقاً در وسط، محورِ افقی را قطع می‌کرد که نمادِ میتوس، اسطوره، طبیعت، جسم و شهود بود. در این حالت، زمین و آسمان هم‌وزن بودند و زنانه و مردانه‌ی روان در یک تراز می‌ایستادند.

اما با رشدِ ساختارِ ارتدوکس در مسیحیت، خطِ اتصالِ افقی بالا کشیده شد و «صلیبِ لاتین» (`†`) شکل گرفت. این تغییرِ ساده‌ی هندسی، نشانه‌ی یک جابه‌جاییِ روانیِ بزرگ بود: محورِ عمودی غلبه یافت و بازوی افقی به حاشیه رفت. این یعنی لوگوس و مردانگی به سمتِ اوجِ آسمان پرتاب شدند و پیوندِ انسان با زمین، جسم و غریزه به زیر کشیده شد.

در این فرآیند، امرِ قدسی از بسیاری از جنبه‌های زمینی و جنسی پاک‌سازی شد. مریم، منهای جنبه‌های زنانه و جنسی‌اش، به «عذرای مطهر» تبدیل شد و مسیح مجرد و کاملاً جدا از ساحتِ زمینی تعریف گشت. آگاهی، به قیمتِ فشرده‌سازیِ جسم و سرکوبِ شدیدِ آنیما، یعنی بعدِ زنانه‌ی روان، به سمتِ آسمان صعود کرد. روانِ غربی، در این خوانش، بیش از پیش به لوگوسِ مطلق و اراده‌ی عمودی متکی شد و هر آنچه زمینی، شهودی و غریزی بود را به ناخودآگاه و سایه راند.

در نقطه‌ی مقابل، «هلالِ ماه» حاملِ همان کیفیاتی است که در این پاک‌سازیِ ارتدوکس بیرون گذاشته شده بود. ماه با تاریکیِ شب، ریتم‌های ادواریِ بدن، پذیرندگی و جنبه‌های شهودیِ انسان پیوند دارد. هلال خمیده است، انحنا دارد، شبیه به رحمِ زنانه است و اصراری بر خطِ راست و عمودیِ عقلانیت ندارد. هلال، حافظِ حافظه‌ی آنیماییِ بشر است؛ جایی که تسلیم و پذیرش بر اراده و ریتمِ طبیعت بر کنترلِ عقلانی غلبه دارد.

وقتی از منظرِ روان‌شناسیِ تحلیلی به این دو نماد نگاه می‌کنیم، با جنگِ دو مذهب روبه‌رو نیستیم؛ بلکه با دو نیمه‌ی یک روانِ تکه‌تکه‌شده مواجهیم: یک نیمه، یعنی صلیبِ لاتین، که به سمتِ تجردِ آسمانی، قانون و سرکوبِ جسم رانده شده؛ و نیمه‌ی دیگر، یعنی هلال، که طبیعت، پذیرش و ریتمِ انحناءدارِ روان را در خود نگه داشته است.

صلیبِ تنها، اگر با جفتِ خود روبه‌رو نشود، به خشک‌اندیشی، رنجِ خودخواسته و بی‌روحی می‌انجامد؛ و هلالِ تنها، اگر ساختار نیابد، می‌تواند در سیالیتِ بی‌جهت یا خرافه غرق شود. اما هنگامی که در ناخودآگاه، این دو ساختار با هم برخورد می‌کنند، انرژیِ حبس‌شده‌ی روان امکانِ رهایی می‌یابد.

از منظرِ نمادین، برخوردِ گرایشِ لوگوسیِ غالب در صورت‌بندیِ مسیحی با گرایشِ آنیماییِ برجسته‌تر در نمادپردازیِ اسلامی، تنشی می‌آفریند که می‌تواند انرژیِ حبس‌شده‌ی روان را آزاد کند. مقصود در اینجا نه ذات‌انگاریِ این دو دین، بلکه توصیفِ دو جهت‌گیریِ نمادینِ متمایز در روانِ جمعی است.

تلاقیِ اضداد و زایشِ کیفیتِ سوم

در منطقِ یونگ، رشدِ روانی زمانی آغاز می‌شود که انسان با ضدِّ خود روبه‌رو شود. این رویارویی، در این مقاله، نه به معنای اثباتِ تجربیِ هم‌ارزیِ زیست‌شناسی و روان، بلکه به معنای خوانشِ یک الگوی زایشیِ مشترک در دو ساحتِ متفاوت است.

آگاهی تا وقتی فقط در یک قطب زندگی می‌کند، هرچند منسجم و آرام به نظر برسد، در واقع ناقص و یک‌سویه است. عقلِ بی‌شهود خشک می‌شود، و شهودِ بی‌ساختار در ابهام و پراکندگی فرو می‌رود. از همین رو، یونگ باور داشت که روان نه از راهِ حذفِ یکی از اضداد، بلکه از راهِ تحملِ تنشِ میانِ آن‌ها به بلوغ می‌رسد.

این همان چیزی است که او از آن با عنوانِ «پیوندِ اضداد» یاد می‌کند؛ لحظه‌ای که دو نیروی متعارض، به جای آنکه یکدیگر را نابود کنند، در برخورد با هم امکانِ زایشِ صورتِ تازه‌ای از آگاهی را فراهم می‌کنند.

تلاقی، به این معنا، آشتیِ ساده یا کنار آمدنِ سطحی نیست. تلاقی، یک واقعه‌ی روانیِ جدی است؛ لحظه‌ای که انسان دیگر نمی‌تواند فقط در یک سویِ وجودِ خود پناه بگیرد و ناچار می‌شود هم‌زمان هم کششِ آسمان را تحمل کند و هم سنگینیِ زمین را.

از این منظر، تلاقیِ صلیب و هلال نیز نباید صرفاً به عنوانِ نزدیکیِ دو سنتِ دینی فهمیده شود. این تلاقی در سطحی عمیق‌تر، برخوردِ دو کیفیتِ روانی است: یکی کیفیتِ ایستادگی، تمایز، قانون و جهت؛ و دیگری کیفیتِ پذیرش، پیوند، انعطاف و ریتم. هر یک از این دو، اگر به تنهایی حاکم شود، روان را ناقص می‌کند. اما هنگامی که این دو در ساحتِ ناخودآگاه به هم می‌رسند، نیرویی آزاد می‌شود که حاصلِ جمعِ ساده‌ی آن‌ها نیست، بلکه چیزی فراتر از هر دو است.

درست در همین‌جاست که «کیفیتِ سوم» متولد می‌شود؛ آگاهی‌ای که نه به منطقِ خشکِ اراده فروکاسته می‌شود و نه در سیالیتِ بی‌مرزِ احساس و شهود حل می‌شود. این آگاهی، محصولِ تحملِ تنشی است که هیچ‌یک از دو قطب را حذف نمی‌کند، بلکه آن‌ها را در سطحی تازه بازآرایی می‌کند. نتیجه، نوعی روشن‌شدنِ درونی است: آشکار شدنِ کلیتی زنده که پیش‌تر در تاریکیِ گسست پنهان مانده بود.

به همین دلیل، تلاقی همیشه با بحران همراه است. هیچ تولدی بدونِ شکافتگی رخ نمی‌دهد. همان‌طور که در زیست‌شناسی، آغازِ حیات با جرقه‌ای ناگهانی همراه است، در ساحتِ روان نیز تولدِ آگاهیِ نوین از دلِ اصطکاک و فشار پدید می‌آید. نور، در اینجا، صرفاً یک تصویرِ شاعرانه نیست؛ نشانه‌ی آن لحظه‌ای است که انرژیِ حبس‌شده‌ی روان آزاد می‌شود و انسان چیزی را می‌بیند که پیش از آن توانِ دیدنش را نداشت.

از همین رو، تلاقیِ صلیب و هلال را می‌توان تصویری از یک دگرگونیِ درونی دانست؛ جایی که لوگوسِ صعودی با اروسِ پذیرنده روبه‌رو می‌شود و اراده و تسلیم، آسمان و زمین، به نظمی تازه می‌رسند بی‌آنکه یکی دیگری را حذف کند. در این نقطه، آگاهی دیگر اسیرِ دینِ موروثی یا هویتِ صرف نیست، بلکه به سویِ تجربه‌ای زنده‌تر و شخصی‌تر از حقیقت حرکت می‌کند. تلاقی، در نهایت، نه پایانِ تضاد، بلکه آغازِ شکلِ تازه‌ای از بودن است.

روایت یونگ از رؤیای صلیب و هلال و ظهورِ کره‌ی نور

اگر آنچه تاکنون گفته شد صرفاً در سطح مفاهیم باقی بماند، می‌توان به‌سادگی آن را نوعی ساختارپردازیِ انتزاعی یا بازیِ استعاری با نمادها دانست. اما یونگ در جایی که می‌خواهد نشان دهد تلاقیِ اضداد تنها یک شعار اخلاقی یا توصیه‌ای برای آشتی نیست، به تصویرِ رؤیا بازمی‌گردد؛ زیرا رؤیا برای او یکی از مستقیم‌ترین راه‌هایی است که ناخودآگاه از طریق آن، فرایندهای عمیق روانی را به آگاهی نشان می‌دهد.

یونگ بر این باور است که انرژیِ روانی از حذفِ تضاد پدید نمی‌آید، بلکه از تنشِ میانِ دو قطب نیرو می‌گیرد. روان، تا زمانی که یکی از اضداد را سرکوب و دیگری را مطلق کند، در وضعیتی یک‌سویه باقی می‌ماند. انرژیِ تازه زمانی امکانِ ظهور پیدا می‌کند که دو نیروی متعارض در یک میدان مشترک قرار گیرند و بدون آنکه فوراً یکی دیگری را نابود کند، با یکدیگر وارد رابطه شوند.

در همین چارچوب، یونگ به رؤیایی اشاره می‌کند که در آن صلیب و هلالِ ماه درونِ ظرفی قرار داده شده‌اند تا با یکدیگر درآمیزند. اهمیت این تصویر صرفاً در کنار هم قرار گرفتنِ دو نشانِ دینی نیست؛ بلکه در آن است که ناخودآگاه، فرایندِ ترکیبِ اضداد را به صورتِ یک رخدادِ نمادین نمایش می‌دهد. دو قطب درونِ یک ظرف، یعنی درونِ یک میدانِ مشترک، قرار می‌گیرند تا تنشِ میانِ آن‌ها به جای سرکوب شدن، فعال و زاینده شود. به این ترتیب، ظرف را می‌توان نمادِ فضایی دانست که در آن تضاد تحمل می‌شود و امکانِ پیدایشِ صورتِ تازه‌ای از انرژی فراهم می‌آید. 

(یونگ، *تحلیل رؤیا*، ص. ۵۷۹)

در ادامه، یونگ توضیح می‌دهد که حاصلِ چنین برخوردی می‌تواند به شکل‌های گوناگونی در تجربه‌ی انسانی ظاهر شود: هیجانی ناگهانی، شعله‌ای روشنگر، الهام، مکاشفه یا نوعی افزایشِ ناگهانیِ آگاهی. در این لحظه، انرژی‌ای که پیش‌تر در کشمکشِ میانِ دو قطب محبوس مانده بود، آزاد می‌شود و چیزی به قلمروِ آگاهی راه پیدا می‌کند که پیش از آن در تاریکیِ ناخودآگاه باقی مانده بود.

یونگ سپس به تصویری اشاره می‌کند که به گفته‌ی خودش، یکی از اعضای گروه آن را پیش‌تر ارائه کرده بود؛ تصویری که نه خودِ رؤیا، بلکه نتیجه یا حاصلِ برخوردِ نمادینِ صلیب و هلال را نشان می‌دهد: فورانِ انرژی و پدیدار شدنِ کره‌ای عظیم از نور. بنابراین، میانِ رؤیا و تصویرِ ارائه‌شده باید تمایز گذاشت. رؤیا، میدانِ برخورد و ترکیبِ اضداد است؛ تصویر، بازنماییِ نتیجه‌ی این فرایند، یعنی ظهورِ انرژیِ تازه و شکل‌گیریِ آگاهیِ نوین. 

(همان، ص. ۵۷۹)

در اینجا یونگ از توصیفِ تصویر فراتر می‌رود و به تفسیرِ معنای نور می‌پردازد. او این نور را با امکانِ ظهورِ آگاهی یا حقیقتی تازه پیوند می‌دهد و مطرح می‌کند که اگر حقیقتِ هلال با حقیقتِ صلیب پیوند برقرار کند، امکانِ پدید آمدنِ حقیقتی توأمان شکل خواهد گرفت؛ حقیقتی که در آن، عناصرِ دو سنتِ بزرگِ دینی در سطحی روان‌شناختی با یکدیگر وارد رابطه می‌شوند. یونگ این امکان را به پیوندِ اسلام و مسیحیت نسبت می‌دهد. 

(همان، ص. ۵۸۰)

با این حال، این سخن را نباید به‌عنوانِ اثباتی تاریخی، الهیاتی یا جامعه‌شناختی درباره‌ی امکانِ ادغامِ دو دین فهمید. معنای آن در چارچوبِ روان‌شناسیِ تحلیلی، بیش از هر چیز به این احتمال مربوط است که ناخودآگاهِ جمعی بتواند از دلِ تنش میانِ دو صورت‌بندیِ بزرگِ نمادین، کیفیتی سوم پدید آورد. این کیفیتِ سوم نه صرفاً ادامه‌ی یک‌سویه‌ی یکی از دو سنت است و نه ذوب شدنِ سطحیِ یکی در دیگری؛ بلکه حاصلِ دگرگونیِ هر دو در مواجهه با یکدیگر است.

از این منظر، کره‌ی نور را می‌توان نمادِ کلیتی دانست که پس از تحملِ تضاد و عبور از دوپارگی پدیدار می‌شود. نور در اینجا صرفاً عنصری تزئینی یا تصویری شاعرانه نیست؛ بلکه نشانه‌ی لحظه‌ای است که انرژیِ روانی از وضعیتِ انسداد خارج می‌شود و به آگاهی امکان می‌دهد چیزی را ببیند که پیش از آن توانِ دیدنش را نداشته است. این نور، محصولِ حذفِ تاریکی نیست؛ بلکه از ورودِ آگاهانه به تاریکی و تحملِ تنشِ میانِ اضداد پدید می‌آید.

در نتیجه، روایتِ یونگ را می‌توان حلقه‌ی واسط میانِ چارچوبِ نظریِ مقاله و خوانشِ نمادینِ صلیب و هلال دانست. آنچه در بخش‌های پیشین در سطحِ تحلیلِ هندسی و روانی مطرح شد، در اینجا در قالبِ یک تصویرِ رؤیایی و یک فرایندِ نمادین ظاهر می‌شود: صلیب و هلال در یک ظرف قرار می‌گیرند، تنشِ میانِ آن‌ها فعال می‌شود و از این برخورد، کره‌ای از نور پدیدار می‌گردد.

اگر تلاقیِ صلیب و هلال معنایی داشته باشد، معنای آن آشتیِ نمایشی یا مصالحه‌ای سطحی میانِ دو هویتِ تاریخی نیست. معنای آن، تولدِ نوعی آگاهی است که برای حفظِ خویش ناچار نیست نیمه‌ی دیگرِ وجود را به سایه تبعید کند. در این آگاهیِ تازه، آسمان بدونِ زمین ناقص است، قانون بدونِ شهود خشک می‌شود و اراده بدونِ پذیرش به خشونتِ درونی بدل می‌گردد. تلاقی، بنابراین، پایانِ تضاد نیست؛ بلکه آغازِ صورتی تازه از بودن است که در آن، اضداد به جای حذفِ یکدیگر، در ساختنِ کلیتی زنده مشارکت می‌کنند.

جمع‌بندی: نورِ زاده‌شده از تحملِ تضاد

این مقاله نه ادعایی درباره‌ی حلِ تاریخیِ اختلافِ اسلام و مسیحیت دارد و نه می‌خواهد یکی از این دو سنت را به یک ویژگیِ روانیِ ثابت فروبکاهد. صلیب و هلال در اینجا، پیش از آنکه نشانه‌های دو هویتِ تاریخی باشند، به‌مثابه دو تصویرِ نمادین خوانده شده‌اند؛ تصویرهایی که می‌توانند دو گرایشِ بنیادینِ روان را آشکار کنند: جهت، تمایز، قانون و ایستادگی از یک‌سو؛ و پذیرش، پیوند، انعطاف و ریتم از سوی دیگر.

در این خوانش، تفاوتِ هندسیِ صلیبِ متقارن و صلیبِ لاتین نیز ادعایی درباره‌ی علتِ تاریخیِ تحولِ مسیحیت نیست، بلکه ابزاری برای اندیشیدن به نسبتِ محورِ عمودی و افقی در زندگیِ روانی است. همین‌گونه، هلال نیز به‌معنای نمایندگیِ ذاتیِ اسلام از سویِ آنیما یا امرِ زنانه نیست. هر دو سنت، مانند هر روانِ انسانی، حاملِ هر دو قطب‌اند؛ بحث فقط بر سرِ برجسته‌شدنِ متفاوتِ برخی گرایش‌های نمادین در صورت‌بندیِ جمعیِ آن‌هاست.

نقطه‌ی اتکای این خوانش، روایتِ یونگ از رؤیای صلیب و هلال است. در آن روایت، دو نماد در یک ظرف قرار می‌گیرند تا با یکدیگر درآمیزند و حاصلِ این برخورد، به صورتِ فورانِ انرژی و کره‌ای از نور پدیدار می‌شود. این تصویر، در افقِ روان‌شناسیِ تحلیلی، نشان می‌دهد که آگاهیِ تازه نه از پیروزیِ یک قطب بر قطبِ دیگر، بلکه از تحملِ تنش میانِ آن‌ها زاده می‌شود. نور، حاصلِ حذفِ تاریکی نیست؛ حاصلِ آن است که انسان جرئت کند به تاریکیِ خود نگاه کند و آن را فوراً به تبعید نفرستد.

از این منظر، «سنتز» به معنای مخلوط‌کردنِ سطحیِ دو دین، ساختنِ یک آیینِ ترکیبی یا نادیده‌گرفتنِ تفاوت‌های واقعیِ تاریخی و الهیاتی نیست. چنین کاری بیشتر شبیه چسباندنِ دو برچسب روی یک شیشه است تا تحولِ روانی. سنتزِ مورد نظر در این مقاله، رخدادی درونی است: لحظه‌ای که انسان می‌فهمد عقل بدونِ شهود خشک می‌شود، شهود بدونِ ساختار پراکنده می‌گردد، اراده بدونِ پذیرش به خشونتِ درونی می‌رسد و تسلیمِ بدونِ تمایز می‌تواند به بی‌مسئولیتی بدل شود.

اشاره به `Zinc Sparks` نیز باید در همین حد باقی بماند: نه به‌عنوانِ اثباتی زیست‌شناختی برای نظریه‌ی یونگ، بلکه به‌مثابه قیاسی نمادین. جرقه‌ی زینک در لحظه‌ی لقاح، فقط تصویری هم‌ساخت با ایده‌ی مرکزیِ مقاله فراهم می‌کند؛ اینکه در تماس و تنشِ دو فرایندِ متفاوت، امکانِ پیدایشِ کیفیتی تازه به‌وجود می‌آید. اگر این مرز حفظ نشود، استعاره لباسِ آزمایشگاه می‌پوشد و ادعایی می‌کند که توانِ اثباتش را ندارد.

بنابراین، تلاقیِ صلیب و هلال را باید دعوتی به بلوغِ روانی فهمید: دعوتی به این‌که انسان از هویت‌های دفاعی، دوگانه‌سازی‌های ساده‌لوحانه و نیازِ کودکانه به یک دشمنِ مطلق عبور کند. راهِ آگاهیِ نوین، انکارِ اختلاف نیست؛ تواناییِ ایستادن در میانِ اختلاف، دیدنِ سهمِ سایه در خود و ساختنِ نسبتی زنده میانِ زمین و آسمان است.

شاید معنای نهاییِ کره‌ی نور در رؤیای یونگ همین باشد: حقیقتِ تازه زمانی ظاهر می‌شود که انسان دیگر برای نجاتِ یک نیمه از وجودش، نیمه‌ی دیگر را قربانی نکند.

روانکارل گوستاو یونگروانشناسیخودشناسی
۰
۰
علی ریحانی
علی ریحانی
قران پژوه علم گرا ،گرایشات روانشناسی تحلیلی تحلیل‌های تطبیقی در حوزه‌ی روان‌شناسی تحلیلی (یونگ)،قران،اسطوره
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید