روزآمدگی

ساعت یازده بود. اتوبوس وی‌آی‌پی دم رستوران ایستاد. مسافران یکی‌یکی پیاده شدند. پنج دختر خنده‌کنان سر میز شش نشستند. یکی از آنها آینه‌اش را در‌آورد و موهایش را مرتب کرد. پسر چشم از او بر‌نمی‌داشت تا اینکه سالن‌دار به شانه‌‌ی او زد. محسن با لبخند منوها را برداشت و به مسافران داد. بعد به آشپزخانه رفت و منتظر شد. باز به دیوار خیره شد. چند دقیقه بعد صدای دستگاه آمد. آشپز فیش را برداشت، مکثی کرد و آن‌ را به محسن داد. او سرویس غذا را آماده کرد و بیرون گذاشت. فیش‌ها پشت‌سر‌هم می‌آمدند. میز کناری پسر پر شده بود. اولین غذا که حاضر شد با لبخند فیش را برداشت و سر میز رفت. آن را گذاشت و برگشت. روی صندلی نشست و کیف پولش را در آورد. باز به میز شش نگاه کرد. پول زیادی در آن نبود. غذاهای بعدی را هم برد. صاحب رستوران که بیرون رفت به سالن برگشت. از مشتریان در مورد غذا پرسید. آشغال‌های روی میز‌ها را جمع کرد و گرم صحبت شد. یکی از همکارانش از او خواست به آشپزخانه برگردد. وقتی محسن پیشش آمد جر‌وبحث آن دو شروع شد.