گلی خانم!

بابا می‌گوید: «پیِ خانه‌ی رو به رویی از بیخ و بن خراب است.»

خانه‌ی رو به رویی ما یک آپارتمان سه طبقه با آدم‌هایی پرماجرا و پرسروصداست. قبل‌تر‌ها از دیوار صدا در می‌آمد و از اهالی این خانه، نه. از یک روزی بود که سکوتش را گم کرد، از وقتی که «گلی خانم» رفت!

گلی خانم، پنج دختر داشت. هر پنج تایشان، دخترهای خوشتیپ و قشنگی بودند که به چشم من پنج-شش ساله فرازمینی به نظر می‌رسیدند لباس‌های مدروز می‌پوشیدند و در زمان خودشان و برای این محله هنجار شکن به حساب می‌آمدند. بابا بهشان می‌گفت:ولیعصر قیزی! آن موقع‌ها که ناخن کاشتن مد نبود، این‌ها ناخن می‌کاشتند و برای تغییر نام‌ مذهبی‌شان وکیل گرفتند که آن موقع‌ها اتقاق مرسومی نبود. یا مثلا من اولین بار توسط این دختران زیبا با پدیده‌ی «کلیپس» و تاثیر آن در استایل و تاثیر بر ارتفاع شخص، آشنا شدم.

گلی خانم عصرهای تابستان می‌آمد و توی حیاط می‌نشست. سفارش خیاطی می‌داد و درددل می‌کرد. یک روز با غصه‌ی زیاد، تکیه داد به دیوار کنار پله و گفت: «دخترها اصرار دارند خانه را بفروشیم و برویم ولیعصر! می‌گویند آن جا باکلاس‌ است و به تیپ و قواره ما بیشتر می‌آید. آخر من در این سن کلاس و تیپ می‌خواهم چه کار؟» غصه‌دار شدیم. چند هفته بعد گلی خانم و دخترها اسباب کشی کردند و رفتند. به سال نکشید و چند ماه بعدتر، گلی خانم سرطان سختی گرفت و از دنیا رفت.

نفهمیدم چه شد که بعد از اسباب کشی گلی خانم این‌ها، تنش عضو ثابت ساختمان شد و هر کسی که ساکن شد در یک ویژگی با همسایه‌اش مشترک شد:«عصبیت». هر کسی که می‌آمد به هفته نمی‌کشید که دعواهای عجیبی سرمی‌گرفت. طبقه‌ی بالا شمعدانی‌های همسایه را توی کوچه پرت می‌کرد. این یکی کالسکه بچه‌ی همسایه را تکه پاره می‌کرد و در پشت بام را قفل می‌کرد و طرف دیگر هم در پاسخی کوبنده، در حیاط را می‌بست.

یکی از طبقه‌ها، هر روز ظهر در ساعت مشخصی، دعواهای خانوادگی‌شان شروع می‌شود؛ که فلان سال موقع عقد، خاله بزرگه‌ی آقا کادوی کم‌قابلی سر عقد داده و خانم نزد خانواده‌اش سرافکنده شده و یا آقا که از خانواده‌ی خانم متنفر است، میل به تجدید فراش هم دارد و هر روز خانم را با طلاق و بیرون انداختنش از خانه تهدید می‌کند. کلمه‌ی طلاق که به میان می‌آید بچه‌های طفلکشان بلند بلند گریه می‌کنند و جیغ می‌کشند. این ماجرا هر روز و مستمر تکرار می‌شود.

حالا دوباره سر و صدای یکی از طبقه‌ها بالا گرفته. به گلی خانم فکر می‌کنم، برای او، زیبایی‌اش و سکوتی که در حضور او بود، دلتنگ می‌شوم. شاید که این‌ عصیان بی‌در و پیکر خانه هم از دلتنگی اوست